نام کتاب :  باغ پایینی

نویسنده : project1390 کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

ناظر : Feloor  کاربر انجمن نودهشتیا

اخرین خانه متعلق به او بود خانه ای بزرگ با دیوارهای اجری و بلند شبیه خانه های اربابی که روزگاری در اوج بوده اند ! چندین اتاق بزرگ و کوچک با شیشه های شکسته رنگی و درب و پنجره های چوبی که بدون شک زمانی در نهایت شکوه برلولا می چرخیدند !و چه داستانی آنها را گشوده و یا بسته بود ...یا با خشم برهم کوبیده بود ...

قبل از رفتن به سمت حیاط دقایقی محو تماشای این شکوه به پایان رسیده می ایستادم و زمانی که نگاهم به دالان تاریک هشتی می رسید نا خود آگاه دست از خیال پردازی برمی داشتم ! 

سمت راست یک آشپزخانه یا در چنین خانه هایی مطبخ خانه قرار داشت که به حیاط پشتی منتهی می شد .قبل از ورود به حیاط پشتی که باید مربوط به امور مربوط به خدمه باشد در حیاط اصلی دقایقی توقف می کردم و با تحقیر به گردش روزگار نگاهی می انداختم حیاط اصلی ویرانه بود در حالیکه حیاط پشتی هنوز ظاهر خوب خود را حفظ کرده بود ... 

معلوم نبود به خاطر رسیدگی پیرزن است یا از دست صاحبان چند سال اخیرش جان سالم بدر برده است زمین در اینجا سنگ کاری نشده بود ... فقط خاک کوبیده شده بوددر گوشه راست حیاط انبار هیزم قرار داشت که در کنارش راهی به سمت زیر زمین دیده می شد .در زیر یک درخت توت پیرزن روی تخت چوبی با چای دم کرده منتظر م بود تنها موردی که مرا تحت تاثیر قرار می داد ... بوی دمپخت زیر خل و کتری سیاه پیرزن بود که مرا سالها به عقب می برد ... اما من دوباره براحساساتم لگام زدم به سردی سلام کردم و به سمت طویله بزرگ انتهای حیاط رفتم در سمت راست طویله اتاقهای خدمه قرار داشت ... هرچند خراب نشده بودند اما فقر ... درد و رنج عمیقی ازظاهر دیوارهای ... این اتاقها مشهود بود ...

در آستانه در طویله بودم آن روز سومین روز بود پیرزن صدایم کرد جلو آمد ! بوی مربای پخته می داد نعلبکی چای را در میان دستانم قرار داد! 

- چای پسرم ...

به سردی پاسخ دادم : ممنون ... نمی خورم ...

پیرزن نیم لبخندی زد و به سمت تخت چوبی برگشت ... به ناچار چای را هورت کشیدم دهانم سوخت و بعد ازخوردن چای استکان را روی لبه تنور کنار دیوار گذاشتم حوصله نداشتم استکان را برای پیرزن پس ببرم دوست نداشتم سوال پیچم کند ویا پرحرفی کند هرچند در این مدت بیش از چند جمله کوتاه بین ما رد و بدل نشده بود ! 

دوباره وارد طویله شدم پر از کاه بودانگار قرنها به همین صورت مانده بود ! ابعاد طویله رااز بیرون 10 در 8 تخمین می زدم ... تخصص من معماری نبود اما این احتیاج به تخصص نداشت ! مشخص بود ! ... اما انگار از داخل بیشتربه نظر می آمد ... در بدو ورود با تپه ای کوچک از موادی سیاه رنگ پراز جانور ریز مواجه شدم که پس از بیل زدن به آن متوجه شدم مدفوع گاو است ... در پشت ان تا چشم می دید کاه قرار داشت ... و بعد سیاهی مطلق ... نمی فهمیدم این همه کاه آنجا چه می کرد پدربزرگ من یک مزرعه داشت معمولا کاه در انبار کاه است نه در طویله ! ...

من مرد کارهای بدنی نبودم ... در این سه روز با بیل قسمتی از تاپه ( مدفوع گاو ) های خشک شده را کنده ودر فرغون ریخته و بیرون برده بودم ! نمی خواهم در موردش حرف بزنم ! ...

بوی ماندگی ... و هوای خفه ... هرچند دقیقه یکبارمرا وادار می کرد از طویله خارج شوم ... در نفس گیری سوم با پیرزن مواجه شدم ! 

- اسمت چی بود ...

مغزم هنوز به درستی نمی توانست پردازش کند انگار کمبود اکسیژن عملکردش را را مختل کرده بود باسردرگمی به او نگاه کردم ! اسمم چی بود!؟ یادم رفته بود خودم را به چه نامی معرفی کرده بودم ...

پیرزن با رضایت ازاینکه مچم را گرفته نیم لبخندی زد : امید ... درسته ... یادم رفته بودم ...

با خشم پاسخ دادم : بله ...

- اما انگاراون روز توی میدون اسم دیگه ای رو گفتی ...

-فرقی می کنه...

- نه امید ... بهتره ... امید همیشه در زندگی لازمه ...

با سردرگمی به او نگاه کردم و به سمت کوزه اب رفتم ... و بعد به ناگهان یادم امد که خود را قبلا بهروز معرفی کرده بود ! نفس عمیقی کشیدم چه اهمیتی داشت ... بگذار ازحالا به بعد "امید" با شم ... 

اینجا شبیه یک شهر دورافتاده در مسیرجاده است که درحال پیشرفت بوده که بازدن اتوبان در کمربندی شهر .. این شهر به یکباره در جا مانده است در اطراف جاده اصلی سابق مغازه ها و رستوران های سرراهی دیده می شد ازمیدان شهر به سمت کوه خانه ها متراکم تر می شد اما ازسمت دیگر تراکم کمتر بود قنات پس از مسجد قرار داشت ! چند با غ پراکنده در مسیر قنات دیده می شد ! قنات بدلیل خشکسالی کم آب شده بود و باغ ها در خطر نابودی قرار د اشتند ...

×××

من در راه تهران بودم ...می خواستم همانند صدها آدمی که در پی پیشرفت و دستیابی به امکانات بیشتر به سمت این شهر می رفتند محو شوم ...اما از این شهر دور افتاده کویری سردر آورده بودم ... می خواستم هرانچه رخ داده بود را فراموش و ازنوشروع کنم اما بی پول در این شهر گیر افتاده ام ... می توانستم تلفن بزنم اما مجبور می شوم پوزش بخواهم و به اشتباهم اعتراف کنم که هرگز اینکار را نخواهم کرد چون ... 

بگذریم ... نمی خواهم حالا در موردش حرف بزنم ...

به سمت تیر چراغ برقی که اولین شب را در کنارش سپری کرده بودم رفتم ! افکارم به آن شب برگشت راستی چطور من ماندن را به برگشتن ترجیح داده بودم چه عاملی مرانگه داشته بود ...که دستی به شانه ام خورد ...

- جوان ... چیزی گم کردی ...

به سمت صدا برگشتم برخلاف انتظارم با مردی جوانتر ازخودم مواجه شدم با کت و شلوار و یک کیف دستی با لبخندی برلب به من نگاه می کرد ...

- ببخشید !؟ ...

- غریب هستی ... از اتوبوس جا موندی ...

با سردر گمی به او نگاه کردم مردجوان با مهربانی افزود : می خوای کجا بری ...چقدر پول کم داری ...

بعد کیف پولش را بیرون آورد ... 

- من ... من ... 

بعد با درماندگی به او نگاه کردم ! در حقیقت من آنجا جا مانده بودم ! ... کیفم را زده بودند اما ...

مردجوان به شانه من زد : بیا ... این سی هزارتومن رو بگیر ... و سوار اتوبوس شو ...

اما من حرکتی نکردم مردجوان پول را در میان دستان من قرار داد و به راه خود ادامه داد ! به هزاری ها نگاه کردم! دستانم می لرزید ... بلاخره برخودم مسلط شدم به دنبالش دویدم ... صدایش کردم متوقف شد !

- ممنون ... من ...

پول را به سمتش گرفتم ! ...به سرتا پای من نگاه کرد شرمنده شدم نیازی به آیینه نبود پس از سه شب خوابیدن کنار خیابان ... کار در طویله ... مشخص بود ! که ظاهرم چگونه است ...

- به نظر می رسه که کارگری می کنی ...

اخم کردم ... پاسخی ندادم ...افزود : برای آقا یوسف کار می کنی ؟

- نه پیش یه خانم پیر ... اونجا پس از قنات ... اون درخت توت بزرگ رو می بینی ... خونه اش اونجاست ...

لبخندی زد : ..." با غ پایینی " ...

- نه اون جا ... می بینی ... با غ نیست ... یه خونه ... اون درخت ...

خندید : می دونم ... همون باغ پایینی ... رو می گی .. 

بعد به راه خود ادامه داد! من مانع اش شدم ...

- پولتو رو پس بگیر ...

مخالفت کرد : باشه ... پیشت ... شاید نظرت عوض شد ...

خواست برود اما من خشمگین دستش را گرفتم لبخندی زد : ببین ... دیرم شده خواستی پس بدهی ... اون ساختمان رو کنار مرکز مخابرات می بینی ... مدرسه است ... بیا اونجا ...

وبعد دست خود را ازاد کرد : باید برم ...

من همانطور در میان حسی غریب برجا ماندم ...پس از دقایقی ... نفس عمیقی کشیدم ...و به سمت خانه آن زن برگشتم ! می توانستم با این پول از این شهر بروم! اما نرفتم ! ...نمی دانم چرا !؟... انگار هرچه می گذشت ... گره طناب ها سفت تر می شد! ...

یکباره متوجه شدم که روبروی در چوبی خانه پیرزن هستم شانه هایم را بالا انداختم وبی معطلی به سرکارم برگشتم یکراست وارد طویله شدم فرغون سوم را خالی کرده بودم که پیرزن از من خواست که از پشت بام یک شیشه اب غوره بیاورم ! در پاگرد متوجه یک اتاق کوچک شدم دو صندوق چوبی کهنه شکسته گوشه اتاق توجهم را جلب کرد چند کتاب کهنه با جلد چرمی درکنار صندوق افتاده بود حیرت زده متوجه شدم که نسخه های خطی شعر و دعا هستند!. شیشه را کنار پله ها گذاشتم و مشغول تماشای کتابها شدم . درحال ورق زدن بقیه کتابها بودم که صدای پیرزن ٰ، از پایین پله ها مرا متوجه خود کرد برخاستم و شیشه را پایین بردم . پیرزن نیم لبخندی زد و زیر لب تشکر کرد ! شاید یکی از دلایلی که انجا مانده بودم همین کم حرف بودن او بود! ... دوباره به سرکارم برگشتم ...

نزدیک غروب بود ... کار تاپه ها تمام شده بود ... همانطور که او خواسته بود تاپه ها را بیرون برده بودم ... یک پیرمرد کر ... آمده بود و تاپه ها را برده بود نمی دانم به چه دردش می خورد! ...چه اهمیتی داشت !؟ ... پس از برگشت به حیاط پشتی ... سینی غذا با دونان خانگی لبه تنور منتظرم بود ! پیرزن متوجه شده بود که من دوست ندارم روی تخت بنشینم و با او غذا بخورم ... دستپخت پیرزن به خوبی دست پخت مادرم ... بود با به یاد اوردن مادرم اول لبخندی زدم !...اما بعد اخم کردم و دندان هایم را بهم فشردم ! مقصر اصلی در این وضعیت من مادرم بود! وجدانم مخالفت کرد ! اما من در جوابش گفتم که خفه شود !... 

امروز پس از اتمام کار کنار تنور روی زمین ولو شدم پیرزن با استکان چای جلو آمد به شدت به ان نیاز داشتم چای را خوردم اما او همانطور آنجا ایستاده بود ! برخاستم پیرزن پنج هزارتومان از توی کیف منجوق دوزی شده اش بیرون اورد این حقوق یک روز من بود ! راستش ... من تا ان روز کارگری نکرده بود نمی دانم نرخ معمول چقدر بود! به پنج هزاری نگاه کردم ... احمقانه است اما احساس می کردم ! خنده تمسخر امیزی را می شنوم ... من که با کار در شرکت ... در امد مناسبی داشتم ! ...اما حالا برای روزی 5 هزار تومان طویله تمیز می کردم ! حقم بود ...

داشتم به سمت در می رفتم شب گذشته در ورودی قنات خوابیده بودم خنک و رویایی بود ! ... باید زودتر می رفتم وگرنه ان پیرمرد عقب مانده جای مرا می گرفت ... پیرزن صدایم زد ...

- اینجا اتاق زیاد داره ... 

به سمت او برگشتم ... پیرزن افزود : اتاق اقا بزرگ از همه جا بهتره ... خنک تره ... روی تخت برات متکا و تشک گذاشتم ... 

بعد به اتاقی در سمت راست خانه با درهای چوبی مشبک اشاره کرد نفس عمیقی کشیدم نماند تا مخالفت مرا بشنود به اتاقش برگشت ... من تا دقایقی همان طور برجا ماندم ... چه باید می کردم ... غرورم اجازه نمی داد ... با وجود این به سمت اتاق اقا بزرگ رفتم انقدر خسته و درهم شکسته بودم که چشمهایم را بستم ... خوابیدم ... دلم نمی خواست به انچه گذشته فکر کنم ...

×××

صبح زود راهم را به سمت مدرسه کج کردم بچه های کوچک با دیدن من کنجکاوانه جلو امدند ... با پیرمردی در استانه پله ها مواجه شدم که یک پارچ اب در دستش بود ... جلو امدسرتاپای مرا ورانداز کرد ...

- چی می خواهی ...

کمی فکر کردم من اسم ان مرد جوان را بلد نبودم اما او بدون شک معلم مدرسه بود ! با ناراحتی پاسخ دادم : با معلم کار دارم ...

- عصر کلاس بزرگ سال هاست ... 

یکه خوردم ! ... پیرمرد با خشم افزود : نمی فهمی ... حالا برو ...

- اومدم پولشو رو پس بدهم ...

پولها را از جیبم بیرون اوردم پیرمرد پول را قاپ زد و اخمی کرد: بده به من ...اقا معلم نمی تونه حالا کلاسشو ترک کنه ..

بعدمکثی کرد :حالا برو بیرون ...

بعد مرا بیرون کرد ودر مدرسه را بست ! می شنیدم که بچه ها را دعوا می کند که نباید به غریبه ها نزدیک شوند ... 

امروز صبح پس از برخاستن متوجه شدم که پیرزن هنوز برگشته است ! دو روز گذشته در نبود او به ارامی سپری شده است ... زن همسایه غذا را در قابلمه کنار در می گذارد مشخص نیست ایا پیرزن به او سپرده که برای من غذا بیاورد ! ... داخل خانه نمی اید و بامن حرف نمی زند عصر قابلمه را کنار در خانه اش گذاشتم خواستم از او تشکر کنم اما او محکم در را روی من بست ! خیلی ناراحت نشدم ! من از این بدتر را پشت سر گذاشته ام ... 

به خاطر گرد کاهها ...چشمهایم الوده شده است و خیلی اذیتم می کنند ... بشدت قرمز شده بودند علاوه براین تنم هم می خارید ... ودانه های قرمز رنگی روی دستها و پاهایم ظاهر شده بود ... طرف ظهر پس از خوردن نهار دیگر نتوانستم تحمل کنم ازخانه زدم بیرون ! ازچند نفر پرسیدم تا بلاخره درمانگاه را پیدا کردم ...

پزشک جوانی در حال بخیه زدن به سر شکسته پسرکی بود ... که بی تابی می کرد مادرش در میان نفرین هایش ! پسرک را ناز و نوازش می کرد ! روی پله ها نشستم خسته بودم پزشک جوان متوجه من شد نیم نگاهی به من انداخت پس از بخیه زدن و باند پیچی کردن سر پسرک به مادر پسرک چند توصیه پزشکی کرد ...پس از رفتن انها پزشک جوان با تنقید به ظاهر من نگاه کرد ! با اندک غرور باقیمانده ام برخاستم و وارد اتاق معاینه شدم در همان موقع صدای اشنایی را از اتاق دیگر شنیدم ...

- محمود ... سرم خاله زینب تموم شده ...

دکتر به من نگاه کرد : همین جا منتظر باش ... 

بعد به اتاق دیگر رفت پس از دقایقی برگشت ...

- دفترچه بیمه داری ...

پاسخی ندادم دکتر افزود : چه بلایی سرچشمات اومده ...

- شما دکتری ... حضرت اقا ...

دکتر که از لحنم دلخور شده بود جلوتر امد تا چشم مرا معاینه کند ازبوی بد بدنم اخم کرد ! با ناراحتی افزود : شما ...کجا کار می کنی ...

- در طویله ...

دکتر که فکر کرد مسخره اش می کنم پرسید : شما نمی خوای همکاری کنی ... 

لجوجانه نگاهش کردم وپاسخی ندادم بنظر می رسید که دکتر با اکراه کنارم ایستاده است استینم را بالا زدم دکتر با ناراحتی اخم کرد ... دستکش دستش کرد و دستهای مرا دید ... 

- من به شما پماد می دم ... اما شما باید حموم کنی ... و لباساتو عوض کنی ...

باز صدای معلم از اتاق بغل شنیده شد ...

- محمود ... خاله زینب میگه ... غذات ته گرفته ...

- شعله اشو کم کن ... نه صبرکن خودم می ام ...

با ناراحتی یاداورشدم : چشمام چی ...

دکتر از قفسه داروها ... چند دارو جدا کرد و در کیسه قرار داد 

- دو قطره و یک پماد ... این قطره ... 3 ساعت یکبار ... و این یکی 5 ساعت یکبار ...این پماد را شب قبل از خواب به چشمات می زنی ...

بعد مکثی کرد : برای خارش بدنت ... این پماد ... و باید ...محیطی که در اون زندگی یا کار می کنی ... ضدعفونی شه ...و ...

با بی حوصلگی حرفش را قطع کردم : چقدر پولش میشه ...

منتظر پاسخش نماندم بعد 10 هزارتومن را روی میز قرار دادم این همه پولی بود که داشتم ! داروها را برداشتم و به سمت در رفتم دکتر متعجب برجا ماند! . اما اعتراضی نکرد ... بدون شک به بیماران عجیب و غریب عادت کرده بود ...

زمانی که به خود امدم ... با کیسه دواها در دست متوجه شدم که در قبرستان هستم ...قبرستان پس از مسجد ... قرار داشت ... خانه ها انجا تمام می شد ... پیرمرد عقب مانده ... کنار یک سنگ قبر با قفسی اهنی دور ان نشسته بود ... و ناله می کرد ... متوجه من شد فریاد زد که دور شوم ... من راهم را کج کردم خیالش راحت شد که کاری به کار او ندارم دست از فریاد زدن برداشت ... و دوباره شروع به ناله کرد ...به سمت انتهای قبرستان رفتم ... قبرهای فقیرانه تر در این سمت بود ... کناری قبری ناشناس نشستم ...

سنگ قبری تنها در گوشه ای از یک سرزمین ... این آخر راهی است ... که آدمی می پیماید ... وسکوت مقصد نهایی است ... که شایداگر فرصتی دوباره ای می بود .. به فریاد تبدیل می شد ... درآن سوی سنگ قبرها خانه ها و هیاهوی زندگی بود ... زندگی در آن سو بود .. پایان در این سو ... سکوت آخر ... باهزاران فریاد خاموش شده ... چه اهمیتی داشت ... زمان در اینجا معنای خود را از دست می داد وبه آخر می رسید و تمام آنچه را که تصور می شد که در مالکیت آدمی است را می بلعید ... تنها یک سنگ قبرمی ماند با یادی ...که با گذر زمان فراموش می شد...

ایا این سرنوشت من در این سرزمین فراموش شده بود ...

طرف های عصر با رسیدن به حمام نمره متوقف شدم دیر شده بودبدون شک دیگر حمام بسته شده بود اما با صاحب حمام که روی صندلی چوبی کنار در نشسته بود مواجه شدم با دیدنم برخاست اماده رفتن بودم .. صاحب حمام اخمی کرد و بی مقدمه اعتراض کرد : دیرکردی ... کجا بودی ...

با سردرگمی پرسیدم : چی ...

اومردی میان سال با شکمی بزرگ بود با دلخوری بقچه ای را از روی سکو در ورودی حمام برداشت و ان را در میان دستهای من گذاشت ! و من را به داخل کشاند و به سمت اولین در هل داد ...

- زود باش ... زنم ... حسابی غر می زنه ...

هنوز نمی توانستم بفهمم! اما مرد با خشم تهدید کرد : فقط ده دقیقه! زود خودتو بشور ...

بعد مکثی کرد : لباسهای کثیفتو توی تشت گوشه حمام بنداز ... باید بسوزونمشان ...

هنوز متحیر بودم مرد با خشم اعتراض کرد : هنوز که منو نگاه می کنی ... برو دیگه ...

بعد مرا به داخل حمام هل داد : درو ببند ... یکی به من بگه ... مرد حسابی تو را چه به ثواب ...

در را بستم ! هرچند هنوز سر در گم بودم اما وقت را تلف نکردم در بقچه علاوه برلباس تمیز یک عدد صابون با شامپو کیسه ای کوچک بود پس از 5 روز ... سپری کردن درشرایط نکبت بار این اولین لحظه رضایت بخش من بود ! اب گرم ... چقدر تسلی بخش بود ...

خدمه پیر مدرسه با دیدن من کنار در مدرسه ...خشم برسر من فریاد زد : باز دوباره اینجا چهی می خوای ...

بعد ازکمی مکث افزود : زود برو تا به پاسگاه خبرندادم ...

حتی به او نگاه هم نکردم پیرمرد با خشم غرید : جرات داری به یکی از بچه ها نزدیک شو ...

لبم را گزیدم ! بعد چشمهایم را بستم ! این اولین اهانتی نبود که دراین سه ماه گذشته به من شده بود ! اما به همان بدی اتهامهایی بود که نثارم شده بود ! با صدایی لرزان در حالیکه سعی می کردم ارام باشم پاسخ دادم : من با اقای معلم کار دارم ...پولا رو بهش دادی ... من کنار ان تیر چراغ برق می ایستم ... شما به او خبربدید ...

- ادای ادمهای چیز فهم رو در نیار ... من مردهایی مثل تو رو خوب می شناسم ...

نفسم بند امد ! پیرمرد تهدید کنان افزود : من به پاسگاه گفته ام ... نمی گذارم ... ادمهایی لنگه تو ازخوبی اقا معلم سوء استفاده کنه ... و به اقا معلم صدمه بزنند ... یادت نره ... من حواسم جمعه ...

دستهایم را مشت کردم ! پیرمرد پس از زدن این حرف به سمت مدرسه برگشت به سختی می توانستم برخودم مسلط شوم ! برای بار دیگر ازدرون خورد شدم اگر دفعات قبلی نزدیکترین کسانم باعثش بودند این بار غریبه ای همان گونه با من رفتارکرد که انها رفتار کردند ... بزحمت جلوی اشکهایم را گرفتم ... 

دوباره متوجه خانه پیرزن شدم ... دلم می خواستم دوباره در میان گه و کثافت طویله محو شوم ... و فراموش کنم که چه برمن گذشته ... مگر زندگی در این مدت مرا با همین کثافت یکی نکرده بود ...در نیمه راه همان جایی که برای اولین بار با معلم مواجه شدم متوقف شدم ... و به باغ پایینی نگاه کردم ... راستی چرا معلم انجا را "باغ پایینی" نامید ؟ ...

دو تا نان ویک قالب کوچک پنیر از بقالی خریده بودم دیگر پولی نداشتم ! پیرزن هم که برنگشته بود ! من دوباره بیکار شده بودم ! در ورودی قنات نشستم یک نون با نیمی از پنیر را به پیرمرد عقب مانده دادم ... نان و پنیر با قیمانده را خودم خوردم پیرمرد عقب مانده دیگر ازمن نمی ترسید ! ...اما به یکباره برخاست و پا به فرار گذاشت ! صدای معلم مرا متوجه خود کرد ... پیرمرد زودتر ازمن متوجه صدای قدمهای معلم شده بود تعجبی نداشت به خاطر زندگی در خیابان متوجه کوچکترین صدایی بود ...

- سلام ...

پاسخی ندادم ... معلم با ناراحتی افزود : جواب سلام را باید داد ...

- چی می خوای ... 

روی پله نشست و به من نگاه کرد : یادت رفته به من بدهکاری ...

نگاهی نامفهوم به او انداختم ... نیم لبخندی زد : پول حمام ... و لباسها ...

- خانم پیری که برایش کار می کنم نیست برگرده ... پولتو پس می دهم ...

- می تونی تا برگشتن او برای من کار کنی ...

پاسخی ندادم معلم افزود : بابا وحید رفته سری به پسرش بزنه ...

با خشم پاسخ دادم : من مدرسه نمی ام ... 

- فکر می کنم بابا وحید رفتار خوبی باتو نداشته ...

برخاستم مانعم شد : ببین ... من به جای او معذرت خواهی می کنم ... او مرد بدی نیست ... فقط اخلاقش کمی تنده ...

اهمیتی ندادم ناراحت شد : چقدر لجبازی ... 

بعد مکثی کرد : کاری که من پیشنهاد می کنم بهترازکار در ان طویله کثیفه و پولش هم بهتره ...

با تمسخر پاسخ داد م : تو فقط یه معلمی ...مگر چقدر حقوقته ...

با پوزخند پاسخ داد : از درامد فعلی حضرت عالی بیشتره ...

بعد ازکمی مکث افزود : خوب تصمیم ات چیه ...

کمی فکر کردم با ناراحتی پرسید : به چی فکر می کنی ... شک ندارم که پولت هم تموم شده ...

به سردی نگاهی به او انداختم : یه سوال دارم ...

- بپرس ... من عادت دارم ...

به راه افتادم معلم متعجبم دنبالم امد : نپرسیدی ...

- به موقع اش ...

خندید : خوشحالم که قبول کردی ... 

بعد مکثی کرد : بگذار خودم حدس بزنم که سوالت چیه ... می خواهی بدونی چرا کمکت می کنم ...

با بی تفاوتی در حالیکه به سمت مدرسه می رفتیم پاسخ دادم : نه ... مشخصه ! ؟ من همانند ادمهای بدبخت و قابل ترحم بنظر می رسم ...

با ناراحتی سرزنشم کرد : نباید این حرفو بزنی ...

و بعد از کمی مکث افزود: پس می خوای بدونی ... من چطور با صاحب حمام هماهنگ کردم ...

نگاه تحقیر امیزی به او انداختم : برای فهمیدن ان نیازی به هوش چندانی نیست ... تو در درمانگاه متوجه حضور من شدی ... 

با دلخوری پرسید : پس حتما می خوای بدونی !؟ من دکتر رحیمی را از کجا می شناسم ...

با تمسخر پاسخ دادم : باید برای من مهم باشد ؟! ...

متوقف شد منهم ایستادم نفس عمیقی کشید من افزودم : برایم هم مهم نیست ...که چرا در این شهر معلمی می کنی ... 

- چقدر زبانت تلخ و گزنده است ...

تا دم در مدرسه حرفی نزدم نگاهش غمگین و شاید پشیمان به نظر می رسید اما من به کار نیاز داشتم برای همین تصمیم گرفتم کمی مودب باشم ...

- چکار باید بکنم ... 

با ناراحتی پاسخ داد : همراهم بیا ...

به همراه او وارد ساختمان مدرسه شدیم ...به جارو و سطلی در اشپزخانه اشاره کرد ...

در نبود پیرزن ... صبح ها پس از دو ساعت کار در طویله ... در خانه چرخی می زدم ... حدود 16 اتاق کوچک و بزرگ ... البته شک دارم ... یکی دو ...بار متوجه شدم دوبار وارد اتاقی شده ام ... البته اتاق پیرزن را هم در نظر نگرفتم اگر یک اتاق بوده باشد و به اتاقی در پشت متصل نباشد ... مشخص بود که خانه در یک دوره زمانی در دست چند ادم بی خانمان بوده ... و مدتی دویا سه مرد افغانی ساکنش بوده اند ... وسیله موسیقی با مزه اشان را در یکی از اتاقها پیدا کردم و چند شعر و یک متن بی سرو ته ... روی دیوار سالنی بود که روزگاری محل پذیرایی میمهانان بوده است ...

چند صندوق شکسته ... و ظروف مسی کهنه در زیر زمین دیده می شد ... بنظر می رسید کسی متوجه ارزش انها نبوده است ... من دوباره به اتاق کنار پاگرد برگشتم ... کمی مرتبش کردم ... و گلیمی کهنه و پاره را پهن کردم و مشغول ورق زدن کتابها شدم ... باورکردنی نبود ... یکی از کتابها یک قران قدیمی از سده یازدهم بود ... متن اکثرکتابها سنگین بود و برای من خیلی قابل فهم نبود ... اما یک کتاب پیشگویی بود که خیلی جالب بود ...در حاشیه کتاب با جوهر قرمز جملاتی نوشته شده بود ... 

کتاب را دربغل گرفتم ...و به فکر فرو رفتم اگر یک کتاب پیشگویی داشتم که زندگی مرا پیشگویی می کرد چقدر خوب می شد ... بدون شک ... خیلی کارها را نمی کردم ...اهی کشیدم ... 

برخاستم باید به سرکارجدیدم می رفتم ... معلم مدرسه ... کمی بیشتر از پیرزن به من پول می داد ... نمی دانم چرا خاله زینب همسایه پیرزن دیگر به من غذا نمی داد ... ...و با پولی که معلم به من می داد بزحمت می توانستم شکمم را سیر کنم ... 

در هرحال بهتر از هیچ بود ... و این لطف بزرگی در حق من بود هرچند احساس می کردم او بی دلیل به من محبت نمی کند هرچند پسر خوبی بود اما دلیلی مهمتر از مهربانی ... وجود داشت ... با ذره ذره وجودم ... حسش می کردم ...

عادت جدید من عصرها ول گشتن در قسمت شرقی شهر بود ... تقریبا پس از خانه ... پیرزن ... شروع می شد ... فاصله خانه ها زیادتر می شد ... و معماری ساخت انها قدیمی تر می شد ... بندرت کسی در این خانه ها ساکن بود ... من چند نفری را دیدم ... اما به من توجهی نکردند ...

یکی از خانه ها که ویرانه ..و متروک مانده بود بادگیر بزرگ و با شکوهی داشت ... یکبار سال اخر دانشگاه با یک گروه از دوستانم که رشته معماری بودند به یک مسافرت رفتیم ... شهری متروک در دل کویر ... قبل از اشنایم ... با لیلا ... استادشان با هیجان برای بچه ها توضیح داد ... و انها تند تند عکس می گرفتند ... 

البته به انها تذکر می داد که از گروه جدا نشوند و چون بعضی از این خانه ها زیرزمین های بزرگی داشته اند که زمین در بعضی جاهها سست بود ... و حتی راههای مخفی را شامل می شد که یک شخص ناوارد گم می شد ... البته به غیر خطر مار یا عقرب ...

اما من با اسودگی از یک اتاق به اتاق دیگر ... از هشتی ... به سرسرا ...می رفتم و ازپله هایی با لا می رفتم که به طرز خطرناکی سست بودند ...

سومین نیم کت را میخ کوبیده بودم که معلم وارد کلاس شد و با رضایت به کتابخانه چوبی کنار کلاس نگاهی انداخت و با ناباوری به لبه طبقه ها دست زد ...

- چه عالی ...

بعد لبخند شیطنت امیزی زد : بلاخره مچتو گرفتم ... تو یک نجاری ...

با تمسخر خندیدم : چه باهوش ...

دلخور شد : نمی خوای از خودت حرف بزنی ... 

- فرقی به حالم خواهد می کنه ... پول بیشتری به من می دهی ...

اخمی کرد : چقدر بدجنسی ... حداقل بگو ... چطور نجاریت اینقدرخوبه ...

- پدربزرگ مادری ام کارگاه نجاری داشت ... بچه بودم تابستانها می رفتم کارگاهش ...

تا دقایقی هیچکدام حرفی نزدیم من مشغول درست کردن آخرین نیمکت لق بودم معلم برخاست و کمی بعد با یکی سینی چای برگشت روبروی من نشست و به من خیره شد ...

- حرف بزن ... وگرنه هلاک می شی ...

به تندی گفت : ببین ... من برات در نجاری اقا یوسف کاری برات پیدا می کنم .. دیگه دنبال گنج نگرد ...

محکم چکش را برانگشتم کوبیدم از درد فریادی زدم ... با ناراحتی جلو امد ...

- حالت خوبه ... ببینم ...

- بروکنار ... تو دیونه ای ... منظورت چیه ... کدوم گنج ...

به چشمهای من نگاه کردانگار می خواست ببیند راست می گویم ... با ناراحتی پاسخ داد : با پیرزن کاری نداشته باش ! .. او هیچی نمی دونه ...

با خشم او را کنار زدم و به سمت در رفتم اگر دقیقه ای دیگر انجا می ماندم بدون شک با چکش برمغز سرش می کوبیدم ...

هوا تاریک شده بود در حال درست کردن یک میز دیگر بودم هرچند بعد از قبولی در دانشگاه دیگر نجاری نکردم اما کارم بد نبود البته اگر پدربزرگ خدا بیامرزم انجا بود کلی سرزنشم می کرد اما معلم خوشش امده بود در حال جمع کردن میخ ها بودم که دکتر رحیمی با قابلمه غذا وارد مدرسه شد و بوی قرمه سبزی پیچیددکتر با حیرت متوجه من شد ... برجا میخکوب شد انتظار دیدن مرا نداشت ...

- معلم توی حیاط پشتیه ...

اخمی کرد : اقا معلم ... نه معلم ... در ضمن ایشون اسم دارند ...

من شانه هایم را بالا انداختم ... و پاسخ دادم : بدون شک ...

بعد تخته ها را کناری گذاشتم دکتر زیر لب گفت : بی ادب ...

اهمیتی ندادم ! او با قابلمه ای در دست به سمت اشپزخانه رفت و من به سمت در رفتم دم در مدرسه معلم مرا صدا زد : کجا می ری ... غذا نمی خوری ...

پاسخی ندادم و از مدرسه خارج شدم زمانی که مسجد رسیدم هوا بشدت تاریک شده بود اینجا محله قدیمی شهر بود کمتر تیر چراغ برقی دیده می شد و بعضی از چراغها هم شکسته بودند . صدای فریادی را از پشت سرم شنیدم ... 

صدای معلم بود دیگر چه از جانم می خواست ؟! ایستادم ... او با قابلمه ای در دست در جلو من ظاهر شد نفس زنان گفت : چقدر تند می ری ...

بعد قابلمه را به دست من داد : دستپخت ... محمود حرف نداره ... باید به جای دکتر ...اشپز می شده ...

انگار دیگر اخلاق من دستش امده بودمنتظر پاسخم نماند داشت می رفت گفتم : یه سوال ...

هیجان زده برگشت : چه عجب ... بپرس ... خیلی زودترا منتظرش بودم ... 

بعد مکثی کرد : سوالت چیه !؟ ...

- اسمت چیه !؟ ...

یکه خورد ! اما بعد خندید : علی ... یوسفی ... اما مادرم به من می گفت ... "امید" ... 

امروز با خاله زینب در نانوایی مواجه شدم تقریبابا اکثر اهالی این قسمت شهر اشنا شده ام شاطر جوان و پرحرفی در حال بحث کردن بر سر سیاست با مشتری ها بود مشخص بود که تحصیلات بالایی ندارد اما تحلیل او از سیاست و اقتصاد تحسین برانگیز بود ! ...

با نزدیک شدن من همه ساکت شدند زنها با هم پچ پچ کردند و ... مردها نگاه معنا داری به هم انداختند ! ... این جو سنگین تا دقایقی حاکم بود تا اینکه میرزا مجید پیدایش شد پیرمردی بداخلاقی که همیشه دنبال بهانه ای برای دعوا کردن بود ... بدون شک او اینده من بود ! اخلاق ما خیلی به هم شبیه بود ... با این تفاوت که من تا زمانی که تمسخر و پوزخند کارساز بود با کسی دعوا نمی کردم اما او ازهمان لحظه اول دعوا را شروع می کرد ..در این چند روز در صف نانوایی از محضر او استفاده برده ام ! ان روز نوبت خاله زینب بود که از محاسن اخلاق او بهره مند شود ! ...

- اهای زن ...نوه ات از دیوار باغ من بالا رفته ...

خاله زینب توجهی نکرد میرزا مجید افزود : دفه دیگر اونو ببینم ... می زنمش !...

- حداقل حالا یک دلیل برای زدنش داری ... دفعه قبل که بدون دلیل کتکش زدی ...

پیرمرد با خشم فریاد زد : فکر می کنی کی هستی ... همبازی ملوک خانم ؟ ... پیر خرفت ... اون دوران گذشته ...

نانوا پوزخندی زد : ملوک خانم که حالا یه پیرزن سبک عقله ...

خاله زینب پاسخی به یاوه گویی انها نداد نان ها را در بقچه پیچید رفت شاطر مداخله کرد : اما به نظر من اون کبری خانمه نه ... ملوک خانم ...

نانوا با تمسخر یاداور شد : صحبت هاشو در مورد باغ پایینی ... فراموش کردی ... پسر ...

میرزا مجید با اخم متوجه شاطر شد : تو سن و سالت به این چیزا قد نمی ده ... بچه ...

شاطر رنجید : شما هم اول توی باغت درخت بکار و بعد مردم را به بالا رفتن از دیوار باغت متهم کن ...

میرزا مجید از این حرف او نفسش بند امد خواست حرفی بزند که پیرمردی از پشت سرم من مداخله کرد : صلوات بفرستید اول صبحی ...

همه صلوات فرستادند دیگر حرفی زده نشد اما دوباره شاطر بحث سیاسی را شروع کرد انگار نمی توانست ساکت بماند ! میرزا مجید هم تمام مدت زیر لب غرغر می کرد! زمانی که نوبت به من رسید چهارتا نان گرفتم دو تا من ... ودوتا پیرمرد عقب مانده که کنار قنات منتظر سهمیه اش بود ! نانوا پس از گرفتن پول از من ... با پوزخند گفت : خیلی ها در باغ پایینی ... تلاش کرده اند تا گنج ... محمود خان را پیدا کنند اما موفق نشدند ...

نمی دانم چرا به جای اخم کردن خندیدم ...و به سمت قنات رفتم ...

یک حمام وقفی مخروبه در نزدیکی قبرستان وجود داشت ازهمانهایی که می گفتند جن دارد ... اما من برای سر زدن به او می رفتم ... شبها خنک بود و ساکت که گوشه ای می نشستم صداهای هراس انگیز مبهمی رامی شنیدم که باعث هراسم می شد ... امامن این ترس را دوست داشتم ...مرا به هیجان می اورد ...

البته مشخص بود که توهم است ... اما بعضی اوقات حس می کردم که صدای قدمهای موجود نامرئی را میشنوم ... من بطور اتفاقی متوجه حمام شدم ... اما جرات نکردم به داخل حمام بروم ... 

تا انکه پیرمرد عقب مانده دو روز قبل طرفهای عصر دست مرا گرفت ... و به داخل حمام کشاند ... اگر این اتفاق قبل ازامدن به اینجا می افتاد بدون شک با انزجار پیرمرد را عقب می زدم و داد و فریاد می کردم ... اما با بی خیالی همراهش رفتم ... در یکی از اتاقک ها زندگی می کرد وسایل مختصری داشت ... برخلاف انتظارم وسایل مرتب بود و با نظم وسایل فقیرانه اش را چیده بود ... در حقیقت ان شب من میهمان پیرمرد بودم ... او به داخل یکی از حوزچه ها رفت که بشدت تاریک بود ... من فقط صدای پاههای او را می شنیدم ...در سیاهی عمیق او دنبال چیزی می گشت بعد صدای خوشحال او را شنیدم ...

او با کیسه ای پارچه ای برگشت ... روی سکوی کیسه کشی بقچه ای پهن کرد ... نانها ... پنیری که از صبح به او داده بودم داخل ان بود ... از داخل کیسه اش گردو در اورد و روی بقچه گذاشت ... هوا داشت تاریکتر می شد ... من کم کم نمی توانستم ببینم ... او به سمتی یکی از اتاقک ها رفت و با یک چراغ مرکبی قدیمی برگشت و کبریت کشید ...بدون شک برای من چراغ روشن می کرد ... مشخص بود خودش بنیازی به روشنایی ندارد ... و برای دیدن به نور نیاز نداشت ... اما وجود تاریک من حتی با نور این چراغ کور بود ...

کنار تیر چراغ برق منتظر رفتن دکتر رحیمی شدم ... او هرشب پیش معلم می امد باهم غذا می خوردند ... و در حیاط می نشستند و یا فیلم می دیدند و یا در موردی موضوعی بحث می کردند ... علی ازمن هم دعوت کرد ه بود... اما من پاسخی ندادم ... 

پس از رفتن دکتر جلو امدم ودر زدم ... علی با لباس راحتی امد دم در با دیدن من متعجب شد اما لبخندی زد : این وقت شب ...

- بیا بیرون کارت دارم ...

- چه لحن هراس برانگیزی ... یاد ... فیلم های قبل از انقلاب افتادم ...

منهم به تمسخر صدایم را کلفت کردم : اره ... نامرد ... مدتها بود دنبالت بودم ... دیدی پیدات کردم ...

- من زن و بچه دارم ... تور و خدا ...

حرفش را قطع کردم : مسخره بازی بسه ... می خواهم باهات حرف بزنم ...

خندید: چرا من بیایم ... تو بیا داخل... غذا مانده ... امشب دلمه داشتیم انگشتاتو می خوری ...

- فقط کبود شده ...

نیم لبخندی زد : با پاهات بخور ...

من عصبانی شدم : گفتم کارت دارم ... در ضمن داخل نمی ام ... دوست ندارم ...مردم حرف در بیارند ...

بدون فکر پاسخ داد : مگه من دخترم ... این حرفها چیه ...

من اخم کردم ... نفس عمیقی کشید : بگذار لباس بپوشم ...

کمی بعد در میدان روی یک نیمکت سنگی نشستیم ... و به جاده خیره شدیم ... بندرت ماشینی دیده می شد ... یک اتوبوس قدیمی ان طرف خیابان مسافرهایش را کنار غذاخوری پیاده کرده بود ... شبیه همان اتوبوسی که من اشتباهی سوارش شدم و سر از اینجا در اوردم ...

- من صبح زود باید بیدار شم ... نا سلامتی معلمم ... امتحانات اخر سال نزدیکه کار من زیادتره ...زودترحرفتو بزن ...

- خوشم نمی اد منو تحت فشار قرار بدی ...

- انگار مجبورم معذرت خواهی کنم ...

بعد ساکت شد ... من حرفی نزدم ... شاگرد راننده در حال فریاد زدن بود که مسافرها به اتوبوس برگردند علی متفکرانه پرسید : کجا می خواستی بری ...

- من دنبال گنج اومدم یادت رفته ...

با ناراحتی نگاهم کرد: متاسفم ... من اشتباه کردم ...

بعد ازکمی مکث افزود : از اتوبوس جاماندی ...

- نمی دونم ... من خیلی داغون بودم ... رفتم ترمینال ... دم ورودی ترمینال ... یه نفر فریاد می زد ... تهران ...

با حیرت نگاهم کرد: پناه برخدا ...

- حرفمو قطع نکن ... 

بعد نفس عمیقی کشیدم : یک اتوبوس قدیمی قرمز نشونم داد گفت برو سوار شو ... و پولوازمن گرفت ...

با ناباوری پرسید : و تو اشتباهی سوار اتوبوس کرمان شدی ... کی فهمیدی ...

- خواب بودم ! ته اتوبوس ... یکنفر به شانه ام زد با خشم پرسید چرا پولو ندادم ... من گفتم پول دادم ... بعد فهمیدم اتوبوسو اشتباهی سوار شدم پولی که توی جیب بغلم دم دستم بود روبهش دادم چاره ای نبود مجبور شدم ...پیاده شم ...

حیرت زده پرسید: پس چرا دوباره سوار اتوبوس برگشت نشدی یک کم صبر می کردی اتوبوسهایی که به اصفهان یا تهران می رفتند می امدند ...

اخمی کردم : متوجه شدم در خواب کیف پولمو زدند ...

دقایقی نگاهم کرد من نیم لبخند تلخی زدم : چرا به این خونه می گیند باغ پایینی ...؟! ... 

- اونجا خانه "جعفر قلی خان " بوده ... اسمش را بطور دقیق نمی دونم اما انگار به خان بالا هم معروف بوده ... خیلی ادم بدی نبوده ... اما در هرحال خان بوده ... خانواده او نسل در نسل مالک زمینهای این منطقه بودند ... ظاهرا از نوادگان خاندان زندیه بودند ... نمی دونم ... 

بعد مکثی کرد : صنعتی شدن منطقه و مدرنتر شدن شهرها ... با خشکسالی ها دست به دست هم داد ... تا محیط زیست منطقه به کلی تغییر کنه ... خاله مادرم تعریف می کنه که اینجا پر از باغهای سیب و انار وانگور بوده ... اما حالا تقریبا اثری از انها باقی نمونده ...اما هنوز پشت کوه ... سرسبز مونده و بهترین زمین ها در اونجا قرار داره و قناتش هنوز اب داره ... 

بعد دهان دره ای کرد :خان یک پسر و یک دختر به نام ملوک داشته ... همه ماجرا از زمانی شروع می شه که او پسرش را برای تحصیل به قول انروزی ها به فرنگ می فرسته ... 

بعد مکث کرد انگار داشت چرت می زد ... من به شانه اش زدم ... با حالتی گیج متوجه من شد : من خسته ام ... امروز روز پرمشغله ای برام بود ...

- حالا که به جای حساس رسیدیم ...

پوزخندی خواب الود زد : من نمی تونم ... ماجرای باغ پایینی را بخوبی کسانیکه شاهد وقایع ان بودند تعریف کنم ... جزئیات رو نمی دونم ...

- بهانه که نمی اری ...

-یک کار بهتر ... فردا حدود دو مدرسه باش ... نهار رو که خوردیم و می ریم ... پیش خاله مادرم ... 

بعد بدون انکه منتظر شنیدن نظر من شود برخاست و به سمت مدرسه بازگشت ...اما من نشستم و به ماشین های عبوری نگاه کردم ...

امروز صبح نوبت من بود که مورد مرحمت میرزا مجید قرار گیرم ... مرا در هنگام خروج از بقالی مشهدی حسن غافلگیر کرد ...

- تو توی این شهر چیکار داری ...

توجهی به او نکردم ... و به سمت قنات رفتم ... با خشم دنبالم امد ... و بازویم را چسبید ...

- من به پاسگاه خبر دادم ... بزودی میان سراغت ...

متوقف شدم و به او خیره شدم ... با خشم افزود : تو برای یک شبکه قاچاق کار می کنی ... مواد جابه جا می کنی ...

خیلی جلوی خودم را گرفتم که نخندم ... این اتهام دیگر اخر اتهامهایی بود که در این مدت به من وارد شده بود ... با خونسردی پاسخ دادم : من برای پیدا کردن گنج اومدم ... شما نمی دونستید ...

اخمی کرد : کدوم گنج ... پس از انقلاب کل خونه رو گشتند ... فقط یک مشت اسکناس با عکس شاه پیدا شد که دیگر بدرد نمی خورد ! ... طلاها هرگز پیدا نشد ...

- خیلی ... خب ... من می خوام طلا ها را پیدا کنم ...

- وقتتو تلف می کنی ...

- می تونم حداقل شانسموامتحان کنم ...

با سردرگمی برجا ماند من لبخندی معصومانه زدم و به سمت قنات رفتم ... از پشت سرم فریاد زد : محمود خان به هیچ کس اعتماد نمی کرد ... چه برسه به پسرش ... انهم یک پسر با عقل معیوب ...

حالا نوبت من بود که برجا میخکوب شوم ... حیرت زده به سمت او برگشتم ... پیرمرد عقب مانده پسر محمود خان بود !؟ ...

حدود ساعت دو سلانه سلانه به سمت مدرسه رفتم ... در حال فکر کردن بودم ... یک موضوعی گیجم کرده بود اگر این خانه متعلق به جعفر قلی خان بود ... محمود خان و گنجش این وسط چکاره بودند ؟ ...دم در مدرسه علی منتظرم بود اخمی کرد ... و با لحنی سرزنش امیز پرسید : کجا بودی ... دیر کردی ... تعجبی ندارد ... 

- چرا تعجبی نداره ...

- بی خیال ... دعوا داری ... خاله زینب منتظرمونه ...

متعجب شدم : خاله زینب .. خاله مادرته ...

- نه بابا ... خاله از ما خواسته بدیدنش بروم ...امروز نمی تونیم بریم پیش خاله مادرم ...

- برای چی ... او که دیگر به من غذا نمی دهه من حرفی ندارم که بهش بزنم ...

- چه پرتوقع ... او وظیفه ای برای سیرکردن شکم تو نداره ...

- پس چرا ...

نگذاشت حرفم را بزنم ! و به راه افتاد ...حمید نوه کوچک خاله زینب در را برای ما باز کرد و ما وارد خانه شدیم ... دار قالی در گوشه اتاقی تاریک بود ... دخترکی در حال خواندن مجله برای خاله بود ... خاله با ورود ما برخاست ...

-خاله خدا قوت ...

- ممنون پسرم ...

بعد با دیدن من اخم کرد ...و سکوتی محض حکم فرما شد علی برطرف کردن جو سنگین برقرارشده گفت : ما نگران ملوک خانم بودیم البته شما فکر می کنید که کبری خانمه ...

- فقط خدا می دونه .. بعد مکثی کرد : به این مرد گفتی ... گنجی در کار نیست ...

قبل ازانکه علی حرفی بزند من مداخله کردم : خود ملوک خانم به من کار داد من کنار میدان خواب بودم .. به من گفت برای تمیز کردن طویله اش به من نیاز داره ...

علی متعجب نگاهی کرد : این را به من نگفته بودی ...

- حالا گفتم ...

خاله زینب با تردید پرسید : می خواهی بگی خود کبری خانم به تو گفت که برای تمیز کردن طویله بری ...حالا چرا باید بخواد اون طویله تمیز شه ...

علی هیجان زده تایید کرد : سوال خوبیه ...

خاله یاد اور شد : او شش ساله که اینجاست چرا در این مدت از کسی نخواسته ...

علی خندید : تعجب نکنید ... قیافه این دوست من داد می زنه ... که من می توانم هر طویله ای رو تمیز کنم !...

من نگاه تهدید امیزی را متوجه علی کردم خاله متوجه من شد : به سختی می توانم باور کنم ... 

- مشکلی نیست شما بما بگید او کجاست با هم می ریم ازش می پرسیم ...

خاله اهی کشید : من نمی دونم ... وقتی ناپدید می شه کجا می ره ... 

نوه خاله مهین باورودمان به خانه استقبال گرمی از ما کرد ...او یک مغازه تعویض روغنی در جاده داشت اما درامدش کفاف خانواده بزرگش را نمی داد ... او علاوه برهمسر و دو فرزندش مجبور به سرپرستی از مادر بزرگ ... و دو خواهر و برادر کوچکش بود که بیماری فرزند کوچکش شرایط را برای او دشوار کرده بود ...در کل فقر این خانواده قلب مرا می شکست ... مسعود تنها دو سال از من بزرگتر بود اما پیرتر می نمود ... 

علی در طی راه درمورد خانواده مادریش توضیحاتی کلی داد ... ودو کیسه میوه و یک جعبه شکلات خرید ...خاله مهین بدلیل کهولت سن نابینا شده بود ...او گوشه ایوان ...در حال کاربافی بود من دقایقی به دستهای لاغر او نگاه کردم ... او انگار متوجه شد متوقف شد ... علی جلو رفت و دست او را بوسید ... خاله ... سر او را بوسید و به صورت او دست کشید ...

- بهتر به نظر می رسی ... دیگر که غصه نمی خوری ...

علی خجالت زده پاسخ داد : نه خاله ...

- غریبه ای همراته ...

- غریبه نیست ... همان پسر خل و ضعی که براتون تعریف کردم که طویله باغ پایینی را تمیز می کنه ...

خاله ناراحت شد: تو دیگر نباید مثل بقیه باشی و بگی باغ پایینی ... اونجا خونه خانه ...تو که می دونی باغ پایینی برای ما چه معنایی داره ...

- جز غم و اندوه خاله ... چی داشته ...

خاله توجهی به او نکرد و متوجه من شد هرچند مرا نمی دید اما مشخص بود که حس قوی دارد ...

- سلام خاله ...

- بیا جلوتر ... پسر جون ...

من کنار علی نشستم ... پیرزن با چشم های سفیدش به من خیره ماند ... علی مداخله کرد : براتون شکلات اوردم خاله ... ازهمون نوعی که دوست دارید ...

بعد شکلاتها را جلوی او گذاشت اما خاله همانطور به من خیره ماند ... علی نیم لبخندی زد : برایمون از اون روز ها بگید ...

- من خسته ام پسرم ...

بعد نگاه بی فروغش را متوجه کاربافی اش کرد ...علی با ناراحتی پرسید : چرا خاله ...شما که همیشه مشتاق تعریف کردن بودید ...

- این پسر مرا ناراحت می کنه ... 

علی لبش را گزیید و متوجه من شد ... برخاستم ...دچار حسی گنگ شده بودم نمی توانستم به پیرزن نابینا بی احترامی کنم به سمت در رفتم ...علی به دنبال می امد صدایم زد توجهی نکردم ...نمی خواستم با او حرف بزنم ... در یک کوچه پیچیدم و در داخل ورودی یک خانه قدیمی مخفی شدم ... 

پس از دور شدن او بدون فکر به راه افتادم ... مادرم همیشه می گفت بعضی از ادمهای نابینا حس های قوی نسبت به بقیه دارند ما متکی به دیدن هستیم و به حس های دیگرمان توجهی نمی کنم ... خنده تلخی کردم ... شاید پیرزن متوجه شده بود که من قلب مادر پیرم را شکسته ام ... 

به یکباره متوقف شدم ... راه را اشتباه امده بودم ان کوچه ها نا اشنا بود ... چطور متوجه نشده بود م... دیوارهای کاه گلی باغهایی با اندک درختهایی مشخص بود ... هوا تاریک شده بود و من جهت را گم کرده بودم ...کمی ترسیده بودم از دور دست صدای پارس سگها شنیده می شد ...جای تعجب بود این جا حتی از قسمت شرقی شهر هم قدیمی تر بود ...هیچ کسی دیده نمی شد ... کورمال کورمال جلو رفتم .. حتی صدای نفسهایم هم برایم ... توهم ایجاد می کرد ... 

برای لحظه ای توقف کردم ... می دانستم ترس به من کمکی نمی کند باید سعی می کردم ارامشم را بدست بیاورم ... و فکر کنم ... بدون شک می توانستم راه حلی بیایم ... پس به دیوار گاه گلی تکیه دادم ... نفس هایم ارامتر شد ...وطپش قلبم به حال عادی برگشت ...

اما هنوز دچار توهم بودم چون فکر می کردم صدای گریه ای را می شنوم ... کمی که گذشت متوجه شدم اشتباه نمی کنم مردی در تاریکی مطلق در حال گریه بود و اسمی را صدا می زد ...

نفس عمیقی کشیدم و با شجاعتی احمقانه پرسیدم :کسی اونجاست ...

اهنگ صدایم حتی برای خودم هم غریب بود ... صدای گریه متوقف شد اما پاسخی شنیده نشد من ملتمسانه افزود م: خواهش می کنم ... کسی اونجاست من گم شدم ...

در میان ناباوریم صدای میرزا مجید شنیده شد با خشم پاسخ داد : خیلی ارام از کنار دیوار بیا جلو ... مواظب جوی اب باش... 

کورمال کورمال جلوتر رفتم دستم را به دیوار گرفتم تا نیفتم ... جوی را رد کردم میرزا به ناگهان هشدار داد : صبر کن ... ارومتر بیا ...داری به من می رسی ...

حس کردم در فضای بازی هستم ... و در انتها یک دیوار دیده می شد نور کم فروغ ماه به کمکم امد ... البته با غلبه برترس بهتر می دیدم .. و سایه مبهم میرزا کنار تپه ای کوچک کنار دیوار تشخیص دادم...

- اینجا چه غلطی می کنی ...

-نمی دونم ...

- تو چطور گنج یابی هستی ...

پاسخی ندادم کمی در سکوت گذشت میرزا به ناگهان پرسید : می دونی کجا هستی ...

- نه ...

با خشم پاسخ داد : کنار دیوار باغ پایینی ... باغی که زندگی منو نابود کرد ...

حیرت زده در میان تاریکی به سمت باغ نگاه کردم درختانی بلند و سیاه مشخص بود ... پس ازاینهمه مدت حالا در یک شب تاریک ... انهم بدون انکه خود بدانم ... در کنار باغ پایینی بودم ... مضحک بود که حتی نمی توانستم درست ببینمش ... من اینجا چه می کردم ... این بازی سرنوشت بود یا دست تقدیر ...

صدای خشمگین میرزا دوباره شنیده شد : نمی پرسی اینجا چه کارمی کنم ... و چرا گریه می کردم ...

- نمی پرسم ... چون در این صورت شما هم در ازای سوالهایتان انتظار پاسخ دارید ... 

خنده تلخی کرد : چقدر شبیه پسر بدبخت من هستی ...او هم مثل تو بود ...

بدون فکر پاسخ دادم : ما ادمهای بدبختی نیستیم فقط مثل شما فکر نمی کنیم ...

او دوباره به گریه افتاد گیج شده بودم نمی دانستم چه بگویم با صدایی غم زده گفت : بیا جلوتر ... و به پسر من سلام کن ...

بعد در حالیکه روی تپه کوچک دست می کشیدو شروع به گریه کرد ... جلوتر امدم ... قلبم انگار نمی تپید افزود : اخرین بار او همانجایی که تو ایستاده ای ایستاده بود و به من همین حرف تو رو زد ... حق با او بود بدبخت من بودم ... نه او ...

اظهار نظری نکردم ... در حقیقت شوکه شده بودم حرفی برای زدن هم وجود نداشت ... میرزا دماغش را بالا کشید : سالهاست که اینجاست ... 

به تپه کوچک خاکی نگاه کردم اگر پسرش بجای قبرستان اینجا بود بدون تردید نشانه خوبی نبود اما من برخلاف انچه عقل حکم می کرد نهراسیدم ...

- حتی فرصت نکرد با مادرش خداحافظی کند ... و یا بزرگ شدن فرزندش را ببیند ...

بعد گریه امانش نداد ... کنار دیوار نشستم ...و میرزا ... شیون و ناله کرد ... هرانچه در طی این سالها در گوشه قلبش زیر خروارها گناه ... خشم ... و پشیمانی مخفی کرده بود سرباز کرد ... او پس از 38 سال ... گناه نابخشودنی اش را به زبان اورد ... اگر تا این لحظه فقط خداوند ازان خبر داشت حالا منهم می دانستم ... نتوانستم مانعش شوم ... مشخص بود که قلبش دیگر تحمل نگه داشتن این راز لعنتی شوم را ندارد ... منهم در سکوت نشستم و گوش دادم ... در حدی نیستم که قضاوت کنم ... تنها یکنفر می تواند قضاوت کند که اوهم در وقتش اینکار را خواهد کرد ...

نزدیک صبح ناله جانسوز او به خاموشی گرایید ... و من زیر بازوی او را گرفتم ... و برخلاف هرانچه که تا قبل از این می نمود درهم شکسته ... و لرزان برخاست ... ما باهم برگشتیم ...

در خواب عمیقی بودم که باصدایی ازخواب پریدم ... مشخص بود که وسط روز است به سختی می توانستم چشمهایم را باز کنم ... در استانه در پیرزن را دیدم با سینی صبحانه وارد شد لبخندی زد: صبح بخیر ... پسر جون ... چقدر خوابیدی ...

به سرعت بلند شدم و با حالتی گنگ به او نگاه کردم ... دیگر برای من او یک پیرزن معمولی نبود ... پیرزن افزود : باید برم خرید ... هیچی نداریم ... کی کارتو شروع می کنی ...

- همین الان ... خانم ...

لبخندی زد : در نبود من هم کار کردی ... ممنون پسرم ... در اولین فرصت باهات حساب می کنم ...

من همانند یک ابله به او نگاه کردم ... در حقیقت نمی دانستم چه جوابی بدهم ... پس از خوردن صبحانه به سرکارم برگشتم من بیشتر کاه ها را بیرون برده بودم معلوم نبود پشت کاه ها باید منتظر چی باشم ... بعضی اوقات شنکش به اجسامی سخت برخورد می کرد ... و صدا می داد ...حوالی ظهر پیرزن با سینی غذا به نزدم امد ... دوباره غذای خوشمزه ... و نگاه های محبت امیز پیرزن نصیبم شده بود ... اهمیتی نمی دهم که کی چه فکر کند من باهمین هم شاد هستم ...

- ببخش پسرم کمی دیر شد ... 

من نیم لبخندی زدم اگر می دانست من در نبودش ... به چه فضاحتی دچار شده بودم ... اینطور احساس شرمندگی نمی کرد برای اولین بار از او تشکر کردم ...بعد از گرفتن سینی پرسیدم : شما رو چی صدا بزنم ...

متعجب به من نگاه کرد : هرچی دوست داری پسرم ...

خواستم زرنگی کنم : ملوک خانم ... چطوراست ...

خندید: چرا ملوک خانم ... می شناختیش پسرم ... ممکن نیست ...

- پس کبری خانم ...

متفکرانه پاسخ داد: زن خوبی بود ... خیلی خوش قلب و بخشنده بود ...

- بود؟! ...مرده ...

-نمی دونم پسرم ...

اخمی کردم : شما چطور انها رو می شناختید ...

باحالتی گنگ پاسخ داد : من در این خانه زندگی می کردم ...

بعد به سمت درخت توت و تخت چوبی بازگشت شد ... من روی لبه تنور نشستم ... و درحال خوردن غذا به او نگاه کردم ... به احتمال زیاد خانه ساکنان زن دیگری هم داشته است ... این نمی توانست عجیب باشد ... پس چرا من حس می کردم ... یک قطعه پازل جابه جا شده است ! ...

در قسمت جدید ساخت شهر یک حسینیه بزرگ وقفی قرار داشت که کنار مسجدی نوساز قرار داشت .. اقای مسجد با یکی دوتا از متولیان مسجد به دنبالم فرستادند ... پسری حدود 17 سال ... بدون انکه ازاو بپرسم برایم توضیح داد که معلم تعریف نجاری من را برای انها کرده ... و انها ازمن چند قفسه برای کتابهای موجود در حسینیه می خواهند ... به من اطمینان داد که مزدم را می پردازند ... 

من پوزخندی زدم ... پسر ناراحت شد : اقا مطمئن باشید پولتونو می دیم ...

من پاسخی ندادم ... من دیگر می دانستم که من تنها نجار نیستم ... واقا یوسف هم نجاری دارد هرچند تا بحال با او مواجه نشده بودم ... پس ... تنها دو دلیل ممکن برای این درخواست می توانست وجود داشته باشد ... اول انها در مورد احمقی که یک طویله را در ازای روزی 5 هزارتومن تمیز می کرد ... کنجکاو بودند ... ودوم انکه ... من در ازای 20 هزارتومن تمام تعمیرات نجاری مدرسه را انجام داده بودم ...پس نباید ازانها هم خیلی بیشتر بخواهم ! ...

انها استقبال گرمی ازمن کردند ... و بعد گوشه مسجد نشستیم ... و انها پس از یک مقدمه چینی ... پیشنهاد کار به من دادند ... من نیم لبخندی زدم : اقایان تخصص اصلی من تمیز کردن طویله است ...

سکوتی محض حکم فرما شد ... مشخص بود که ناراحت شده اند و به انها برخورده است ... برای همین افزودم : اگر خیلی انتظار کار حرفه ای ازمن نداشته باشید ... قفسه ها رو می سازم ... در ضمن من ابزار کار ندارم ...

حاج اقا لبخندی زد : ممنون ... پسرم ... این کتابها حیفه ... ما بارها به تهران ... یا حتی قم خبر دادیم اما کسی اهمیتی نداده ... هرچه باشه این کتابها میراث ملی ما است ... 

متعجب...و بعد شرمنده شدم ... یکی از متولی ها مداخله کرد : چقدر مزد می گیری ...

نفس عمیقی کشیدم : من یک دست لباس نو ... چکمه لاستیکی ... بیل ... دستکش لاستیکی مخصوص کار... و غذا می خوام ...غذاهم باید خانگی و خوشمزه باشه ... 

مردها به هم نگاه کردند ... من پوزخندی زدم : اقایان ... تا پشیمون نشدم ... معامله رو جوش بدیم ...

حاج اقا خندید ... برخاست ... بقیه مردها هم برخاستند ... با من دست داد و بعد لبخندی معنا دار زد : دستگاه فلزیاب رو جا ننداختی ...

همه خندیدند ...منهم شانه هایم را بالا انداختم وخندیدم ... 

در راه بازگشت از... حسینیه با علی مواجه شدم با کیفی در دست ...سر راه من قرار گرفت و لبخند خجولانه ای زد : ازمن دلخوری ...

- بیشتر از خاله پیرت ناراحتم ...

- متاسفم ... اما اون زن رکیه ... راست می گه ... تو خوبی ... اما به نوعی یک انرژی منفی داری ...

- با همین چکش بکوبم تو مغز سرت ...

خندید : اگر باعث شه که منو ببخشی ... می تونی بزنی ...

به سردی پاسخ دادم : نه ... باعث نمی شه ...

اخمی کرد : من برات کار جدیدی پیدا کردم ... 

بعد لبخند چابلوسانه ای زد : اگر قول بدم که یه غذای خوب برات بپزم چی ...

سرتکان دادم همانند یک کودک شاد شد و بعد با هیجان افزود : خب ... من باید برم ... مشهدی حسن داره می ره جنس بیاره ... لپ تاپم خراب شده ... بعد می بینمت ...

من دستش را گرفتم اخمی کرد : چکار می کنی ... من باید برم ... مشهدی منتظر من نمی مونه ...

نیم لبخندی زدم : من برات تعمیرش می کنم ...

در جا میخکوب شد با ناباوری بی حد و حصر به من نگاه کرد ... با حیرت پرسید : چی ...

نیم لبخندی متکبرانه زدم : برات درستش می کنم ... 

دستش را بیرون کشید و عصبانی شد : مسخره بازی درنیاور ...

شانه هایم را بالا انداختم و پاسخ دادم : پس برو ... یه پولی پیاده شو... من مجانی درستش می کردم ...

بعد درحالیکه در میان چکمه های نوی لاستیکی ام شلپ شلوپ می کردم به سمت باغ پایینی رفتم ... علی همانطور برجا مانده بود ... 

×××

بدون گفتن حرفی کنار من در ورودی قنات نشست ... از اینجا می شد غروب افتاب را تماشا کرد ... در زندگی سابقم یکی از بزرگترین ارزوهایم داشتن کمی وقت و تماشای غروب افتاب بدون دغدغه بود ... و حالا عصرها من پس از کار در حسینیه انجا می نشستم ...پس از ان شب میرزا مجید را ندیده بودم اما انگاراو در این چند روز با کسی دعوا را نینداخته بود ... به پیرمرد عقب مانده نگاه کردم ... شاید او خیلی سن و سالی نداشت زندگی بی دروپیکر در کوچه و خیابان او را شکسته کرده بود ... بی گناه با لبخندی مهربان کنارم نشسته بود انگار او هم غروب افتاب را دوست داشت ...

ندیدن میرزا مجید برای بقیه اهالی مایه شادی بود امروز صبح ... همه در نانوایی ازان حرف می زدند ... و به حرف اقا سید که من هنوز نمی دانستم چکاره است توجهی نمی کردند ... که غیبت نکنند ... انگار در طی سه روز گذشته کسی او را ندیده بود ...

حس خوبی نداشتم ... هرچند او گناهی نابخشودنی را مرتکب شده بود ... اما ایا اینهمه سال عذاب نکشیده بود ...من نمی توانم بگویم کافی بوده یا خیر ... به منهم ربطی ندارد ... فقط ... حالا درک می کردم او چرا اینقدر با دیگران بد برخورد می کرده است ... در حقیقت از دست خودش عصبانی بوده است ! ...

به سمت مدرسه رفتم ... باباحمید برگشته بود او حالا دیگر با من خوب رفتار می کرد علی هنوز برنگشته بود ... من از او ابزار کارموجود در مدرسه ... و تخته های باقیمانده را خواستم ... و او بدون هیچ مخالفتی قبول کرد ...ومن همان جا مشغول بکار شدم ...

پدر من یک عطاری در یکی از محله های قدیمی یکی از شهرهای بزرگ دارد ! ... کدام شهر هرگز نخواهم گفت ! ... این مغازه از پدر پدر بزرگم به ما به ارث رسیده است ... پدرم متعمد بازار محسوب می شود ... کارگاه نجاری پدربزرگ مادریم روبروی مغازه پدرم واقع است ... پدرم زود یتیم می شود ... و پدربزرگ مادریم از 8 سالگی او را سرپرستی می کند و بعد که پسرک بزرگ می شود تنها دخترش را به او می دهد ... 

دوران کودکی من در این بازار سرپوشیده گذشته ... من تک تک مغازه ها ... با مغازه دارها را می شناختم ... حتی دو گدای شناخته شده بازار ...که مکانی اختصاصی خود را داشتند ... و برخلاف گداهای معمولی بودند ... در دهه محرم ... بازار حال و هوایی دیگر داشت ... ما تکیه ... ... و مسجد و حتی دسته سینه زنی خودمان را داشتیم ... یکبار در دهه محرم با کلاه بافندنی قرمز نویی که خاله ام برایم بافته بود را سرم کرده بودم و درحال تماشای دسته زنجیر زنها بودم او عصا زنان به سمتم امد و کلاه بافندنی ام را با خشونت از سرم برداشت ... و به من گفت مگر نمی دانی قرمز نشانه شمر است ...

بعد وقتی صورت متحیر و شرمنده مرا دید به سرم دستی کشید و لبخندی زد ... پسرم ... از مردمانی که قرمز نمی پوشند ... اما به بدقلبی شمر هستند دوری کنم ... بعد کلاهم را پس داد ...

یادم هست ... کنارش می نشستم و دعا خواندنش را تماشا می کردم ... او سهمیه مشخصی از مغازه ها داشت بیشتر مغازه دارها هوای او داشتند ...او بیشتر از نیازش را قبول نمی کرد ... یک پا نداشت ... کشکول و عصایی کنده کاری داشت ... که من عاشق تماشا کردنش بودم ...

بزرگتر که شدم ... برایم یکبار تعریف کرد... که در جوانی مباشر یک زمیندار بزرگ بوده است! ...خیلی به رعیت ها سخت می گرفته ... برایم گفت ...او به عمد مردجوانی که کارش نگه داشتن حسابهای خان بوده را مجبور می کرده...که حساب سازی کند ... و مبلغ بدهی راکمی بیشتر اعلام کند ...البته بدون انکه خان بفهمد ...و وقتی رعیت بینوا طلبش را وصول می کرده او اضافه را برای خودش برمی داشته است ...و حسابی پولدار می شود ...اما هرگز نگفت ... چطور ... به این روز افتاد...اما به من هشدار داد عاقبت خوردن مال حرام نتیجه اش این است ... 

با یک میز تحریر دم در خانه میرزا مجید بودم ... میرزا مجید قبل ازانکه برای محمود خان نزول خوار کار کند و حساب و کتاب قرضهای مردم را برای او ثبت کند ...برای مردم بی سواد نامه می نوشته است ... و یک دکان صحافی کتاب داشته است ... 

میرزا مجید گوشه ایوان خانه اش به گوشه ای خیره مانده بود ... خیلی بدتر ازان شب بنظر می رسید ... او تنها زندگی می کرد ... من در زدم کسی در را باز نکرد ... در را هل دادم باز شد ... جای خوشوقتی بود ... به داخل رفتم ... میرزا توجهی به من نکرد ... لبه ایوان نشستم ...

- سلام میرزا ...

نگاهی بی تفاوت به من انداخت ... میز تحریر را جلوی او گذاشتم ...

- پسرتان برنمی گرده ... 

بعد مکثی کردم : بابا بزرگم می گفت ... هرکس باید به اصل خود برگرده ... تا به ارامش برسه ...

نگاه بی فروغش روشن شدو متوجه من شد افزودم : یادم هست بابابزرگم میز تحریر را اینطور ی درست می کرد ...خیلی سال گذشته ... من نمی خوام بگم اگر بد شده ببخشید ... هرگز نمی گم ! ... فقط می خوام بدونید تلاش خودمو کردم ...

- تو یک پسر دیوانه ای ...

- من 30 را رد کرده ام جناب ... دیگر پسر محسوب نمی شم ...

خندید ... بعد اشکهایش جاری شد ... نفس عمیقی کشیدم ... دیدن اشکهای یک مرد خیلی نمی تواند جالب باشد مخصوصا اگر برای باردوم باشد ... برخاستم و به سمت در رفتم ... در نیمه راه با اقا سید مواجه شدم ...

بی مقدمه گفت : می تونی کمکم کنی ... 

- بفرمایید ...

- تابوت چوبی که برای حمل مرده استفاده می کردیم ... نیاز به تعمیر داره ... می تونی تعمیرش کنی ... من باید برم خانه کربلایی محمد ... فوت کرده ...

یخ کردم ... اخم کرد : اینم یک کار خیره ...فقط که نباید برای مدرسه و حسینیه باشه ...

- ببخشید ... من به ادمهایی که کار خیر می کنند شبیه هستم ...

با ناراحتی پاسخ داد: ببین پسر جون من وقت بحث کردن با تو رو ندارم ... تابوت گوشه مسجد ه ... تعمیرش کن ... تا بچه ها بیارند ... مرده رو تا قبل از غروب باید دفن کرد ...

مانده بودم ... بخندم و یا به این وضعیت مضحک خود گریه کنم ...در هرحال به طرف مسجد قدیمی با قدمت بیش از 400 سال رفتم ... تا بحال فقط از کنارش گذشته بودم ...

بعد از اتمام کارم در مسجد ... علی دم مسجد منتظرم بود... از دیدن او متعجب نشدم ... نیم لبخندی چابلوسانه زد : خاله مهین می خواد تو را ببینه ...

- من که ناراحتش می کردم ...

دلخور شد : منظوری نداشت ... نمی خوای برات ازباغ پایینی بگه ...

-کدام یکی ... این یکی ... یا ان یکی ...

با سردرگمی پرسید : چی ...

- خنگ ... حتی منهم می دونم که این خونه باغ پایینی نیست ... هرچند هنوز نفهمیدم چرا به این خونه هم می گیند باغ پایینی ...

- بخاطر ملوک خانم یا همان کبری خانم ... او پس از حدود 30 سال یکباره در این جا پیدایش شد ... اوایل بنظرهمه یک پیرزن بی کس می اومد که گم شده ... می خواستند اونو ببرند پاسگاه ... که با شنیدن حرفهای هزیان وار او شوکه می شوند ... او به ماجرای باغ پایینی اشاره می کرده ... 

در حالیکه به سمت خانه خاله مهین می رفتیم پرسیدم : کسی نتونست هویت اونو تایید کند ... 

- خانواده جعفر قلی خان سالها بود که اینجا را ترک کرده بودند ... خانواده کبری خانم هم نتوانستند به طور یقین هویت اونو تایید کنند ! ... هردو زن در جوانی اینجا رو ترک می کنند ... 

متفکرانه گفتم : بلاخره خصوصیات اخلاقی هرکسی منحصربفرد است ... و علاوه براین هر خانواده ای یکسری اطلاعات شخصی داره ... که راز نیست اما فقط خود اعضای خانواده ازاون خبر دارند ...

علی ساکت شد ... منهم حرفی نزدم ... تا انکه در وسط راه با خشم ایستاد...

-روی اعصاب من نرو ...

خندیدم ... منکه حرفی نزده بودم ! با پریشانی افزود : بعضی ها با سوال کردن و تو لعنتی با سوال نکردن ... ادمو دیونه می کنی ...

-ارتباط خانواده تو با غ پایینی .. 

نفس عمیقی کشید : ان باغ مال خانواده مادریم بوده ... مادر بزرگ من به خاطر همین باغ از بچگی از خانواده اش به زور جدا می شه ...

یکباره گفتم : کبری خانم ...

لبخند تلخی زد ... با ناباوری فریاد زدم : پس ... ممکن است که ...

سری تکان داد ناراحت شدم ...حالا دلیل رفتار او را درک می کردم ... ما دم در خانه خاله مهین بودیم ...

-پس تو نگران مادر بزرگت بودی ... می ترسیدی من اذیتش کنم ...

- خب ... راستش ... همین طور است ... هرچند او حتی دختر خودش ... راهم نشناخت ... اما ما نسبت به او مسول هستیم ... 

من انتظار برخورد گرمی از پیرزن نابینا نداشتم ... برای همین این بار گوشه ای نشستم ... و حتی این بار سلام هم نکردم ... علی لبش را گزیید ...

- خاله ... امید سلام کرد ...

- من کورم پسر ... اما کر نیستم ...

پوزخندی زدم : اما درون ادمها را می تونید ببینید ...

- من چنین ادعایی کردم پسرجان ...

علی مداخله کرد : خاله ازخواهرتان بگید ... که چطور بزور اونو بردند ...

خاله مهین کمی مکث کرد ... انگار داشت فکر می کرد انگار در نهایت ترجیح داد کوتاه بیایید و من از پیرزوی احمقانه ام لبخندی زدم ... خاله پاسخ داد : من 13 ساله و کبری 7 ساله بود ... انها امدند و اونو بردند ... کمی بعد من به عقد پسر کوچکتر مشهدی ابراهیم در امدم ...او مرد خوبی بود ... ومن ...

عقد او به ما چه ربطی داشت ...از این اخلاق بعضی زنها متنفر بودم که از هرفرصتی برای صحبت در مورد خودشان استفاده می کنندبخاطر علی ترجیح دادم خفقان بگیرم ...اما علی او را به سمت مسیر درست هدایت کردو بخاطر من پرسید : چرا مادربزرگم را بزور بردند ...

- خان همیشه ... باغ پایینی رو می خواسته ... اما ... هیچ وقت جدی نشده بود ... هرچه باشه بابای من برای انکه خان را اروم نگه دارد مجانی در باغهای خان کار می کرده و به درختان باغ او رسیدگی می کرده ... 

بعد نفسی تازه کرد : تا وقتی که مباشر پیر خان مرد و ا ون مرد جوان جای اونو گرفت ... او خیلی بلند پرواز بود و خان را وسوسه میکرد ...

- ازچه کسی حرف می زنید ...

- محمود ... که بعدها ... محمود خان شد ... کسی او را بدرستی نمی شناخت یکباره به عنوان کمک دست ... مباشر پیر خان ظاهر شد ... و بعد جای مباشر پیررو گرفت ...

- چرا باید مادر بزرگم را ببرند ... مگر باغ را نمی خواستند ...

خاله اهی کشید : مغازه ها ... همه مال خان بود ... حتی اگر اب می خواستی ... مباشرجدید اب قنات را پولی کرد ... در حالیکه قنات وقف بود ... مشخص نبود اون چطور خانو قانع کرده بود ... در هرحال بابای من کم کم بدهکار شد ... وبابام حاضر نشد ... باغش را در عوض بدهد ... و انها برای تحت فشار قرار دادن او کبری بردند ...

علی اخم کرد ... خاله لبخند تلخی زد : تو اینها را که می دانستی ... همه را برات بارها تعریف کردم ... 

علی به من نگاه کرد و برخاست و به سمت در خانه رفت ... دقایقی به سکوت گذشت ... 

خاله به من نگاه کرد : علی رفت ...

- بله ... می خواستید منو ببینید ...

- چرا به باغ پایینی علاقه مندی ...

شانه هایم را بالا انداختم ... خاله افزود : بلایی که سر کبری امد ... زندگی تنها فرزندش را نابود کرد ...وحتی بر زندگی علی و دو خواهرش هم تاثیر داشته ...

متعجب شدم پرسیدم : نمی فهمم ...

- سرنوشت غم انگیز خواهرم تازه ازانجا شروع شد ... خواهرم همبازی تنها دختر خان شد ... خانواده خان با او مهربون بودند ...ما به زحمت باغ پایینی رو نگه داشتیم مادرم طلاهاشو فروخت و نیمی از قرضو دادیم ... کبری برگشت ...اما محمود دست از سر ما برنداشت ... صورت بدهی ما از قیمت باغ خیلی بیشتر بود البته در ان زمان ما یک مشت دهاتی ... ازهمه جا بی خبر بودیم نمی دونستیم ... محمود سر ما کلاه گذاشته و ان خریدار ... از عوامل خودشه ... 

خاله مکثی کرد بنظر می رسید این ماجرا ازارش می دهد : برای پرداخت این بدهی ها ...دوباره کبری را بردند ازانجایکه خانواده خان با کبری رفتار بدی نداشتند بابام قبول کرد ... و سالها گذشت ...تا انکه کبری 17 ساله شد و عاشق معلم جوانی شد که از شهر امده بود ... معلم جوان هم خواهر منومی خواست ... او به خواستگاری خواهرم اومد ...

با خودفکر کردم که باید خان مخالفت کرده باشد اما خاله افزود : بابا به خان گفت و انها قبول کردند ... و خواهرم با معلم جوان ازدواج کرد ... و کمی بعد مادر علی بدنیا اومد ...

با سردرگمی پرسیدم : ای بابا ... پس مشکل کجا بود ...

پیرزن اهی کشید : نمی دونیم ... یه باره چی شد ... شنیدم که پسریکی از ادمهای پولدار که قرار بوده با ملوک خانم ازدواج کنه ... کشته شد ... خانواده خان ... به هم ریخته بود ... ژندارم ها می اومدند و می رفتند ... یک شب جسد شوهر ... کبری رو اوردند ... بعدکبری رو متهم کردند ... 

لبهایش می لرزید ... به سرفه افتاد نمی توانست درست نفس بکشد ... همسر نوه اش متوجه شد به ایوان امد ... و در حالیکه سعی می کرد او را ارام کند به من گفت : اقا شما برید ... دچار حمله شده ... این ماجرای لعنتی کی می خواد تموم شه ...

کار طویله به نیمه رسیده است ... و من با صحنه عجیبی در ته طویله مواجه شدم در پشت کاهها وسایل خانه قرار داشت ... که پر از گرد خاک و اشغال بود که با عجله در این طویله بدون هیچ دقتی جا داده شده اند... پیرزن با دیدن وسایل لبخندی نامفهوم زد چشمهایش می درخشید اما با لحنی بی تفاوت گفت که تعطیل کنم ...

منهم به حسینه رفتم ...و حدود ظهر کارم در حسینه تمام شد... در مسیر بازگشت به خانه میرزا مجید سر زدم ... ازمن بعید است که نگران کسی شوم اما نگرانش شدم ... در هرحال در خانه اش نبود ... در استانه خروج از خانه اش ازفکری که به ذهنم خطورکرد شوکه شدم ... نکند او هم مثل من خانه و زندگی اش را رها کرده است ...

سر راهم با دکتر رحیمی برخورد کردم با لحنی سرد پرسید : اقا معلم را ندیدی ...

- اسمش ... علی ه ... به شما نگفته بود ...

دستهایش را مشت کرد که در دهان من نکوبد ... با خشم افزود : امروز صبح در کلاسش حاضر نشده ... 

سری تکان دادم و ازکنارش رد شدم با خشم فریاد زد : چه بلایی سرش اوردی ...

برجا میخکوب شدم به تندی به سمت او برگشتم افزود : اخرین بار دیروز عصر با تو دیده شده ... من پرس جو کردم ...

- دانشکده پلیس هم بودی ... 

دندانهایش را باخشم به هم فشرد : مسخره بازی در نیار بگو کجاست ...

خنده تمسخر امیزی کردم : پلیس تویی ... البته بدون جسد ...و بدون ...

که مشت محکمی توی دهانم فرود امد ... غافلگیر شدم و روی زمین افتادم ... نفس عمیقی کشیدم ... به چهره دکتر نگاه کردم کمی ترس به همراه نگرانی مشهود بود دستش را دراز کرد ...این یک واکنش ناخود اگاه از طرف او بود ...

- متاسفم ...من ... من ...

خون دهانم را پاک کردم و بدون کمک او را برخاستم ... منتظر دفاع بود اما من تلافی نکردم ... با تمسخر افزودم : روز حضرت عالی خوش ... امیدوارم جای با قیمانده پول دواها این مشت مقبول افتد ...

بعد سلانه سلانه به سمت خانه خان برگشتم ... منهم نگران علی شدم ... اما نه به اندازه دکتر ...پدرم معتقد بود ... یک مرد بعضی اوقات باید از خانه و زندگی اش دور شود .. و به رفتار خودش و زندگی اش ... فکر کند ... پدرم ... همیشه با نوعی غرور مردانه این راهکار را برایم بازگو می کرد ...البته نمی دانست این توصیه اش به تنها فرزندش ... چقدر برایش گران تمام می شود ! ... 

بر تپه کوچک کنار باغ پایینی... اب ریختم و برای پسر میرزا فاتحه خواندم ... قبر او همانند قبر تنها برادر تنی من بود ... قبل از بدنیا امدن من ... برادر کوچک من در اثر بی احتیاطی مادرم فوت کرد ... انچنان این اتفاق تاثیر هولناکی برمادرم گذاشت که تا سالها بچه دار نشد ...پدرو مادرم تصمیم می گیرند که برادرم را گوشه حیاط خانه به خاک بسپارند ...هرچه پدربزرگم با این کار مخالفت می کند اما پدر و مادرم قبول نمی کنند ... پدربزرگم ناچارمی شودکه قبول کند انها بچه را غسل می دهند و خودشان برایش نماز میت میخوانند و این به راز خانواده ما تبدیل شد ... مشخص بود که این کار غیر قانونی است ... 

اندک دوستان و فامیل از این اتفاق خبر داشتند و به پدرو مادرم حق می دادند چون پس از نذر و نیاز های فراوان برادرم به دنیا امده بود ... پس ازان اتفاق ... با گذشت چند سال پدر و مادرم دیگراز بچه دار شدن قطع امید می کنند و در طی چهار سال سه بچه یتیم را به فرزندی قبول می کنند اول برادرم امیر ... که حالا دکترای ریاضیات دارد و هیات علمی دانشگاه است ... پس از او دو خواهر یتیم که مادر خود را از دست داده بودند و یک پدر معتاد داشتند ... محبوبه ... او ازدواج کرده و ادامه تحصیل نداد ... در عوض مریم ... ادامه تحصیل داد و کارمند دادگستری است ... 

در سال ششم پس از مرگ برادرم ...خانواده ام سفری به عراق می روند ...در حرم حضرت علی ... مادرم برای لحظه ای قلبش می شکند به یاد فرزند از دست رفته اش می افتد ... و پس از نماز شروع به گله کردن می کند ...که چقدر مشهد رفته اما امام رضا حاجتش را نداده است ...

انها باز می گردند ... و کمی بعد من بدنیا می ایم ...واضح بود که پدرو مادرم شوکه می شوند ودر عین حال مادرم شرمنده می شود ...و نذر می کند که هرسال خرج سفریک خانواده فقیر به مشهد را بدهد و تا امام رضا او را نبخشد ... و او را نطلبد ... نرود مشهد ! ... پدرم با قسمت اول نذر موافق بود چون کار خداپسندانه ای بود اما قسمت دوم نذر اورا قبول نداشت ... در هرحال مادرم با لجبازی قبول نمی کند ...برای همین همیشه من و پدرم با برادرو خواهرهایم که تا سالها نمی دانستم که برادر و خواهر حقیقی ام نیستند به مشهد می رفتیم ...

حوالی غروب در ورودی قنات با علی مواجه شدم ... همانند گدایی که محل گدایی اش را اشغال کرده اند با خشم با لای سرش ایستادم و اعتراض کردم ...

- اینجا مال منه ... برو جای دیگر ...

علی سربلند کرد و نگاه درهم شکسته اش را متوجه من کرد : میرزا مجید دنبالت می گشت ...

پوزخندی زدم : انگار قرار است روز من کامل شه ... اول جناب دکتر ... و حالا جناب میرزا ...

- درکت نمی کنم ... امید ... با تمام وجود حس می کنم ... تو بی دلیل خانه و زندگی ات را رها نکردی ... اما به طور ازار دهنده ای بی خیالی ...

- با خودت چه گهی می خوری ... 

- ببخشید ؟! ...

- کی گفته من بی خیالم ... 

برخاست و با ناراحتی مرا کنار زد ... مشخص بود حوصله ندارد با من بحث کند ... همین قدر که حالش خوب بود کافی بود ... میرزا در ان لحظه برایم مهمتر بود ... شب شده بود دم در خانه میرزا بودم ...در زدم ...

با لبخندی گرم دم در امد ... ودست مرا گرفت من مخالفت کردم اما او اصرار کرد و برد داخل ... بوی ابگوشت از مطبخ خانه می امد ... پس از اوردن یک سینی چای با خوشحالی گفت : حالت چطوره ... پسرجون ...

- فکر می کنم این قضیه رایه بار براتون روشن کردم ...

خندید : ببخشید ... مرد جوون ... اما تو ادم جالبی هستی ...

- خوش بحالم ...

اخمی کرد : اما نمی شه فهمید جدی هستی و یا شوخی می کنی ... 

- خودم هم مطمئن نیستم ...

نفس عمیقی کشید : ابگوشت پخته ام ... می خوری ... البته سالهاست که اشپزی نکردم ... این اولین غذاییه که پس از سالها پختم ...

شوکه ...شدم خندید : دستپختم به خوبی خاله زینب نیست ...

- ازکجا مزه دست پخت او رو چشیده اید ...

اهی کشید : زن خوبیه ... هرچند ... من با او بد کرده ام اما پس از ترک زنم ... هر روزبرام غذا می فرسته ...

بعد ازکمی مکث افزود : می خوری ...

- من تابوت چوبی رو تعمیر کرده ام سر اقا سید هم خلوته ... پس می خورم ...

خندید و به سمت اشپزخانه رفت و برایم غذا اورد ... خیلی هم بد نشده بود ... اما این اخرین باری می تواند باشد که حاضر می شوم دستپخت او را بخورم ...پس از غذا او به اخبار گوش داد و من صبورانه منتظر شدم ... او هنوز حرف اصلی را نزده بود ... من حالا شریک جرم او محسوب می شدم البته ... جنایتی که او مرتکب شده بود مشمول مرور زمان شده بود ... پس از شنیدن اخبار هواشناسی چایی اش را در نعلبکی ریخت و بعد رادیو را خاموش کرد ...

- حالا دستگاه چاپ ... ورایانه ... کتاب ها رو به خوبی چاپ می کنند ... وکسی دستی کتاب را صحافی نمی کنه ... و همه سواد دارند ... نیازی به سواد از تاریخ گذشته من ندارند ... ازطرفی سالهاست مطالعه نکرده ام ...

- من میز رو پس نمی گیرم ...

لبخند تلخی زد : هرکس باید در هرحال به اصل خود بازگردد ... کمی این طرف و ان طرف سر زدم ... شنیدم برای حسینیه قفسه درست کردی ... تا کتاب دعاهای وقفی قدیمی مردم ... و یکسری از کتابهای مسجد قدیمی که به حسینیه برده اند ...نظم پیدا کنه...

لبخند شکوهمندی زدم ...نفس عمیقی کشید : به حاج اقا گفتم ... من کتابها رو مرتب و تعمیر می کنم ... اول قبول نمی کردند ... حق هم داشتند ... و دو تا از متولی ها گفتند که من نون یک رباخوار رو خورده ام ... اما حاج اقا معتقد بود باید به من فرصت جبران داده بشه ...

بغض کرد : اما چه جبرانی ... نال و نفرین خیلی ها هنوز پشت منه ... خیلی ها نابود شدند ... 

- مهم اینه که در نهایت قبول کردند ... 

بعدبرخاستم ... همراه من تا ...دم در امد ... در استانه در به هم نگاه کردیم ... لبهایش می لرزید ... حرفی برای زدن وجود نداشت ... اگر هم وجود داشت ... هیچکدام نمی دانستیم چطور بیانش کنیم ...

صبح زود حدود 7 و نیم دم در مدرسه بودم بچه ها وارد مدرسه می شدند بابا وحید ازانها استقبال می کرد و همانند یک ناظم به انها تذکر می داد ...بچه ها صف بستند ... پس ازاجرای برنامه صبح گاهی بچه ها به صف داخل کلاس رفتند ...علی دم در کلاس ایستاده بودند مرا کنار در مدرسه دید ...

جلو آمد و با بی حوصلگی پرسید : اینجا چی کارمی کنی... 

- اومدم ببینم حالت خوبه ... نمی خوام دوباره مشت بخورم ...

- محمود دیشب برام تعریف کرد ... منظوری نداشته ...

بعد مکثی کرد : ماجرای باغ پایینی مرا ناراحت می کنه ...

- فقط وقتی که به جای مشخصی می رسه ...

لبش را گزیید ... نیم لبخندی زدم : لب تاپت ... درست شد ...

- دوستم نبود ... منم وقتم نداشتم صبرکنم تابیاد ...

بعد با خشم افزود : من باید کلاسم رو شروع کنم ...

- می خوای نگاهی به اون بندازم ...

اول جوابی نداد و به سمت کلاسش رفت اما در کنار سکوی صبح گاه متوقف شد : توی اتاقمه ... 

حدود ساعت 10 برگشتم خانه خان ... پیرزن روی سکوی ورودی خانه نشسته و منتظرم بود ... با خوشحالی برخاست ...

- جوان ... تو زورت می رسه ... منکه نتونستم ... بیا کمک من ... 

ما به سمت طویله رفتیم ... همانطور که خواسته بود تیر و تخته ها را جابه جا کردم ... و بعضی از وسایل را بیرون بردم اما با بیرون بردن بعضی از وسایل مخالفت کرد ... اما عجب وسایلی انجا پیدا می شد ...

یکبار با یکی از دوستانم به چند تا موزه در یزد رفتیم که ازوسایل قدیمی خانه ها پر شده بود اتو اهنی ... کمجدان ... دیگ مسی ... وسایل حمام ... اشپزی ... هرچه که فکرش را بکنید ... انگار دوباره وسایل همان موزه را دوباره می دیدم ... چندین گلدان چینی قدیمی که در میان کاه در صندوقی قرار داشتند ... با بلورهای قدیمی شکسته ..و حتی یک لوستربرنجی خیلی زیبا ... انگار بدون انکه متوجه ارزش این وسایل باشند روی هم چیده شده اند ... درحالیکه اگر یکی از این سمساری ها را صدا می زدیم ... طرف از هیجان سکته می کرد ...

وقتی راه کمی باز شد پیرزن دلش برای من سوخت و اعلام کرد که برای امروز بس است ... و مزد ان روزم را داد ... اما من زمانی که بشقاب سر پر دمپختک را اورد بیشتر خوشحال شدم ...

عصر لب ورودی قنات دراز کشیده و در حال چرت زدن بودم که با صدای زنی از خواب پریدم ... وحشت زده برخاستم ... فکر کردم لیلا است ... اما دختر جوانی شبیه مهری ... در چهار قدمی من ایستاده بود ... دستپاچه شدم ... به اطراف نگاه کردم ... بدون شک اشتباه شده بود ...

- ببخشید ... شما اقا امید هستید ...

همانند یک پسر بچه سرخ شدم و بدون فکر پاسخ دادم : نه ... من "امیر علی "ام ...

بعد زبانم را گاز گرفتم ... اسم واقعی ام را گفته بودم نفس عمیقی کشیدم برخودم مسلط شدم و همانند همیشه با تمسخر پاسخ دادم : بفرمایید ... خانم ... کار نجاری دارید ... البته طویله هم تمیز می کنم ... اما شک دارم شما طویله داشته باشید ...

خندید : علی گفته بود شما خیلی بامزه اید ...

اخم کردم : علی کجاست ... می دونه شما اینجا ید ...

- نه ...

با ناراحتی نگاهش کردم ... خدایا دردسر خودش مرا پیدا می کند ... به ارامی برخاستم ... و با حفظ فاصله با او از کنارش رد شدم و به سمت خانه خان راه افتادم که صدایم کرد ...

- خواهش می کنم ... نرید ... اگر نگران علی نبودم ... اینجا نمی اومدم ...

متوقف شدم لبخندی دوست داشتنی زد ... چقدر شبیه مهری بود اخم کردم و نگاهم را متوجه زمین کردم افزود : انگار با شما خیلی صمیمی شده ... خواهش می کنم کمکش کنید ... 

- باید با دکتر حرفی بزنید ...

- متوجه نیستید ... شما تنها دوست او هستید که راحت با ماجرای باغ پایینی درگیر شدید و حاضر شدید با مادربزرگم حرف بزنید ... بقیه دوستانش ... نسبت به این ماجرا بی تفاوت اند ...

باید این حرف او را جای تعریف می گذاشتم ؟ ... تصمیم گرفتم قضاوتی نکنم ! بعد مکثی کرد : ماجرای باغ پایینی ... زندگی علی رو متوقف کرده ... و تا این قضیه حل نشه ... او نمی تونه به زندگی عادی اش برگرده ... 

- شما پیشنهادی دارید ...

- احساس می کنم شما می تونید قضیه رو حل کنید ...

همانند مهری مرا ابر قهرمان می دانست ... لبخند تلخی زدم : باشه ... وقتی شما می گید حتما می تونم ... برای شروع ... من نیاز به همکاری کسانی دارم که در اون سالها شاهد اتفاقات اون سالها بودند ... 

با خوشحالی پاسخ داد : من با بعضی اشان اشنا هستم ... از برادرم هم می خوام کمکم کنه ... با اکثرشان می تونیم حرف بزنیم ... البته تعدادی مرده اند و بعضی ها اینجا رو ترک کردند ... 

بعد مکثی کرد : فقط در مورد یه نفر نمی توانم قول بدم ...

- ان یه نفر کیه ...

- میرزا مجید ...

پوزخندی زدم : عجب مشکل بزرگی ...

بعد نیم لبخندی زدم : بقول قدیمی ها ...بسم ا... 

در نیمه کوچه برگشتم به عقب نگاه کردم رفته بود ... نفس راحتی کشیدم ... خجالت می کشم بگویم که کمی ترسیدم ... 

شب اقامسعود نوه خاله مهین سراغ من امد داشتم اماده می شدم که بخوابم ... در حقیقت یک مسواک خریده بودم و پس از دوهفته داشتم مسواک می زدم عجب لذتی داشت ... تا قبل از این مسواک زدن قبل از خواب برایم یک مصیبت بود ! ...پیرزن صدایم زد ... دستشویی یا بقول قدیمی ها ...خلا ... تاریک بود ... من با اب افتابه مسی درحال مسواک زدن بودم ... خودم هم نمی دانستم که می توانم تا این حد نفرت انگیز باشم ودست به چه کارهای چندش اوری بزنم ... برخاستم ... پیرزن با نگرانی پرسید : پایت توی سوراخ گیر کرده بود ...

- نه خانم ... دیگر محل دقیق سوراخ را دقیق تر از هر وسیله موقعیت یابی پیدا می کنم ...

پیرزن نگاهی به من انداخت ... مشخص بود که مرا کم عقل می پندارد ... نیم لبخندی زدم ... 

- دم در باتو کار دارند ...

به سمت در رفتم ...اقامسعود با لبخندی خجولانه گفت : ببخش .. این موقع اومدم ...

-بیایید تو ...

- نه من ...هرگز پام رو در این خونه نمی گذارم ...

- هرطور راحتید ...

بعد در تاریکی به سمت مسجد رفتیم ... ودر زیر نور سبز وورودی مسجد متوقف شدیم ...

- خواهرم ... برام تعریف کرد که با شما حرف زده ...

اب دهانم را قورت دادم افزود : مهناز نگران علی ه ... کار خوبی بعنوان پرستار در بیمارستان کرمان داره ... اما علی حاضر به ترک این شهر و ازدواج با او نیست ... 

- شاید علی ... کار در این شهر دورافتاده و خدمت به بچه های این شهر محروم رو ترجیح می ده ...

- کاش فقط همین موضوع بود ... مادر علی ... پیرزن رو به او سپرد ... 

اظهار نظری نکردم ... مسعود افزود : هرچند این تعهد نیست که علی رو ناراحت می کنه ... در حقیقت اتهامی که به مادر بزرگ علی زده شد ... و داغ ننگ بردامان کبری خانم تا این لحظه باقی مانده ...

نفس عمیقی کشیدم : چند سال گذشته ... حداقل باید بیش از 36 سال باشه ... این ماجرا متعلق به قبل از انقلابه ... کی فراموش نکرده ... کی اصلا یادش هست ...کسی از باغ پایینی حرف می زند ...

بعد از این حرف خودم شوکه شدم ... مسعود به شانه من زد : می تونست فراموش شه اگر زخمی عمیق بر روح این شهر وارد نمی کرد ... 

- مشکل بطور دقیق کجاست ... رباخواری محمود خان ... و طلاها ... و یا مشکلی که برای کبری خانم پیش اومد ...

- هردو ... بخاطر رباخواری محمود خانواده های زیادی نابود شدند مردهایی به زندان اوفتادند ! نا پدید شدند ... یا مرتکب گناهان نا بخشودنی شدند ... مشکل مادر بزرگ علی خانواده ما رو نابود کرد... و باعث قدرت بیشتر محمود خان شد ...

بعد اهی کشید : انگار این شهر نفرین شد ... حتی بعد از انقلاب ... ما داشتیم ازخاک برمی خاستیم .. و اوضاع برایمان بهتر شد ... اما هجوم مشتاقان طلا ... و بعد ... عوض شدن مسیر جاده ...

دیگر تحمل شنیدن این حرفها را نداشتم بدون خداحافظی ... به راه افتادم ... دیگر حتی در تاریکی راهم را پیدا می کردم ... اگر دفعه قبل اتفاقی به سمت باغ پایینی هدایت شدم این بار خودم به سمت باغ پایینی رفتم ... میرزا مجید کنار قبر پسرش نشسته بود ... با شنیدن صدای پای من سربلند کرد و بدون انکه به من توجهی بکند متوجه قبر پسرش شد ... من کنارش نشستم ...و به زندگی از هم گسیخته خودم فکر کردم ... نگاهم متوجه اسمان شد ...خدایا چه شد که من اینطور اواره شدم ...

در یک میهمانی کاری با لیلا اشنا شدم ... ستاره میهمانی بود .. ازان دسته دخترها که در لحظه اول همه متوجه انها می شدند و هر حرفش با تحسین بقیه همراه بود ... اما در حقیقت من ازگرفتن حال چنین دخترهایی لذت می بردم ...از این جهت منفور ترین پسر کلاس در دوره لیسانس و بعد ارشد بودم ... ... احتیاجی نیست بگویم که از تمسخر دیگران خوشم می امد ... 

... پس از اتمام لیسانس در شرکت یکی از همکلاسی هایم مشغول بکار شدم پدرش روی شرکت ما سرمایه گذاری کرد ...و ما برای سرپا ماندن شرکت سخت تلاش می کردیم ... دوستم ..بردیا ... استعدادش بد نبود اما دلیلی نمی دید که به خود زحمتی بدهد تعجبی هم نداشت ... کم کم ما موفق شدیم ... که پروژه های بزرگتری را با سازمان های بزرگ شهرمان داشته باشیم و کارمان گرفت ... تا جایکه چند کار برای تعدادی از شرکتهای بزرگ خصوصی و حتی دولتی انجام دادیم ...من خشنود از این موفقیت ... در اوج ... و شاید ارزوی خیلی ها ... پدرو مادرم ازموفقیت من خوشحال بودند اما حس می کردند که من عوض شده ام ... من مخالف بودم ... در حالیکه حق با انها بود ... 

برادرم بنا برخواست پدر و مادرم به من پیشنهاد داد که به کار اموزش روی بیاورم ... ودر دانشگاه کار کنم ... واضح بود که قبول نکردم ... اما برادر بزرگم را دوست داشتم برای همین چند واحد درسی خاص را قبول کردم که تدریس کنم ... 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

مادرم به من مهری را که در خیاط خانه اش کار می کرد و در هنرستان طراحی دوخت لباس درس خوانده بود را به من پیشنهاد کرد ... من چندباری به اصرار مادرم با مهری بیرون رفتیم ... اما من مردد بودم ... نه اینکه او را نخواهم فقط ... او در حد و اندازه جاه طلبی های من نبود ...

فکر نمی کنم لازم باشد که بگویم اگر تردید را کنار می گذاشتم با مهری ازدواج کرده بودم ... ان اتفاقات نمی افتاد ... ومن هرگز سر از این شهر در نمی اوردم ...و باغ پایینی را نمی دیدم ...

اولین کسی که برای حرف زدن امد اخرین کسی بود که فکرش را می کردم که ممکن است در این ماجرا دخالت داشته باشد ... حیرت زده به بابا حمید نگاه کردم بی مقدمه گفت : من از بچگی پادوی خانه خان بودم ...انقلاب که شد ... برای خودم خانه زندگی تشکیل دادم ... بچه های جهاد اینجا مدرسه ساختند ... درمانگاه ساختند منهم کمکشان کردم ...

- می دونی من دنبال چی هستم ...

- البته ... اقا مسعود گفتند برای اقا معلم ... پس هرچی می دونم به شما بگم ... من شاهد وقایع مهمی بودم ... که کسی ندیده ...

بعد خواست حرف بزند من مانعش شدم : صبرکن ... بابا ... وقایع با اهمیت رو بگذار کنار ...

- چی ...

- از بی اهمیت ها شروع کن ...

- مثلا چی ...

کمی فکر کردم : ان اتاق کوچک در پاگرد بالای پشت بام مال کی بوده ...

- مال برادر کوچکتر خان البته ناتنی بود خیلی اهل کتاب و مطالعه بود ...کسی او را ادم حساب نمی کرد ... او هم با هیچ کس دم خور نمی شد ... البته بجز ان محمود نامرد ... 

لبخندی زدم ... برای شروع بد نبود ... بعد ازکمی مکث افزود : پس از سکته خان ... او فکر می کرد همه کاره می شه اما محمود خان به خدمتش رسید ...

- منظورتون چیه ...

- کسی نمی دونه ... بعضی ها می گی ند اونو در چاه حمام قدیمی انداخته اند ... و بعضی می گیند مثل عبدل نجار در قنات انداخته شده ... البته جسدش برخلاف عبدل بیچاره پیدا نشد ...

- عبدل نجار کی بوده ... 

- پدر... زن دوم محمود خان ... بزور مجبور شد دخترش را بدهد بیچاره خودش تخت و کمد جهیزه دخترش رو درست کرد ... صدای چکش و اره اش در حیاط پشتی تا مدتها اعصاب همه رو خورد کرده بود ...

- زن اولش کی بوده ...

بابا حمید اخمی کرد : همین ملوک خانم ... گناه او را گردن کبری خانم بیچاره انداختند ... من شاهد بودم وقتی ژندارم ها از او پرسیدند که ایا دراون روز به باغ انگور رفته است یا خیر ... حرفی نزد ... و حاضر نشد که شهادت دهد تا کبری تبرئه شود ... 

بعد مکثی کرد : من باید دیگر برم ... الان مدرسه تعطیل می شه ...

همانند پلیس ها گفتم : حالا می تونی بروی اما در دسترس باش ... 

نگاه عجیبی به من انداخت ... نفر بعدی که خواست حرف بزند از باباحمید هم باور نکردنی تر بود ... البته او نیامد بلکه بدون انکه خودم بدانم پیش او رفتم ... من در حال انتخاب رنگ شانه پلاستیکی در مغازه مشهدی حسن بودم انگار رنگش چقدر مهم است ! ...من متوجه نبودم اما انگار مشهدی حسن منتظر بود تا مشتری دیگر از مغازه خارج شد مشهدی کرکره را تا نیمه پایین کشید ودر را بست ...متعجب متوجه او شدم ...

- تا زنم برنگشته سوالاتت رو بپرس ...

- چی ... هان ... شما ...

- من و زنم در مطبخ خان کار می کردیم ... بابای من مسول اغل حیوانات بود ... مادرم رو خیلی زود از دست دادم ... با خواهرم برای دو اشپز خان کار می کردیم ... زنم رو برای کلفتی اوردند ...

- اقا مسعود با شما حرف زده ...

- اگر به خاطر اقا معلم نبود من هرگز خودم را در گیر نمی کردم ... اقا معلم کمک کرد نوه بزرگ من بره دانشگاه ...

بعد مکثی کرد : شنیدم که موارد کم اهمیت برایت جالب است ... 

خندیدم : درسته ... نگران نباش ... 

بعد کمی فکر کردم : در مورد طویله چی می دانی ...

حیرت زده شد اما خیالش راحت شد : طویله خیلی بزرگ است در انتهای طویله یک اتاقک بود ... هرکدام از خدمه که خطایی می کردند انجا زندانی می شدند ... بوی گند و صدای حیوانات دیوانه کننده بود ...

- من که طویله رو که تمیز می کردم ... پر کاه بود چرا ...

- انقلاب که شد همه فرار کردند ... فقط زن دوم محمود خان ماند ... فکر کنم 71 یا 72 فوت کرد ... جوان بود ...

- اینها به کاهها چه ربطی دارد ...

-صبور باش ... 

بعد نفس عمیقی کشید : اوکه مرد ... از طرف پسر خان ... یکنفر امد وسایل رو ته طویله جا دادند ... بدرد کسی نمی خورد ...اکثر وسایل رو مردم خشمگین خورد کرده بودند ... به بابای من 20 هزار تومن اون موقع دادند که جلوی وسایل رو کاه بریزد ان موقع کلی پول بود ما با اون پول این مغازه رو ساختیم ... و این خانه ...

با خودم فکر کردم ...بلاخره چندقطعه پازل سر جای خودش قرار گرفته بود ... به سمت خانه خان برگشتم ...تا اینجا دو مورد جالب پیدا کرده بودم ...

امروز روز جمعه است همه تعطیل اند ... اما برای من فرقی نمی کند ... من در هرحال تعطیلم ! ... ملوک خانم یا همان کبری خانم ... کار باکلاس تری به من داده است ... ما باهم وسایل را در اتاقها می چینیم ... البته با ترتیبی خاص ...بعضی اوقات برای پیدا کردن یک شمعدان مرا وادار می کند تمام صندوقها را بگردم ... و زمانی که پیدایش می کنم با وجود انکه حسابی اسیب دیده اما او خیلی خوشحال می شود ... همه این وسایل یاد اور خاطراتی محو شده در زندگی او هستند ... انقدر غرق در چیدن وسایل شدیم که غذا برای ظهر نداشتیم ... پیرزن به خانه خاله زینب رفت ... اما من نرفتم بدون شک کسی مرا تحویل نمی گیرد ... برای همین به مدرسه رفتم ... علی انجا نبود داشتم برمی گشتم ...

که صدای دکتر مرا متوقف کرد : صبرکن ...

برگشتم ... او با یک قابلمه غذا در دست به من نزدیک شد : علی ... خانه خاله مهین دعوته ... نامزدش فردا می ره ...

لبم را گاز گرفتم که متلکی نثارش نکنم ... قابلمه را به طرف من گرفت ...

- علی به من گفت تنها راهی که ممکنه منو ببخشی ... پختن یک غذای خوبه ... 

-داخلش که سم نریختی ...

- نه دوای ضد کک ریختم ... برات خوبه ...

بعد هردو خندیدیم ... قابلمه را گرفتم درش را باز کردم بوی قیمه پیچید ... دکتر نیم لبخندی زد: شنیدم در حال تحقیق در مورد ماجرای باغ پایینی هستی ...

- پس تو مجبوری موضوع دیگری رو انتخاب کنی ...

دکتر نیم لبخندی زد : منهم می تونم اطلاعات خوبی بهت بدم ... فقط کمی برات خرج بر می داره ...

- من فقط طویله تمیز می کنم ...

نفس عمیقی کشید و متلک مرا ندید گرفت : بهتر است تخصص های دیگرت هم یادت بیاد ...

- به عنوان مثال !؟ ...

دکتر لبخند معنا داری زد : تعمیر لپ تاپ ... 

نفس عمیقی کشیدم : چند سالته اقای دکتر ...

- داشتن اطلاعاتی خاص ربطی به سن و سال ندارد ... 

تا دقایقی هیچکدام حرفی نزدیم ... پوزخندی معنا دار زد و به شانه من زد و به سمت در مانگاه باز گشت ... حق با او بود هرچه باشد او یک دکتر بود ... دکترها تنها موجوداتی هستند ... که بدون هیچ ابزار شکنجه ای می توانند هر کسی را وادار به حرف زدن کنند ... اگر قرار باشد با کسی حرف بزنم او را می گذارم اخرین نفر ... چون بدون شک به راحتی وادارم می کند همانند یک بلبل چه چه بزنم ...

عصرکنار ورودی قنات ... با کتری سیاه و دود گرفته ای روی اتش چای درست کرده بودم و با پیرمرد عقب مانده چای می خوردیم که علی پیدایش شد ... پیرمرد دردم ناپدید شد ...

-چطور با تو دوست شده ...

- غذای دکتر خوشمزه بود ...

- ازپراکنده گویی خوشت می اد ...

برای او چای ریختم اخم کرد : حداقل با اب جوش می شستی ... الان این پیرمرده توش خورده ...

- جواب سوالت را گرفتی ...

- کدام سوال ...

بعد اخم کرد و چای را ریخت و استکان را با اب جوش شست ... و برای خودش چای ریخت ...

- درکت نمی کنم ... برطرف کردن مشکل لپ تاپ من کار هرکی نیست ... مشخصه که تو از یک خانواده اصیل هستی ... بی ادبی نمی کنی ... همانند بیشترمردها حرف های بی تربیتی نمی زنی ... من یک معلمم ... اما تو ...

- اگر بخوای می توانم حرفهای بی ادبی بزنم ...

- اذیتم نکن ... 

بعد خشم پرسید : قندت کو ...

نیم لبخندی زدم : پیرمرد قند دوست داره ... هروقت می ارم ... بقیه اش را می بره ... 

بعد مکثی کردم : حرف اخرت را نزدی ...

- خیلی خب .. در این شهر چه غلطی می کنی ... برگرد به خانه ات ... ایا نگرانت نمی شوند ... زن و بچه نداری ... 

- جای حضرت عالی را تنگ کردم ...

پاسخی نداد افزودم : کاری که من انجام دادم باید تو انجام بدی ... علی ... باید ول کنی ... و بری ... این خاک همانند یک باتلاق تو را در برگرفته ...

فریاد زد: نمی تونم ... می فهمی ... نمی تونم ...

دقایقی به سکوت گذشت ... دستی که استکان را نگه داشته بود می لرزید ... با صدایی درهم شکسته پرسید : چرا به اینجا اومدی ... 

-خودت چی حدس می زنی ...

- دختری که دوست داشتی با مرد دیگری ازدواج کرد و تو ناراحت شدی و ...

خندیدم : مسخره ام می کنی ...

- نمی تونم به بدتر از این فکر کنم ...

نفس عمیقی کشیدم ... علی افزود : اخر به شخصیت تو نمی خوره ... که بتونی مرد بدی باشی ...

تکه های خورد شده شیشه ... مدتها بود که جمع شده بود ... اما هنوز وجودم از زخمی که برداشته بودم التیام نیافته بود ...چشمهایم را بستم ... تمامی وجودم را دردی کشنده در نوردید ...

- ماجرای خوبی نبود ... علی ... اگر برات تعریف کنم ... دیدت نسبت به من عوض می شه ...

- بدتر از اتفاقی که برای مادر بزرگ من رخ داده نمی تونه باشه ...

- خیلی بدتر ... 

کارگاه نجاری اقا یوسف در قسمت نوساز شهر بود ... پس از اتمام کارم به ان سمت رفتم ...تا رسیدم ...نیم نگاهی به کارهای نیمه کاره انداختم مشخص بود که کارگاه بیشتر روی طرحهای حرفه ای و مدرن کار می کند ... دو مرد درحال تراش دادن چوب بودند به من توجهی نکردند ...درحال ارزیابی بدنه یک مبل بودم که پسری حدود 17 ساله از دفتر کار بیرون امد و به سمتم امد ...

- چه می خوای ... ما به کارگر جدید نیاز نداریم ...

چون می خواستم اطلاعات بگیرم ... سعی کردم مودب باشم ... پرسیدم : اقا یوسف تشریف ندارند ...

پسرک اخم کرد : کارگر جدید نمی خوایم ... نمی فهمی ... اگر هم می خواستیم ... امکان نداشت به تو کار بدیم ...

پوزخندی زدم : بنظر خیلی باهوش میای ... که می توانی سوال را قبل از پرسیده شدن جواب بدی ...

عصبانی شد : مسخره میکنی ...

دو مرد دست از کار کشیدند و با حالتی تهدید امیز به سمت من امدند پسرک فریاد زد: از اینجا برو ... بد می بینی ...

خواستم جوابش را بدهم که صدای جیغ مانند زنی را از پشت سرم شنیدم ...

- فرشاد ... دوباره داری جفتک می پرانی ...

به عقب برگشتم ... زنی میان سال با چادر سیاه و یک زنبیل پلاستکی ایستاده بود پسرک با دیدن او اخمی کرد و به سمت دفتر کارگاه عقب نشینی کرد ... مردها بی سروصدا به سر کارشان برگشتند ...احتیاجی نبود کسی هشدار دهد منهم خطر را حس کردم ...هرچند دلیلش را نمی دانستم ...

- کجا می ری ...

وانمود کردم که نمی شنوم زن میان سال سد راه من شد ...

- مسعود کی را دنبال ماجرای باغ پایینی فرستاده ...

متوقف شدم ... زن افزود : اقا یوسف هیچ وقت حرفی نمی زنه ... مگر اینکه بدونی چی بپرسی ...

- فکر کنم معرف حضور هستم ... شما ...؟...

- تعجبی نداره ...

بعد چادرش را جمع کرد : فردا صبح بیا مزرعه ... 

- من الان برای خودم شغلی دارم ...

- منهم نخواستم به تو کار بدم ... منتظرم نگذار ...

بعد در حالیکه می رفت تاکید کرد : ازهرکی بپرسی مزرعه صغری خانم کجاست نشانت می دهند ...

پس از دور شدن او به کارگاه نگاه کردم مردها حتی به من نگاه هم نمی کردند ... حالا باید تصمیم می گرفتم ...رفتن ... یا نرفتن ...

دلیلی وجود ندارد ... که تصور کنیم که زندگی نمی تواند حسابش را با لحظاتی که به هربهانه ای رقم زده شده است تصفیه نکند ... و حتی ممکن است ... فرصتی برای کسی ایجاد کند که به هیچ شمارده می شود ... در انوقت است که مورد تمسخر و تحقیر ادمهایی قرار خواهیم گرفت که شاید روزگاری با تکبر از کنارشان رد می شده ایم ...

در یک جشن به خاطر برنده شدن مناقصه ...بردیا و همسرش یک میهمانی برگزار کردند ... من و ارسلان دیر رسیدیم ... چون من می خواستم ظاهرم بدون نقص باشد ... ارسلان بهترین دوست من از دوران دانشگاه بود ... تنها تفاوتی که بامن داشت این بود که در یک خانواده امروزی بزرگ شده بود ...با ورود ما ... همسر بردیا به استقبالمان امد ... و همه متوجه ما شدند درحالیکه مشغول دست انداختن دخترهای شرکت بودم ... با ارسلان به قصد تفریح انها را ریشخند کردیم ... پس از دقایقی حس کردم دیگر در مرکز توجه نیستم ... همسر بردیا دست دختر جوانی را گرفته بود و با بردیا در حال خندیدن بودند ...بردیا به ناگهان متوجه من شد و کمی نگران شد ... من و ارسلان جلو رفتیم ... 

ارسلان نیم لبخندی زد : ببین کی اینجاست .. 

بعد با تمسخر صدایش را نازک کرد : وای لیلا جون ... ای وای هنوزکه شوهر نکردی ... تعجب کردم ...

دختر جوان نگاهی تمسخرامیز به او انداخت و پاسخی به او نداد ...بردیا اخمی کرد : ارسلان ... با امیر علی ... برید ...اون اتاق ... قراره چند دست بازی کنیم ...

ارسلان زهر خندی زد : چرا می خواهی ما رو دست به سر کنی ...

همسر بردیا با خشم متوجه من شد : مواظب رفتارتون باشید ...

ارسلان با تظاهر به دلخوری پرسید : کسی ... تا بحال رفتار نامعقولی از من و امیر علی دیده ...

بردیا با ناراحتی به من نگاه کردو ملتمسانه گفت : امیر ... خواهش می کنم ... میهمانی منو به گند نکش ...

شانه هایم را بالا انداختم ...و به همراه ارسلان به سمت اتاقی بزرگی که راه به ایوان داشت رفتیم ... لیلا به دنبال ماامد ... من روی یکی از صندلی ها کنار ... استخر نشستم ...

لیلا پوزخندی به من زد : انگار شما باعث هراس اقا بردیا می شید ...

ارسلان نیم لبخندی زد : هردختری به جای تو بود ... این لطف رو در حقش نمی کردم ... لیلا ...من با برادرت دوستم ...

لیلا با تمسخر حرف او را قطع کرد : حرفتو بزن ... چی می خوای بگی ...

ارسلان اخمی کرد : از این جانور فاصله بگیر ...

- اما من تا این لحظه حتی یک کلمه حرف هم از او نشنیدم ...

من نگاهی به ارسلان انداختم ارسلان خفه شد ... لیلا به من خیره ماند ... به حد مرگ در مورد من کنجکاو بود ... کمی بعد دختری زیبا برای ما میوه ...و شیرینی اورد ... من مودبانه تشکر کردم ومشغول خوردن شدیم ... ارسلان ... هرلحظه منتظر بود نمی توانست راحت روی صندلی بند شود ... من هم زیاد منتظرش نگذاشتم ...برخاستم سلانه سلانه کنار استخر رفتم ... و با بی خیالی به ا ب مواج نگاه کردم و خم شدم و و دستم را به اب استخر زدم ... به ناگهان فریاد زدم : وای ساعتم ... لعنتی ... 500 هزارتومن قیمتش بود ...

لیلا با کنجکاوی برخاست به سمت من امد قبل ازانکه ارسلان بتواند به او هشدار دهد ... درداخل استخر غوطه ور شد ... جیغ کر کننده او همه میهمانها را به بیرون کشاند ...

صغری خانم تا حدود ظهر ازمن کار کشید تا به حال اینقدر سبزی نکنده بودم ...در عوض نهار به من جگر کبابی داد هرچند من جگر دوست نداشتم ... اما ادم گشنه که حق انتخاب چندانی ندارد نمی تواند سختگیر باشد ... صغری خانم در حال کباب کردن جگرها بود که زنی با یک بقچه نان تازه امد و بدون حرفی نانها را به او داد و رفت سه سیخ سهم من بود ... 

- برخلاف ظاهرت خوب کار می کنی ...

بعد مکثی کرد : اما ازمن انتظار مزد نداشته باش ...

در حالیکه لقمه ای دیگر را فرو می دادم پاسخ دادم : مهم نیست ... نهار خوبی بود ...

صغری خانم لبخند معنا داری زد : پول نهار روبا تو ارزون حساب می کنم پسرجون ... 15 هزارتومن ...

لقمه در گلویم گیر کرد ... به سرفه افتادم صغری خانم ازدبه برایم دوغ ریخت ... به زحمت لیوان چند جرعه خوردم ... با خشم پرسیدم : می دونید این غیر منصفانه است ...

- معلومه سوادم داری ... و برخلاف اونچه که وانمود می کنی ... مدرسه و دانشگاه رفتی ...

- برای چی از من پول می گیرید ...

- پس اندک هوشی داری ...

با ناباوری پرسیدم : چی ...

- وقتی یک طویله را برای روزی 5 هزارتومن تمیز می کنی ... می خوای درموردت چطور فکر کنند ...

- شاید من ادم طمع کاری نیستم ...

صغری خانم متفکرانه سرتکان داد ... بعد مشغول خوردن شد ... تا دقایقی هیچکدام حرفی نزدیم ... من زیر چشمی نگاهش کردم ... او از دسته زنهای میان سالی بود که می دانستند از زندگی چه می خواهند ... هرچند او در طبقه زحمت کش واقع بود ... وبه خاطرزحمت زیاد تمامی جوانی چهره اش محو شده بود ...اما هنوز سرزنده و محکم می نمود ... دستهای کاری و زحمت کش با لباسهایی ساده که ازکار در مزرعه خاکی شده بود ... کمی از مادرم جوانتر بود ... و برخلاف مادرم در مواجه با مردها راحتر بود ...برخاست ... و با خشم سرزنشم کرد : مادرت یادت نداده به زنها خیره نشی ...

لبم را گزیدم ... خجالت زده شدم ...نیم لبخندی زد : اما معلومه ... خوب تربیتت کرده ... اگر عیبی هم داری تقصیر خودته ...

منهم برخاستم ... و جیب هایم را گشتم فقط ده تومن داشتم ... به طرفش گرفتم ... پول را ازمیان دستم قاپید پوزخندی زد : فردا دوباره بیا ...

خیلی جلوی خودم را گرفتم که بی ادبی نکنم ... با خشم از او روی برگرداندم ...صدای خنده اش را در پشت سرم می شنیدم ...

احمقانه است اما تمام صبح دلم می خواست بروم مزرعه ... درهرحال به پیرزن در چیدن وسایل کمک کردم ... وادارم کرده که ظروف مسی را برق بیندازم ... درحال سابیدن ظروف با خاکستر به نحوه چیدن وسایل در اتاقها فکر کردم ... او ابتدا از اتاق بزرگی در اندرونی شروع کرد ... از وسایلی که در اتاق قرار گرفتند مشخص بود اتاق متعلق به یک زن بوده است ...

بعد ...او مدتها بین وسایل جستجو کرد تا میز تحریر و صندوقی را پیدا کرد ... و مرا وادار کرد که این وسایل را به اتاق اقا بزرگ ببرم ... حس عجیبی در من ایجاد کرد ... این نشان می داد که پیرزن رابطه ای خاص با اعضای خانواده داشته است ... اگر ملوک خانم باشد ... اول مادر ... و بعد پدر ش را در نظر گرفته است ... و اگر کبری خانم باشد ... اینجا کمی توجیه اش مشکل می شد ...

کلفت ها چطور اعضا خانواده را می بینند ... نمی توانستم این قضیه را برای خودم توجیه کنم ... بطور مشخص هرکسی که بیشترین دستورات را صادر می کرده و با او در گیر بوده اند ... پس هنوز سخت بود که نتیجه گیری کنم ...او یکباره به سراغ اتاقی در گوشه راست خانه ... در قسمت مردانه خانه رفت ... او خیلی در میان وسایل گشت ... او به طور دائم به اتاق می رفت به اطراف نگاه می کرد و به حیاط پشتی می امد و در میان وسایل جستجو می کرد ... در نهایت وقتی هیچی پیدا نکرد روی زمین نشست و گریه ای خاموش سر داد ... و با صدایی ارام ناله کرد ... نتوانستم تحمل کنم به خانه خاله زینب رفتم ... و موضوع را به او گفتم ...

ازخانه بیرون زدم و تا شب به خانه خان برنگشتم ... دیروقت سلانه سلانه به سمت مدرسه رفتم علی در ایوان مدرسه نشسته بود ودرحال تصحیح برگه های امتحانی بود ... نیم لبخندی زد : امشب شام نداریم ... دکتر هم رفته تهران ...

- میمهان من ...

حیرت زده شد ...به سرعت از مدرسه خارج شدم ...و به مغازه مشهدی حسن رفتم ... و با حقوق ان روزم ... کمی پیاز ... گوجه و چهارتا تخم مرغ خریدم ... علی مشتاقانه دم مدرسه منتظرم بود ...با دیدن انچه که من خریده ام خندید ...

- زهرمار ...

لبش را گزیید به اشپزخانه رفتم کمی بعد املت اماده شد ... علی سالاد درست کرده بود ... با هم مشغول خوردن شدیم ...

- دستپختت بد نیست ...

- اگر نیامده بودم باید گرسنه می خوابیدی ...حالا مسخره کن ...

خندید ... من به عمد لقمه ها را بزرگ برداشتم دلخور شد : من میهمانتم ... 

پوزخندی زدم ... پس از اتمام غذا می خواستم ظرفها را بشورم ... علی مخالفت کرد : بیا ... بشین ... بابا وحید یه حرفهایی می زد .. تعجب کردم ...

نشستم مکثی کرد : رفتی مزرعه صغری خانم ...

- پیرزن بدجنس ... ازمن یک عالمه کار کشید ...بعد به من کباب جگر داد ... پولشو ازمن گرفت ...

- برای همین تعجب کردم ...

- خودمم هم تعجب کردم ... بنظرم اون دیوانه است ... نه ملوک خانم ... 

- متوجه نیستی ... او یکی از کلیدهای ... ماجرای باغ پایینی یه ...

- چی ...

نفس عمیقی کشید : اما موضوع اینه ... که همکاری نمی کنه ... 

- چرا همکاری نمی کنه ... 

- چون ... با اهالی خورده حساب داره ... 

در قسمت غربی شهر که ان موقع یک ده بوده ... خان یک مزرعه بزرگ انگور داشت ... که کارگرهای زیادی در اواخر تابستان انگور ها را می چیدند ... غلام رضا خان پسر یکی از خانواده های متمول کرمان زیاد به انجا می امده ... او ملوک 19 ساله را می خواسته ... قرارها بین خانواده ها گذاشته شده بود ... و قرار بوده که نزدیک پاییز با اماده شدن جهیزیه ملوک خانم با هم ازدواج کنند ...

اسدا... مسول مزرعه انگور بود ... او با 5 کارگر وظیفه رسیدگی و حفاظت از مزرعه را برعهده داشتند ... اسدا... تازه ازدواج کرده بود و همسرش باردار بود ... غلام رضا ان روز صبح به مزرعه می رود کسی نمی داند به چه دلیل به انجا می رود ...این یکی از سوالات بدون جواب است ...اسدا... شهادت می دهد که او را در کرتهای منتهی به خانه ویلایی که برای استراحت خان ساخته شده بود و در انتهای مزرعه قرار داشت می بیند ... حتی می گوید که مردی شبیه محمود خان را می بیند که همراهش بوده است اما فاصله زیادبوده است ... انقدر بازجواو را سوال پیچ می کند که اسدا... حرفش را پس می گیرد ...

در هرحال یکی از دهاتی ها که در قسمت جنوبی مزرعه در حال کار کردن بوده است ... قبل از ظهر محمود خان را می بیند ... که به سمت ده می رفته است انگار عجله داشته است ... دو زن هم او را در حال ورود به خانه معلم می بینند ... 

بعدها اقا سید به اهالی می گوید که همانروز قبل از ظهرکبری را می بیند که به سمت خان می دویده امادر ان زمان کسی به این موضوع توجه نمی کند ... علی پس از پرس و جوهای فراوان این موضوع را می فهمد ...درهرحال ... اهالی خانه خان شهادت می دهند که هرگز ملوک خانم خانه را ترک نکرده است اما کبری ... می گوید که به خانه خان امده است ...اما هرگز مشخص نشد به چه دلیل او به خانه خان رفته است ...اما خدمه همه انکار می کنند که او را دیده اند ...

به ناگهان ژندارمها به مزرعه انگور می ایند معلوم نیست که چه کسی انها را صدا کرده بوده است ... انها کبری را می برند ... دو شب بعد جسد شوهر کبری را پیدا می کنند ... کمی بعد در ده شایعه می شود ... که چرا یک زن شوهر دار باید به ان ویلا برود و قتل غلام رضا بی دلیل نبوده است ... از اینجا به بعد ماجرا پیچیده می شود ... 

کمی بعد بازپرس اعلام می کند که کبری در قتل نقشی نداشته است و از او رفع اتهام می شود ... و اتهام قتل این بار متوجه اسدا... می شود ...جالب انکه اسدا... قبل ازانکه او را از ده ببرند تا محاکمه شود ... ...او فریاد می زده که ملوک خانم راکنار جسد دیده ... او قاتل است نه کبری خانم ... 

از ان طرف خانواده کبری دیگر او را نمی پذیرند ... دختر کوچکش را از او می گیرند ... اما ملوک خانم ازاو حمایت می کندو او به خانه خان می رود و جز خدمه خانه می شود و کمی بعدملوک خانم با محمود خان ازدواج می کند ... او صاحب دو فرزند می شود ... یک پسر ... و کمی بعد یک دختر ... و یکسال قبل از انقلاب به همراه دخترش و کبری خانم نزد برادرش در سوئد می رود ... 

امروز صبح برای خریدن تیغه اصلاح صورت به مغازه مشهدی حسن رفتم باید هرچه زودتر به یک سلمانی می رفتم احتیاجی نبود . که به قیافه ام در اینیه نگاه کنم قبل از خروج از مغازه مشهدی حسن چند تا بقچه و دو تا دبه در کنار در را نشانم داد ..

- ببر برای صغری خانم ... دیروز گفت که تو اینا رو براش می بری ...

نیم لبخندی زدم خیلی متعجب نشدم مشهدی با لحنی سرزنش امیز افزود : تو که فقط ول می گردی ... اینطوری نه می فهمی که کی قاتل غلام رضا خان بوده ... ونه گنج رو پیدا می کنی ...

- چون من زیاد باهوش نیستم ...

مشهدی خنده معنا داری کرد : اما من فکر می کنم تو یک بدجنس اب زیرکاهی ... خودت رو به موش مردگی می زنی ...

- لطف حضرت عالی مستدام ... اجازه مرخصی می فرمایید ...

خندید و دوباره به بارهای صغری خانم اشاره کرد که یادم نرود .بقچه ها را زدم زیر بغل و با بدبختی دبه های سنگین را برداشتم در نیمه راه پیرمرد کر، به کمکم امد . زمانی که به مزرعه رسیدیم صغری خانم کلی از پیرمرد کر ، تشکرکرد ...

با فریاد گفت : اقا ابراهیم ... ممنون ... فردا بیایید و کدو ببرید ...

پیرمرد لبخندی زد و سرتکان داد صغری خانم بعد متوجه من شدامکان نداشت که بخواهد از من تشکر کند اما انتظار نداشتم که یاد اوری کند که بقیه پولش کجاست ...

با تمسخر پاسخ دادم : من حاضرم باز برایتان بیگاری کنم تا حسابمان صاف شود ...

پوزخندی زد : تا به حال یک خر رو روندی ...

- نه ... اما استعدادم خوبه ...

- پس برو طویله ... خر رو بیار ... کلی کار داریم ...

کمی بعد بارها را در خورجین خر خاکستری رنگی قرار دادیم احتیاجی نبود مسیر را برای او مشخص کنیم بدنبالمان راه افتاد من تحت تاثیر موقعیت یابی حیوان قرار گرفته بودکه می می دانست کجا بپیچد در حقیقت من دنبال خر بودم نه او دنبال من ! در کنار خانه ای قدیمی و کاه گلی ایستاد صغری خانم به ما رسیدو بقچه ای را از خورجین در اورد و به من داد در باز بود . وارد خانه شدیم . صغری خانم با خشم نگاهم کرد : فراموش کردی مرد هستی ...

- ببخشید ...

بعد با صدای بلند گفتم : یا ا...

داخل خانه پیرزنی نحیفی در بستر بود اتاق بوی گند می داد در حالیکه پیرزن با با صدای نحیفی با صغری خانم درد دل می کرد من به اطراف نگاهی انداختم ...

صغری خانم متوجه من شد : برو اب گرم کن .. وغذایی که تو بقچه است رو گرم کن ...

کمی بعد به اشپزخانه امد مرا سردر گم دید : پس چرا اب گرم نیست ...

با خشم پاسخ دادم : چرااینجا گاز نداره ... کبریت روهم پیدا نمی کردم ... باچی اتش درست کنم ... شما فکر می کنید من دخترم ...

با خونسردی پاسخ داد: مردی که نتونه یه اتیش درست کنه ... دیگه مرد نیست !...

لبهایم می لرزید . کبریت را از لای درزدیوار به دستم داد : برو کمی ذغال از درون خورجین بیار ... چوب هم خودت پیدا کن ...زود باش ...

نفس عمیقی کشیدم کمی بعد اب گرم کرده بودم در درون لگن مسی اوردم صغری خانم ازمن خواست اب را به حمام ببرم . بعد در حالیکه زیر بغل پیرزن را گرفته بود و به حمام می برد ازمن خواست که تشک و لحاف کثیف را بیرون ببرم .دیگر هیچ ارزویی ندارم ! ...

پس از خانه پیرزن زمین گیر حدود سه نفر دیگر از اهالی پیر و ازکار افتاده شهر از خدمات صغری خانم بهره بردند .هوا تاریک شده بود و من حسابی گرسنه بودم .در نزدیکی خانه خان ، صغری خانم نیم لبخند خسته ای زد : فردا ساعت دو منتظرت هستم ...

در همان موقع خر صغری خانم شروع به عرعر کرد صغری خانم پوزخندی به من زد و افسار خر را کشید و باهم به سمت خانه اش رفتندسرکوچه با اقا سید مواجه شدم سلام کردم و بدون انکه منتظر پاسخ شوم به راهم ادامه دادم سید صدایم کرد : صبرکن ...

..."بگذارید بروم کپه مرگم را بگذارم "... متوقف شدم بازکی مرده بودسید افزود : ننه حمیده بزودی می میره ... باید براش قبر بکنیم ...

- چی ... هرچند حالش بد بود ... اما ...

سید با خشم حرفم را قطع کرد : همراهم بیا ...

اهی کشیدم ازخستگی نای ایستادن نداشتم ازهمه بدتر گرسنه بودم . امشب باید گرسنه می خوابیدم .می خواستم نروم اما نگاه سید مقاومتم را درهم شکست . در انتهای قبرستان اتاقکی برای شستن مرده ها وجود داشت سید به داخل اتاقک رفت ومن با خستگی روی سکویی ولو شدم برخلاف انتظارم ، سید با یک قابلمه، دوبشقاب و قاشق بیرون امد . به او کمک کردم اتش روشن کند سید نیم لبخندی زد : باید گرسنه باشی ... شنیده ام به غذا خیلی اهمیت می دی ... درسته ؟ ...

معروف شده ام . چقدر احمق بودم کندن قبر بهانه بود . ما در زیر اسمان پر ستاره نشستیم قیمه را گرم کردیم داغ ، خوشمزه و بی نظیر بود ... تنها نور ... اتش گرم بود ... کمی بعدکتری اش را روی اتش قرار داد . به چهره اقا سید نگاه کردم ... او همسن وسال پدرم بود... با شالی سبز و شلوار پارچه ای ... و محاسنی بلند ... او تا حدی شبیه پدربزرگ مادریم بود ... او هم مرد لحظات نادر بود ... لحظاتی که وجود دارند اما اکثر شهر نشین ها این لحظات را از دست می دهند ...

با ارامشی وصف نشدنی ... روی زمین کنار اتش روبروی من نشسته بود ...و به اتش خیره مانده بود ... بدون شک او هم حرفهای برای گفتن داشت ... 

نزدیک صبح پس از انکه نمازش را خواند من را بیدار کرد .ما قبری در قسمت غربی قبرستان کندیم . کمی دلخور بود شده بودم .ما چرا باید برای کسی که هنوز نمرده قبری بکنیم . چطور به خودش اجازه می داد . اما بهتر دیدم . تا لحظه مناسب فرا نرسیده حرفی نزنم . برای خوردن صبحانه دوباره کنار اتش نشستیم ...

خورشید در حال طلوع بود ... تغییر رنگها از زرد به نارنجی ... قرمز ... ودرنهایت به بنفش بود که در زمینه تاریک اسمان محو میشد ...و این تاریکی کم کم با نور درهم می امیخت ... و روشنایی غالب می شد ... من محو این شکوه ... بی نظیر بودم ... خورشید انچنان با شکوهمندی کم کم بالا می امدکه انگار این اولین طلوعی است که رقم می خورد ... شاید در اخرین طلوع با همین شکوهمندی بدرخشد ... اما هر طلوعش انگار بدیعترین ... اتفاق است ... کویر سرد ... و تاریک ... بی اعتنا به این شکوهمندی همچنان ... سرد و تاریک بود ... اما بدون تردید در این نبرد سر تسلیم فرود می اورد ...و در روشنایی غرق می شد ... 

ما هم می خواهیم با این شکوه یکی شویم ... محو این زیبایی شویم ...و تک تک لحظاتش را در ذره ذره وجودمان حک می کنیم اما روزمرگی زندگی این لحظات را کم رنگ می کند ... برای همین تنها اندک مردمانی ... این لحظات را تا اخرین نفسی که می کشند با خود همراه می برند .. جای شکرش باقی است که با رفتن انها محو نمی شود ...و فرصتی برای ما وجود دارد که به ذره ای از این لحظات دست یابیم ! ...

مادرم معتقد بود .. بعضی از مردها کر هستند مخصوصا زمانی که مورد انتقاد قرار می گیرند ... اینقدر این جمله در خانه ما تکرار شده بود که برادر بزرگم و پدرم همیشه این جمله را قبل ازمادرم تکمیل می کردند و بقیه مردها درجایی که نباید کور می شوند ...

من هرگز در این شوخی ها با برادرو پدرم شرکت نمی کردم ازنظرمن انها کمی از زمان عقب بودند نه اینکه حرف مادرم را زیر سوال ببرم در حقیقت به عقیده من حق با مادرم بود اما امکان نداشت به ان اعتراف کنم درچنین مواقعی مادرم متوجه من می شد ...

- امیر کوچکیه ... ساکتی ...

درخانه من برای مادرم امیر کوچیکه بودم و برادرم فقط امیر , نیم لبخندی زدم : از بیانات بزرگان استفاده می برم ... مادر نگران نباشید ...

مادرم اخمی کرد وسعی کرد همانند خودم پاسخ دهد : امیدوارم این بیانات رو اویزه گوشت کنی ...

- مادر ... منو با مریم اشتباه نگرفتی ... من گوشواره دوست ندارم ...

مریم خندید : بهتره دوست داشته باشی ... من ومامان ... قراره برات گوشواره بخریم ...

نیم لبخندی زدم برادرم امیر انجا بود امکان نداشت در ان لحظه حق مریم را کف دستش بگذارم و بی ادبی کنم برای همین تنها گفتم :...مادرت به تو یاد نداده که چند تا بزرگتر نشسته حرف نزنی ... پاشو برو چای بیار ... 

همه خندیدند امیر نیم لبخندی زد : بیشتر از این انتظار داشتم ...

مریم زهرخندی زد : وقتی خان داداشم می گوید ... چشم ...

نفس عمیقی کشیدم و پاسخی ندادم .دقایقی به سکوت گذشت . مادر ناراحت به نظر می رسید حدس می زدم .که دلیل ناراحتی اش چی بود مریم با سینی چای برگشت متوجه مادرم شدم : مادر ... شما ببخشید ... داشتید می فرمودید ... خطایی از این حقیر سر زده ...

- خودت به ان اشاره کردی ...

نیم لبخندی زدم : مادر ... من برخلاف تمامی مردها ترجیح می دم ... با خطر مواجه شم ...

امیر که در حال چای خوردن بود چای توی گلویش گیر کرد و به سرفه افتاد . پدرم به کمکش امد . هردو سعی می کردند که نخندند ...

-امروز صبح طاهره خانم برام تعریف کرد که ... تو رو با ان دختره در یک ساندویچ فروشی دیده ...

- مادر ... محض رضای خدا ساندویچ فروشی دیگه چیه ... اینطوری که برای دیگران تعریف نمی کنند ... کمی با کلاس تر باش ... مگه برات نگفتم ... بگو ... تریا ... کافی شاپ ...

همه خندیدند که مادرم بی رحمانه یک وشگون از بازویم گرفت . غافلگیر شدم پدرم مداخله کرد: فاطمه خانم ... کی سفره را می اندازی ...

مادرم اخم کرد و با خشم برخاست و به اشپزخانه رفت با دلخوری گفتم : انگار هنوز همه اتان در سوتفاهم هستید من دیگر یک پسر بچه 10 ... 12 ساله نیستم ... 

نگاه پدرم متوجه مریم شد مریم برخاست و به سمت اشپزخانه رفت برادرم نیم لبخندی به من زد : من باید یک تلفن بزنم ... خانه ... و بگویم دیر می ام ...

نگاهم متوجه پدرم شد چند دانه دیگر تسبیح انداخت عصبی شدم متذکر شدم : هرچند همه اشان از حوزه دید خارج شده اند اما ... مطمئن باشید ... گوش ایستادند ... 

- می خواستند تو خجالت نکشی ...

- لطف دارند ... 

بعد مکثی کرد : فردا جمعه است برای نهار این دختر خانم ... رو بیاور خانه ... 

- این دعوت از جانب شماست ... یا حاج خانم ... 

- می تونی فرض کنی از طرف حاج خانمه ...

- اشتباه هولناکی رو مرتکب شدید ...بهتره اول با حاج خانم هماهنگ کنید ... 

بعد با تمسخر افزودم : در هرحال ...خوشحالم جای شما نیستم ...

لبخند معنا داری زد : زمانه فرق کرده ... بیشتر از این هم تغییر می کند ... امیدوارم ... یک روز فرار نرسد که نسل شما حسرت .. جایگاه ما رو بخورند ... و همچنان خوشحال باشید که جای ما نیستید و نبوده اید ...

در راه بازگشت به سمت خانه خان , با اقا ابراهیم مواجه شدم جلوی مرا گرفت نمی فهمیدم که چه می گوید به خورجینش اشاره می کرد تا اینکه زنی که دست پسرکی را در دست داشت به کمکم امد ... 

- اقا ابراهیم کره ... اقا امید ...

بعد مکثی کرد : می گه ... بارخورجینش مال شماست ...

- چی ...

پسرک با خشم چادر مادرش را کشید : مدرسه ام دیر شد ... 

زن و پسرک رفتند من به سراغ خورجین خر رفتم چند بسته سبزی , کدو و بادمجان بود حیرت زده به پیرمرد نگاه کردم به نظر کلافه می امد بهتر بود که بار را برمی داشتم و بعد پیگیر می شدم پس از برداشتن بار سبزیها ,زمانی که پیرمرد به پشت خر چوب زد به ناگهان زنگهای خطر برایم به صدا در امد این بارسبزیها از طرف صغری خانم بود ! پیرمرد رفته بود چه باید می کردم بدون شک صغری خانم مفتی این بار را برای من نفرستاده است به ناگهان فکری به ذهنم رسید سبزی ها را برداشتم و با زحمت به سمت مغازه مشهدی حسن رفتم با دیدن من اخمی کرد : اینجا چه می کنی ...این سبزیها را ازکجا اوردی ...

- صغری خانم این سبزی ها را برام فرستاده ... بدون شک پولشان رازمن می خواد ... من ته جیبم فقط دو تومن دارم ...

مشهدی خندید افزودم : اگر شما قبول نکنید ... مجبورم برم کنار میدون و این سبزیها را بفروشم ...

مشهدی قهقهه ای زد : خداوندا شکر ... که نمردم ... و این روز را دیدم ... که یک مرد ... در مقابل بدجنسی های این زن کم نیاورده ...

بعد دست من را گرفت و به داخل مغازه کشاند و پوزخندی زد : چقدر برای نهار از تو پول گرفت ...

- 15 هزارتومن ... 

بعد نیم لبخندی زد : ممنون می شم ... حفظ ابرو کنید ...

دوباره خندید : بیا ... اینهم 20 هزارتومن ... فکر کنم ... کارتو راه بندازه ...

پول را از او گرفتم مشهدی نیم لبخندی زد : چای می خوری ... 

کمی بعد در سایه درختی خشکیده نشستیم و چای با خرمای تازه خوردیم مشهدی نیم لبخندی زد : انگار امروز زیاد مشتری ندارم ...

- ننه حمیده را می شناسید ...

- بیچاره ... هفت یا هشت سالی می شه که زمین گیر شده ...

بعد مکثی کرد : صغری خانم هنوز ازاو نگه داری می کنه ...عجب روزگاریه ...

- هنوز ؟!...

- ننه حمیده در جوانی برای خودش کسی بود ... ازان دسته زنهایی که هر وقت شری به پا می شد ... در وسط معرکه هستند ...

ساکت شد درحال فکر کردن بود انگار خاطره ای از گذشته برایش دوباره تداعی شده بود : می دونستی یکی از کسانیکه می تونند در مورد ماجرای پایینی حرف بزند صغری خانمه البته اون هرگز حرف نمی زنه ... 

- او کجای ماجراست ...

-: نمی دونم ... این روتو باید بفهمی ... من فقط این رو می دونم که شوهر گور به گور شده صغری ... دست راست محمود خان بود ... هرکاری کثیفی که محمود دستور می داد رو انجام می داد ... بدون شک صغری می دونه شوهرش اون روز کجا بود و چیکار کرده ... هرچه باشه زنش بود ...

- جالبه ... که هنوز در این جا زندگی می کنه و کسی کاری به کار او نداشته ... 

مشهدی اخمی کرد : تف سر بالا ...

با امدن یک مشتری مشهدی برخاست و دیگر برنگشت . مشخص بود نمی خواهد در این مورد حرف بزند در نیمه راه مزرعه صغری خانم با شاطر مواجه شدم . جلوی مرا گرفت ...

- امروز نیومدی نانوایی ...

- فکر نمی کردم ... عدم حضور منو حس کنید ...

شاطر اخمی کرد : با من درست حرف بزن ... 

نفس عمیقی کشیدم ... : صبحانه را پیش اقا سید بودم ... بامن کاری داشتید ...

نیم لبخندی زد: مودب شدی ...

پاسخی ندادم و صبورانه منتظر شدم افزود : شنیدم در مورد باغ پایینی تپرس و جو می کنی ... به نظر من سراغ دو نفر حتما باید بری ... 

خود را مشتاق نشان دادم با غرور افزود : اول ...صاحب کار من ... او یک بچه یتیم بوده که نانوا اونو مورد سرپرستی خود قرار می ده و در این جا ماندگار می شه ... در بچگی توی کوچه و خیابان ول بوده ... و همه جا سرک می کشیده فقط سخت می تونی ازش حرف بکشی ...

یک ابرو بالا انداختم ! شاطر با رضایت افزود : بعدی صغری خانمه ... هرچند شنیدم که براش کار می کنی ... از این کارت خوشم اومد ...

پس از رفتن او، به سمت مزرعه رفتم صغری خانم در حال چیدن سبزی بود. بادیدن من نیم لبخندی زد : زود اومدی ...

- بخاطر سبزی ها ممنون ...

بعد پول را به سمتش گرفتم پول را نگرفت . اخمی کرد : برو دو تا چای بریز ...

به سمت اتش رفتم .کتری را از روی خاکستر گرم برداشتم و چای ریختم بنظر می رسید که دلخور شده است ...

- حال ننه حمیده چطوره ...

- خوبه ... چرا می پرسی ...

کمی مردد بودم : اقاسید ازمن خواست که کمکش کنم تا برای ننه حمیده قبری بکنیم ...

نگاهی سرد و تیره ای به من انداخت نفرتی عمیق که مرا تکان داد اما بلافاصله محو شد : تا بحال نشده اقاسید برای کندن قبر از کسی کمک بخواد ...

- یعنی می خواسته با من حرف بزنه ... اما اون که حرفی نزد ...

صغری خانم با تحقیر پاسخ داد : شاید تو باید حرفی را می زدی ... که نزدی ...

- اشتباه می کنید ... اخر من چه حرفی دارم که بزنم ... 

بعد مکثی کرد : نکند ...منظورتان ... گذشته منه ...

- شک دارم ... 

بعد نفس عمیقی کشید : یک قبر ... و کمک خواستن از تو ... این باید معنایی داشته باشه ...

بعد نگاه عمیقی به من انداخت نگاهش کمی مرا ترساند . احساس یک خطار کار را داشتم . صغری خانم برخاست ...

اخرین باری که احساس یک خطاکار داشتم . در خیاط خونه مادرم بود مادرم یک تولیدی کوچک داشت که سفارشهای کوچک را می دوختند . حدود 5 خیاط در سالن بزرگتر کار می کردند و سالن کوچکتر متعلق به مهری و دخترکی 15 ساله بود که کمک دست او بود . پدر دخترجوان کارگر کارخانه بود که کارش را از دست داده بود و می خواسته دخترجوان را شوهر بدهد تا یک نان خور کم شود انگار مادرم ، ازشوهر اینده دخترجوان خوشش نیامده است و مانع این اتفاق می شود. اینکه چطور مادر و پدرم چنین خانواده هایی را می شناسند ازمعماهای زندگی من است . در هرحال دخترجوان با حقوق معادل یک خیاط حرفه ای استخدام شد و انگار دخترجوان با تمام وجود کار می کند .

مهری با سودابه در حال کار روی یک لباس شب زیبا بودند . با ورود من سودابه نیم نگاهی شیطنت امیز به مهری انداخت مهری به او اخم کرد سودابه به ابدارخانه رفت ... 

- سلام ... دیروز برای نذری مادرم نیومدی ...

- بهتر نبود اول احوال پرسی می کردی ... 

- ازمقدمه چینی خوشم نمیاد پس اصل مطلب رو گفتم ... حالا چرا دیروز نیومدی ... هر 10دقیقه یکبار مورد مرحمت مادرم قرار می گرفتم ...نذری کوفتم شد ...

مهری نیم لبخندی زد: کاری مهم برام پیش اومد ...

با تمسخر پرسیدم : منظورت چیه ... اخر یک خیاط چکار مهمی می تونه داشته باشه ...

هرچند مهری ازحرفم ناراحت شد اما لبخندی مهربان زد : ببین امیرکوچیکه ... من خیلی کار دارم ...

- مجبور شدم ظرفها را بشورم ...

- ان قیچی را به من بده ...

قیچی را ازمن گرفت ومرا ندید گرفت اخمی کردم : حسم می گه در جبهه خانمها خبرهایه ...

ازاعماق وجودش خندید : یک مرد نباید اینقدر باهوش باشه ... به دردسر می افتی ... امیر کوچیکه ...

- مهری ... به من نگاه کن ...

مهری اخمی کرد : هرچقدر هم باهوش باشی ... نمی تونی بفهمی دروغ می گم یانه ...

بعد با لحنی تهدید امیز هشدار داد : اگر بیش از این مزاحم کارم شی ... به بتول خانم می گم ...

وانمود کردم که ترسیده ام و به سمت در عقب نشینی کردم مهری خندید در میان راه پله ها سودابه صدایم کرد : اقا امیر ...

-: چه می خوای کوچولو ...

نیم لبخندی زد: اگه به خاطر مهری خانم نبود ... هرگز به شما نمی گفتم ...چون شما همه رو مسخره می کنید و با حرفهاتون مهری خانم رو اذیت می کنید ...

متوقف شدم افزود : دوست دختر تان اخر وقت دیروز ... پس از رفتن مادرتون اینجا بود ... پس ازرفتن او مهری خانم گریه می کرد ...

-: فضول کوچولو ... لیلا دوست دختر من نیست ...

زیر لب زمزمه کرد : بی لیاقت ...

بعد منتظر پاسخ من نشد و به سمت در برگشت ... 

خیلی از مزرعه صغری خانم دور نشده بودم که... با صدایی در پیچ کوچه متوقف شدم ! هوا حسابی تاریک شده بود میرزا با یک ساک از تاریکی بیرون امدتعجب کردم ! بی مقدمه گفت : من دارم می رم ... کار کتابها در حسینیه تموم شد ...

- چی ...کجا ؟ 

هیجان زده پاسخ داد: حدود ده سال پیش نامه ای از عروس و نوه ام داشتم ... می رم پیداشون کنم ... امیدوارم ادرسشون عوض نشده باشه ...

به یاد پسر میرزا افتادم با خشم گفتم : شما نمی تونید برید ... فراموش کردید ... پسرتان ... شما باید ...

به ناگهان نفسم بند امد ! به یاد سید و قبر افتادم ...میرزا لبخند تلخی زد : من نمی تونم ...

عصبانی شدم ! دندانهایم را به هم فشردم و فریاد زدم : این نهایت نامردیه ... هیچ توجیهی وجود نداره ... می فهمید ... 

- اروم باش پسر جون ...

نمی توانستم نفس بکشم افزود : من یک ترسوی بزدلم ... حق باتوه ...

با صدایی لرزان پرسیدم : ایا پسرتون ... حق داشتن یک قبر ... بخاک سپرده شدن با یک مراسم رو نداره ...

به گریه افتاد با خشم افزودم : من قضاوت نمی کنم ... اما این حق او نیست ... 

- می دونم ... من باید مثل یک سگ بمیرم ... من بچه خودم رو به خاطر لجاجت کشتم ... بخاطر اینکه معتقد بودم حرف ... فقط حرف منه ...

بعد ملتمسانه افزود : بگذار من برم ... 

نمی توانستم پاسخ بدهم اشک ریزان دستم را گرفتم : پسرجون خواهش می کنم ...

لب جاده او سوار یک اتوبوس گذری به سمت جنوب شد ! رفت تا هرگز بازنگردد ! من ماندم ! تا بار این گناه را برای او بدوش بکشم به اتوبوسی که دور می شد نگاه کردم ! حال خودم را نمی فهمیدم ... کنار خیابان نشستم ...

امروز با حالی اسفبار برخاستم و ازخانه خان زدم بیرون ، ازمیدان گذشتم .کنار تیر چراغ برق منتظر علی بودم . که بابا حمید که داشت دم در مدرسه را جارو می کرد با دیدن من لبخندی زد : کم پیدا هستی ...

- همین اطراف ... جایی نبودم ...

لبخندی زد: شنیدم برای صغری خانم کار می کنی ... کار خوبی می کنی ... بنظرمن او هم حرفهایی برای گفتن داره ...

بعد به ناگهان گفت : راستی حسن ننه محبوبه دنبالت می گشت ...

- حسن ننه محبوبه ؟! ...

خندید : ازهمین حالا بگم ... من حرفی نزدم ...

- این حسن اقا بامن چیکار داره ...

بابا توجهی نکرد : من به اقا سید گفتم که با حسن حرف بزنه ... اما سید می گه این مشکل اقایوسفه ... نه تو ...

- تا این لحظه من توی این شهر فهمیدم که ... مشکل همه! مشکل منه ! ...

- نگران نباش ... عصر برو پاسگاه ... من با ننه محبوبه حرف می زنم ...

با هراس پرسیدم : پاسگاه ؟...

بابا با خونسردی پاسخ داد: نترس ... من الان به داوود درازه زنگ می زنم ...

هنوز در شوک بودم که مدرسه تعطیل شد بچه ها با سرو صدا از مدرسه بیرون زدند . بابا حمید دو پسر بچه را که در حال دعوا کردن بودند را جدا کرد و به داخل مدرسه بازگشت من همراهش رفتم با علی در کلاس مواجه شدم داشت مطالعه می کرد ...

- بوی قرمه سبزی تو را به اینجا کشونده ...

- راستش ... کار دیگه ای داشتم ...انگار از پاسگاه دنبال من می گردند ...

خندید: دنبالت نمی گردند ... اگر می خواستند پیدایت کنند ... الان ... توی پاسگاه بودی ...

- پس چی ... 

-ازتو شکایت شده ... البته نگران نباش ... همه می دونند قضیه چیه ... اما در هرحال باید بری پاسگاه ... نگران نباش ...

در همان موقع سرباز جوان قد کوتاهی وارد شد سلام کرد علی با او دست داد: سلام داوود ...

من متعجب به قد سرباز نگاه کرد داوود نیم لبخندی زد: نصفم توی زمینه ... من داوود درازه ام ...

- خوشوقتم ...

باهم دست دادیم . داوود چشمکی به علی زد : من اقای کارگاه رومی برم ... اجازه می فرمایید ...

علی پوزخندی به من زد : کار طویله تمام نشده ...ممنون می شیم برش گردانید ...

متذکر شدم : به ادمهای فضول ربطی نداره ...

داوود پوزخندی زد : این حرف رو جلوی حسن ننه محبوبه نزنی ...

- مگر چی می شه ...

علی زهر خندی زد : منهم می ام ...بدون شک به من هم نیاز داری ...

کمی بعد ما در پاسگاه بودیم حسن ننه محبوبه افسر وظیفه بود او لیسانس داشت و رئیس موقت پاسگاه بود . با علی خوش و بش کرد بعد متوجه من شد ...

- کارت شناسایی ...

من فقط نگاهش کردم اخمی کرد : نشنیدی ...

- چرا شنیدم ... 

بعد به داوود نگاه کردم : وضعیت غذاهای شما چطوره ...

داوود خیلی جدی پاسخ داد : ننه سرکار ... ببخشید ... مامان سرکار ستوان می پزند ...

علی به سختی جلوی خودش را گرفته بود که نخندد : تضمین شده ...

حسن اخمی کرد : من کارت شناسایی خواستم ... تو وضعیت غذا رو می پرسی ...

بعد به ناگهان عصبانی شد : چی فکر کردی ... می فرستمت مرکز ... نگه ات نمی دارم ...

علی مداخله کرد : اون دزدی که کیفش رو زد ... اونقدر انصاف نداشت که کارتش رو نبره ... ببین ... حسن ... یک برگه بده پرکنه ... می تونی بدهی مرکز استعلام کنند ... 

حسن اخمی کرد علی نیم لبخندی زد : می رم پیش ننه ات ... شکایتتو می کنم ...

حسن با دلخوری گفت : خیلی خب ... اما اقایوسف از اش شکایت کرده ...

داوود مداخله کرد : سرکار ... شما که بهتر می دونی چرا ...

بعد یک برگه به من داد : پرکن ...

اما من حرکتی نکردم علی اخم کرد : دردسر درست نکن ... امید ...

حسن خواست حرفی بزند علی مانع شد : پرش کن ... تا بریم ... اگر سرکار کیوانی برگرده ... نمی تونیم راحت قضیه رو جمع کنیم ...

فقط به برگه خیره شدم به ناگهان علی گفت : نکنه نمی خوای خانواده ات خبر دار شند ... 

اخمی کردم . حسن متوجه من شد : ما بدون اینکه خانواده ات بفهمند در سامانه پلیس نگاه می کنیم تا صحت اظهاراتت تایید شه ... اما اگه گزارش مفقودی داشته باشیم ... مجبوریم گزارش کنیم ...

نفس عمیقی کشیدم : برگه رو پرمیکنم ... فقط به خانواده ام خبر ندهید من کجا هستم ...

داوود نیم لبخندی زد :نگران نباش چون تو بی نام نشونی ... ما مجبوریم گزارشی برای شورا بفرستیم ... شکایت به شورا رفته ... البته داماد ما در شورای حل اختلافه ...

با وساطت علی ، حسن ننه محبوبه پس از پرکردن برگه اجازه داد که بروم پس از جدا شدن از علی یکراست به سمت قسمت نوساز شهر رفتم . مرد مسن چاقی دم نجاری مشغول صحبت با اقا سید بود منتظر شدم که حرفهایشان تمام شود . پس از رفتن سید جلو رفتم . نگاه مردمسن متوجه من شد . درسه قدمی اش متوقف شدم. به هم خیره ماندیم ...

- می خوام همراهم بیایید ...

یکی از کارگرها مداخله کرد : اقا ... می خواید که ...

- به کارت برس ...

بعد متوجه من شد افزودم : خیلی دور نیست ...

- من شکایتم رو پس نمی گیرم ... به اقا سید هم گفتم ... هرچند تنها مردیه که حرفش برام حرفه ...می فهمی ...

نیم لبخندی زدم : درهرحال می خوام که همرام بیایید ...اگه می ترسید بگید یکی از کارگرها همراهتون بیاد ...

- چرا حرفت رو اینجا نمی زنی ...

- حرفی ندارم به شما بزنم ... فقط می خوام یک جایی رو نشونتون بدم ... همین ...

اخمی کرد . مردد بود من منتظر تصمیم گیری اش نشدم . در حالیکه می رفتم افزود : من وقت زیادی ندارم ... به اندازه کافی منتظر مانده ...

متعجب پرسید : ازکی حرف می زنی ...

من پاسخی ندادم چه او می امد و چه نمی امد باید تکلیف این قضیه روشن می شد . در پیچ کوچه به عقب برگشتم داشت می امد صبرکردم تا به من برسد .زمانی که به من رسید . با لحن تهدید امیزی به من هشدار داد : من به پسرم و کارگرها گفتم ... اگه قصدی داشته باشی ...

خندیدم : اینجا شهر شماست ... ایا دلیلی برای ترسیدن دارید ...

اخم کرد متوقف شد رنگش پرید . انگار زیاده روی کرده بودم . ازکوچه پس کوچه ها گذشتیم. نگران بودم که یکباره ول کند و برود . کمی بعد درکنار دیواره های باغ پایینی بودیم . با خشم غرید : این اونجایی بود که می خواستی نشونم بدی ... این باغ لعنتی ...

بعد به سمت من امد و یقه مرا گرفت و فریاد زد: من هرگز ... اونا رو نمی بخشم ... برادر بیچاره من نابود شد ... کی به کمک ما اومد ...

با خونسردی او را کنار زدم و یقه ام را ازاد کردم لبهایش کبود شده بود ...

- قضاوت با من نیست ... 

به نفس نفس افتاده بود با صدایی لرزان پرسید : چی می خواستی نشونم بدی ... شنیده بودم دیونه هستی .. اما نه تا این حد ...

- کنارش ایستادید ...

حیرت زده به تپه کوچک کنار دیوار نگاه کرد : کنار چی ...

- سالها قبل ... یکی از کسانی که برای محمودخان کار می کرد ... و شاید برای خودش توجیه می کرد که من کارم رو انجام می دهم ...و اگر کسی ... به دام رباخواری محمودخان افتاده ... مقصر خودشه ... و باید مواظب حساب و کتاب زندگی اش می بوده ... درگیر این باغ می شه ...

اقایوسف در سکوت به من خیره ماند افزودم : راه های فرار ازهشدارهای وجدان همیشه وجود دارند اما پس از ارتکاب گناه ... این راهها محو می شوند ... این رو می دونستید ...

انگار نفس نمی کشید توجهی به تغییر حالت او نکردم : او راه رو برای لگدمال کردن دیگران هموار کرد ... محمودخان با کمک اون تونست هر کسی رو به نحوی به زانو دربیاره ... درنهایت تاوانشو داد ... در کنار این باغ وقتی پسرش از ش خواست که از کار کردن برای اون رباخوار دست برداره ... با لجاجت سرباز زد ... و سنگی را به سمت پسرش پرتاب کرد ...

مرد مسن فریاد زد: دیگه خفه شو ...

به تپه کوچک اشاره کردم : میرزا هم همین را به پسرش گفت ... خفه شو !...

بعد با تمسخر افزودم : نزدیک 40 ساله که اینجاست ... و همانطور که میرزا خواست خفه شده ...

اقا یوسف می لرزید توجهی نکردم و به راه افتادم . پشت سر من نعره می کشید . نایستادم تا بشنوم که چه می گوید . انعکاس صدای او می پیچید ... شاخه های درختان بلند به هم می خوردند و این شخم و نفرت سرباز زده را تشدید می کردند ... 

دو روز پر هیاهو گذشته ... کندن قبر گمنام کنار باغ پایینی ... و امدن ماموران پلیس ... و رفتن انها به خانه میرزا ... و نیافتن او ... من دوباره مورد بازجویی قرار گرفتم ... دلیلی برای اتهام به من وجود نداشت ... هرچند همه می دانند که من جای قبر را گفته ام ... اما نمی توانند باور کنند که میرزا پیش من اعتراف کرده باشد ... 

اکثر اهالی قدیمی شهر برای خاکسپاری امده اند ... استخوانهای پسر میرزا کفن پیش شده کنار قبر یکه ان شب کندیم قرار داده شده اند ... نزدیک غروب است .. پس ازخوانده شدن نماز میت ... کفن پر از استخوان در قبر قرار داده شد کم کم همه رفتند ... حتی داوود درازه و حسن ننه محبوبه هم رفتند ... تنها ... من ، اقا سید و صغری خانم ماندیم ... صغری خانم کمی دورتر کنار قبری قدیمی نشسته بود ... چادر را روی صورتش جلو کشیده بود ... به ارامی شروع به نالیدن کرد ... اقاسید کار گذاشتن سنگها را تمام کرده بود ... به جای خاک ریختن متوجه زن گریان شد ...

درافق خورشید در حال غروب بود سر بلند کردم نگاهم بر آسمان دوخته شد ....ستونهای نورانی از میان ابرها تا اوج آسمان امتداد داشت تلالو رنگهای بنفش وقرمز در میان زرد درهم می آمیخت آن را به سیاهی فرو می برد ... یک روز دیگر برای همیشه می رفت و دیگر باز نمی گشت این رفتن و دیگر بازنگشتن به قدمت عمر این کره خاکی بود ... بغضی خفه بروجودم ...در میان نهایت آن واقعیت درهم آویخته بود .. پس چرا با پایان این روزهایی که دیگر باز نمی گردند گذشته هم همراه شان نمی رود ... گره ای کور را می سازند و قلب وروح آزار دیده ای را به دام می کشند ...و اجازه برخاستن را نمی دهند ...

کم کم آسمان تاریکتر می شد ... جستجو بیفایده بود ... برگشتم نگاهم متوجه آن سوی آسمان جایی که فردا دوباره خورشید از آن سمت طلوع می کرد شد ... در حالیکه درآن لحظه در تاریکی مطلق بود ...

شب به خانه خان بازنگشتم کنار قنات نشستم و به صدای اب گوش دادم . علی بی سروصدا کنارم امد چشمانش پر از اشک بود.ارام و بی سرو صدا شروع به گریه کرد . هوا انقدر تاریک شده بود که به راحتی همدیگر را نمی توانستیم ببینیم ... 

جای خوشحالی بود . نمی خواستم گریه مرد دیگری را ببینم . کارمن از گریه گذشته است ! اما هنوز اشکی ریخته نشده بود . نمی توانستم به علی بگویم که بس کند ...

- اون قبری که صغری خانم کنارش گریه می کرد ...

- الان وقت پرسیدنه ...

پاسخی ندادم کمی بعد گریه اش متوقف شد.در حالیکه دماغش را بالا می کشید پاسخ داد : قبر پسر پنج ساله اش ...

- چطور مرد ...

علی اهی کشید : ماجرای خوبی نیست ... از ترس مردمی که به خانه صغری هجوم اورده بودند به پشت بام می ره و پرت می شه ...

دقایقی به سکوت گذشت افزود : شوهرش ... فامیلش را یادم رفته اما انگار به او می گفتند عزت ... مرد بدی بوده ... او برای محمود خان کار می کرده ...

- این رو می دونم ...

- درهرحال ... با ناپدید شدن ... محمود خان ... مردم عصبانی به خانه او ... و خانه خان حمله می کنند ... البته ... عزت ... مرتیکه نامرد فرار کرده بوده ... و زن و بچه اش رو رها کرده بود ...

بعد مکثی کردو یاد اور شد : اگر اقا یوسف ... رو هم وادار به حرف زدن کنی ... این معمای لعنتی حل می شه ...

- اما شاطر خلاف این نظر رو داشت ... 

علی نفس عمیقی کشید : نمی دونم ... اسماعیل همیشه نظریه های منحصر بفردی داره ... 

- اقا یوسف ... چی داره که در مورد این ماجرا بگه ...

- نمی دونم ... راستش دیگه مطمئن نیستم ... تا قبل از این به نظر من فقط میرزا مجید که حساب و کتاب رباخواری محمود خان رو بهترین نحو تنظیم می کرد ... شخص کلیدی در این ماجرا بوده ... 

متفکرانه پرسیدم : نگفتی اقا یوسف ازنظر تو کجای ماجرا قرار داره ...

- در اون زمان اقا یوسف یک سرباز دون پایه در پاسگاه بوده ... بابا حمید به یاد می اره که چند باری ... او ومحمود رو در پشت خانه خان ... در حال صحبت با هم دیده بوده ... و شاید ... از توافق ها بین محمود خان و پاسگاه ژندارمری در اون زمان خبر داشته باشه ...

بعد با خشم در حالیکه برمی خواست افزود : فکر می کنی ... مالک فعلی این باغ پایینی چه کسی می تونه باشه ... همین یوسف خان ... انهم با سند سازی و رشوه ...

کمی بعد علی رفت ... اگر قرار باشد کسی اعتراف کند ... اقا یوسف ... یا نانوا ... یا حتی مشهدی حسن نیست ... ان یکنفر من هستم ... وقت ان رسیده که با انچه که گذشت ...تکلیفم را مشخص کنم ... 

برخلاف خواست مادرم ... از لیلا تقاضای ازدواج کردم ... جای تعجب همه بود که ما بخواهیم با هم ازدواج کنیم فکر می کردند که من سربه سرلیلا گذاشته ام ... در شرکت این موضوع در صدر گفتگوها قرار داشت ...و حتی ارسلان هم بزحمت می توانست قبول کند که جدی هستم ...

با وجود انکه اصرار کردم اما مادرم حاضر نشد که برای خواستگاری از لیلا به خانه انها برود ... درنهایت پدرم پا درمیانی کرد و بعد از بحث های فراوان تنها صیغه محرمیت خوانده شد ... شکی نداشتم که خیلی زود مادرم تسلیم می شود ... خیالم از بابت مادرم راحت بود درحقیقت اخرین کسی که فکر می کردم که در این مورد تردید داشته باشد ... لیلا بود ... متاسفانه نمی دانم شاید خوشبختانه ... هنوز نتوانسته ام در این مورد تصمیم قاطعی بگیرم ... لیلا به ثابت قدم بودن من ایمان نداشت ... و فکر می کرد در نهایت او را رها می کنم و با مهری ازدواج می کنم ...و حساسیتی ویژه درمورد مهری داشت ... هرچند چندین بار ما در این مورد بحث کرده بودیم ... اما فکر نمی کردم که لیلا حرفم را نپذیرفته باشد ...

تا اینکه لیلا پیشنهاد کرد که با پدرم و برادر بزرگترم به خواستگاری برویم ... که واضح بود که پدرم قبول نکرد ... و فقط قبول کرد که برداربزرگترم با خانواده لیلا دیدار کنند تا کمی اوضاع ارام شود ... و این لیلا را عصبانی کرد و به حرف من که مادرم به زمان نیاز دارد توجهی نکرد ...

در تاریکی مطلق در کنار قنات درارامشی کاذب در فکر بودم ...که صدای قدمهایی را در میان تاریکی شنیدم ... مردی به سمت قنات می امد ... کمی جلوتر که امد هیکل اقا سید را تشخیص دادم ...

- می خواستم برای پسر میرزا قران بخونم ... چشمهای من ضعیف شده ...

انگار وجودم به تکه هایی ازهم گسسته در امده بود سید افزود : تو باعث شدی او بلاخره به ارامش برسه ... کفن پیش شه ... غسل داده بشه و در قبرستان خاک بشه ...

پاسخی ندادم ... سید نفس عمیقی کشید : روح او امشب ... پس از سالها ارام و قرار پیدا می کنه ... او مردانه با سرنوشت خود مواجه شد ... و این حق او نه ... که بلاخره برای همیشه بره ... 

زیر بازوی مرا گرفت و تاکید کرد : بلند شو ...

برخاستم اما نمی توانستم راه بروم ... چندین بار پایم پیچ خورد اما در نهایت به قبر رسیدیم سید... قران را کنارم قرار داد وروبروی من ان طرف قبر نشست اتشی کنارش روشن بود ...عینکی برچشم زد ... ... از قران قدیمی خطی خود شروع به خواندن در زیر بی فروغ ستاره ها و...نور اتش کرد ... بوی خاک تازه در زیر اسمانی پرستاره اخرین مقاومت مرا درهم شکست ... کنار قبر زانو زدم ... لبهایم می لرزید ... اشکهایم جاری شد ... 

با صدای زنی شوکه شدم . صغری خانم ازمیان تاریکی به سمت ما امد انگار در تمام این مدت کنار ان قبر قدیمی در تاریکی نشسته بوده و هنوز به خانه برنگشته بوده ، سید متوجه او شد . کتاب را بست ...

صغری خانم با صدایی خشمگین گفت : شاید اگه پسر من زنده بود بدتر از پدرش می شد ...

سید به سردی پاسخ داد: هیچ کی نمی تونه این رو بگه ...

صغری خانم با صدایی درهم شکسته پاسخ داد : بچه بیچاره ترسیده بود ... 

- بیا بشین براش قران بخوان ...

صغری خانم نالید : داغ فرزند بد دردیه ... سید ... 

بعد با خشم افزود : لعنت به میرزا ... انوقت اون بچه خودش رو می کشه ...حقشه ... دارش بزنند ...

سید پاسخی نداد صغری خانم با انزجار متوجه من شد : هرچند فکر نمی کنم ... نه شاهدی هست ... نه مدرکی ... جز حرفهای این پسر ... تازه ازکجا معلوم این استخوانها ... استخوانهای پسر میرزا باشه ...

سید دوباره کتاب را را باز کرد . صغری خانم با خشم بر سینه کوبید : اونوقت ... من باید ... یکی از قاتلان پسر بیچاره ام رو ترو خشک کنم ...

سید ناراحت شد : عمل خیر خودت رو بی اجر نکن ...

صغری خانم ضجه ای زد : کدام عمل خیر ... 

سید ناراحت شد : اروم بگیر زن ...

لبهای صغری خانم می لرزید : من از درون دارم می سوزم ... دلم می خواد توی صورت همه اتون تف بیندازم ... شما وحشی های ... ازخدا بی خبر ...

- من سعی کردم جلوی مردم رو بگیرم ... اما شوهرت ... همه اونا رو ازار داده بود ...

سکوتی محض حکم فرما شد ... تنها بادی سرد از سوی شمال می وزید ...شب سردی بود ...صغری خانم چادرش را روی صورتش کشید و خیلی ارام شروع به گریه کردن کرد ... 

- خدا می دونه حالا شوهرت ...اون مرد ازخدا بی خبر کجاست ... اما حداقل برای ارامش روح فرزندت ... حرف بزن ... حداقل اگر میرزا شجاعت روبرو شدن با انچه کرده بود رو نداشت حداقل هرانچه باید می گفت رو گفت ... 

صغری خانم به هق هق افتاد ... 

ارسلان به من و لیلا پیشنهاد کرد که با انها به شمال برویم تا کمی اوضاع بین ماهم ارامتر شود ... و انقدر جو بین ما متشنج بود که حاضر نشدیم با بقیه برویم ... زمانی که به رامسر رسیدیم ... متوجه شدم که ادرس را جا گذاشته ام به ارسلان زنگ زدم اما ... نتوانستیم ادرس را درست پیدا کنیم ... دوباره دعوایمان شد ... عصر شده بود ... باران می بارید... حسابی خسته و عصبی شده بودم ... از سرزنش های لیلا خسته شده بودم ... کنار پای پسرکی که فریاد می زد ویلای اجاره ای ...توقف کردم ... و سوارش کردم ... پس از رسیدن به ویلا و گرفتن کلید از مرد جوانی که منتظرما بود ... چمدانها را به داخل بردم... لیلا هنوز عصبانی بود و در ان لحظه شروع به ایراد گرفتن از سرویس بهداشتی کرده بود ... 

فریاد زدم : فقط برای یک شبه ...

بعد چمدانها را رها کردم ... به بیرون رفتم ... کنار ماشین تلفنم زنگ زد نامزد ارسلان بود که با تلفن همراه ارسلان بامن تماس گرفته بود ... با او صحبت کردم ...لیلا اخر صحبت ما رسید با خشم پرسید : با کی حرف می زدی ...

- با ارسلان ...

- فکر کردی من احمقم ... از لحنت پیدا بود که با یک زن حرف می زنی ... نه ارسلان ...

منذجر شدم ... لیلا افزود : چرا حرف اخر را زودتر نمی زنی ... منکه می دونم مشکلت چیه ...

- حرف اخر را خانمها می زنند ...

- در مورد تو مادر عزیزت می زند ...

دلخور شدم ... لیلا با خشم افزود : به او گزارش دادی ...

پاسخی ندادم ... و سوار ماشین شدم لیلا جیغ زد : کجا می ری ..

به جای انکه بگویم می روم ... مواد غذایی بخرم ... اعتنایی به او نکردم ... بشدت از امدن به این مسافرت پشیمان شده بودم و می خواستم بدون برداشتن چمدانم بروم ... برایم مهم نبود ... می رفتم بدون انکه اهمیتی بدهم ... اما بعدها خوشحال شدم که این حماقت را مرتکب نشدم ... چون چمدانم را نبرده بودم ... ماشین را روشن کردم ...در کنار اولین زنجیره مغازه ها متوقف شدم از این جور مغازه ها در شمال خوشم می اید حتی گشت زدن در میان طرح های مختلف صنایع دستی ... که در نهایت به انواع لواشک ختم می شود لذت بخش است ... خریدن کلوچه تازه می تواند تمامی غم های مرا محو کند ... بی توجه به گذشت زمان پس از سپری کردن دقایقی خرید هایم را انجام دادم ...

حالم بهتر شده بود دوباره تلفنم زنگ زد لیلا بود بی مقدمه پرسید : کجا هستی ... امیر ...

نباید اینطور جواب می دادم اما با به یاد اوردن برخوردش اهمیتی ندادم : همان جایی که باید باشم ...

صدایش شکست : چه کسی به تو زنگ زد ...

برای انکه اذیتش کنم بزرگترین اشتباهم را در ان اتفاق مرتکب شدم : مهری جون ...بود به من گفت که برگردم ...

بعد خندیدم با خشم فریاد زد: از رفتارت پشیمان می شی ... بگو کجا هستی ...

- من همان جایی هستم که سرنوشت مرا فرامی خواند ... 

- تو یک دیوانه مسخره ای ... از این طرز حرف زدنت خسته شده ام ...

ناراحت شدم : پس برخلاف انچه که قلبت می گوید رفتار کن ...

بعد تلفن را قطع کردم با خرید ها به سمت ماشین رفتم فکر نمی کردم ... مشکلی باشد ... تا به ویلا می رسیدم خریدها را که می دید ... ناراحتی اش برطرف می شد ... دلیلی وجود نداشت که نگران شوم ...دوباره تلفن زنگ زد این بار مهرداد بود او برای پدر لیلا در بنگاهشان کار می کرد ... انگار با لیلا حرف زده بودند ... بهتراست که نگویم که به هم چه گفتیم ... واضح است دو مرد که هردو یک زن را بخواهند بهم چی می گویند ... پس از پایان تماس ... من همانند یک کوه اتشفشان فوران می کردم ...با خشم دنده عقب کردم ... و از عقب محکم به ماشین پشت سری که می خواست توقف کند برخوردکردم و شیشه چراغی جلوی ماشینش را خورد کردم ... تقصیر من بود اما وجود من مملو از خشمی دیوانه وار و جنون امیز بود از ماشین پیاده شدم ...

خشمم را برسر او خالی کردم ما دست به یقه شدیم ... مغازه دارها و مشتری ها به سختی ما راهم ازهم جدا کردند همانند دیوانه فریاد می زدم ...کمی بعد پلیس امد و ما را به کلانتری بردند ... بعدها ... این بدترین اتفاق به بهترین اتفاق در زندگی ام تبدیل شد و من اگر دوباره ان افسری که از رفتار جنون امیز من به تنگ امده بود و باخشم به دست من دستبند زد و به زور با دو سرباز مراسوار ماشین کردند را ببینم ... دستش را می بوسم ... هرچند من برای تاریخ دادگاه نماندم ... و برخلاف انچه که در ان لحظه فکر می کردم ... بدتر ازان اتفاق را در پیش رو داشتم تازه ان یک دست گرمی بود ...

مجبور شدم به برادر بزرگم زنگ بزنم ... و با وثیقه او ازاد شدم و به من تاریخ دادگاه دادند ...هرچند ماشینم بیمه بود ... برادرم سرزنشم نکرد اما سکوتش ازار دهنده بود ... 

- باید برم ... ویلا ... لیلا انجاست ...

- بقول خودت ... این نظرخواهی بود ... یا پیشنهاد ...

هرچند اعصاب نداشتم به شوخی پاسخ دادم : البته امر... امر شماست ...

- پس برمی گردیم ...

متوقف شدم ... امیر به سردی افزود : امیرکوچیکه... بدون گفتن به پدر و مادر با این خانم تنها اومدی شمال ... 

تنها زمانی که برادر بزرگترم به من می گفت امیر کوچیکه زمانی بود که من خطایی مرتکب شده باشم ... امیر افزود : می تونی بگی به من ربطی نداره ...

- من بی جا می کنم ... که چنین جسارتی رو مرتکب شم ...

-حالا سوار شو ... من رانندگی می کنم ...

- اجازه دارم به بوق ماشین دست بزنم ...

نیم نگاهی به او انداختم برادرم نیم لبخندی زد : به هیچی دست نمی زنی ... 

بعد مکثی کرد : ادرس ویلا کجاست ...

خندیدم ماشین را روشن کرد ... دم در ویلا با صحنه عجیبی مواجه شدیم ... سربازی دم در بود ... و دو ماشین پلیس انجا متوقف بود ...خواستم پیاده شوم امیر با خشم غرید : بشین ...

بعد ازماشین پیاده شد پس از صحبت با سرباز و یک افسر به ماشین برگشت ... رنگش پریده بود و لبهایش کبود شده بود نمی توانست درست نفس بکشد ... نگران شدم ...پیاده شدم ... امیر با خشم به سمت من امد و سیلی محکمی توی گوش من زد ... 

انچنان از این سیلی شوکه شده بودم که نتوانستم بپرسم چه شده است ... امیر را با تمام وجودم دوست داشتم ...ازاینکه امیر کوچیکه باشم هرگز احساس ناراحتی نمی کردم ... کسی جلوی من جرات نداشت به برادربزرگترم بی ادبی کند ... قبل ازانکه بفهم که او برادر واقعی ام نیست ... دوستانم در دوره دبستان می پرسیدند که چرا برادر بزرگم که دنبالم می اید شبیه من نیست ...و یا یکی از پسرها که برادرش با برادرم همکلاس بود به من گفت فامیل برادرم امیر بامن فرق دارد ... و این ضربه هولناکی برایم بود پسرک را تاحد مرگ کتک زدم ... و کارما به دفتر مدیر کشید ...و پس ازان به خانواده ها ...که پدرو مادرم ناچار شدند حقیقت را برایم روشن کنند ... 

با وجود این امیر برادرم بود ... هرگز دید م عوض نشد ... هرکس که مرا می شناخت حساسیت ویژه مرا روی برادرم می دانست ... البته یک طرفه نبود ... امیر همیشه طرف من بود ... و زمانی که مورد خشم مادرم قرار می گرفتم امیر ...مانع از کتک خوردنم می شد ... 

امیر به سختی می توانست حرف بزند ... درکنار خیابان متوقف شدیم ... نمی توانست رانندگی کند ماشین را متوقف کردوگوشه خیابان روی زمین نشست و شروع به گریه کردن کرد ... زبانم قفل شده بود ... بازچه غلطی کرده بودم ... عادت کرده بودم که همیشه مقصر باشم ... پس تردیدی نبود بازخطایی مرتکب شده ام ...امکان نداشت بی تقصیر باشم ... پس فقط کنار ماشین ایستادم و به برادرم خیره ماندم ... به سختی می توانست برخود مسلط شود 

برسرم فریاد زد : چطور تونستی ...

کمی که ارامتر شد به یکی از دوستانش که وکیل بود زنگ زد ...

کم کم خورشید بالا امده است و افق را روشن کرده است ... اما نمی توانم از این طلوع خورشید لذت ببرم ... حتی این نور بی فروغ هم برایم ازاردهنده است ...چشمهایم را می سوزند ... پابه پای صغری خانم ... براین زندگی ازهم گسیخته ام اشک ریختم ... یک مرد نباید اینقدر گریه کند ... طبیعی نیست اما وقتی یک زن لگدمال شده به دست این روزگار ناله کند و برای فرزنداز دست رفته اش مرثیه سرایی کند ... نمی توان ... بی تفاوت ماند ...

بیچاره اقاسید ... فقط چند سوره توانستم کمکش کنم ... چند بار برخاستم که بروم ... می خواستم بروم خیلی دورتر و انقدر فریاد بزنم که از این غم جهنمی خلاص شوم ... اما سید دستم را گرفت و وادارم کرد برای پسر میرزا قران بخوانم ... 

باز یک روز دیگر اغاز می شود ... اهمیتی ندارد در کجا هستی ... یا چه احساسی داری ...یا وجودت لبریز از شادی است یا در نهایت غم دست و پا کمی زنی ...درهرحال صبح می شود... و خورشید شکوهمندانه بالا می اید ... چون تو تنها موجود نیستی ... 

خسته ودرهم شکسته برخاستم اقاسید این بارمانعم نشد... فقط ازمن خواست خاله زینب را صدا بزنم ... به در خانه خاله زینب رفتم ... نوه کوچکش در را باز کرد خاله با قیافه عصبانی دم در امد اما با دیدن قیافه من ترسید : اتفاقی افتاده کبری خانم خوبه ...

- صغری خانم کنار قبر پسرمیرزا بد حال شده ...

داشتم می رفتم ... خاله اخمی کرد : کجا می ری ... برو خرشو رو بیار ...

پاهایم مال خودم نبود ... به سختی به خانه صغری خانم رفتم و خر را از طویله بیرون اوردم ... در میانه راه با اقا ابراهیم مواجه شدم ... افسار خر را ازمن گرفت ... عصبانی شدم : باید خر رو به قبرستان ببرم ...

بزحمت با صدایی نامفهموم برایم توضیح داد... که می خواهد همین کار را بکند ...با وجود این به همراهش رفتم ... اما در کنار حوالی قنات ازپا در امدم ... نشستم ... صدای پیرمرد عقب مانده را شنیدم به کمکم امد ... و مرا بلند کرد وبه حمام قدیمی برد ... سعی کردم برایش توضیح دهم که نتوانسته ام نان بخرم ... اما او توجهی نکرد و مرا به سمت یکی از سکوهای کیسه کشی برد ... و روی گلیمی قدیمی خواباند ... ازخستگی دیگر هیچ حسی نداشتم ...

با تابیده شدن نور خورشیدبرصورتم از میان درزهای حمام قدیمی برخاستم ... نزدیک مسجد ... با مشهدی حسن مواجه شدم با ناراحتی بی مقدمه پرسید : معلوم هست کجایی ... همه دنبالت می گردند ...

پاسخی ندادم به سمت خانه خان رفتم ... زمانی که به کوچه ای که به خانه خان منتهی میشد رسیدم ... صدای بوق متمد ماشینی را از پشت سرم شنیدم ... داشتم وارد کوچه می شدم ... کوچه تنگ بود ... دیگر سرراه ماشین نبودم ... که صدای داوود راشنیدم ...

- صبر کن ...

ایستادم ... چند نفر از پاسگاه بودند ... حسن اخمی کرد : من رو به دردسر انداختی ...

بعد به سربازها نگاه کرد : ببریدش ...

اعتراضی نکردم ... مسخره بود که حکم بخواهم ... داد و فریاد کردن ... فقط اندک غرور و شخصیت با قیمانده ام را برباد می داد ... انها سوار ماشینم کردند و به سمت پاسگاه به راه افتاد دم در پاسگاه حاج اقا ایستاده بود بلافاصله گفت : بگذارید من بااو حرف بزنم ...

حسن با ناراحتی پاسخ داد : این کار پلیس است ...

- اگر من خبر نمی دادم ... شما هرگز نمی فهمیدید ...

- ما ازمرکز استعلام کردیم این اقا پرونده داره ...

صدایی حیرت زده از پشت سرما پرسید : به چه جرمی ...

همه به سمت علی برگشتیم ... داوود اخم کرد ... و متوجه حسن شد : سرکار ... سروان کیوانی منتظره ...

من را به اتاق بازداشت فرستادند ... کمی بعد سربازی برایم غذا اورد ... سرباز با ناراحتی متوجه من شد : همه ما فکر می کردیم که شما مرد خوبی هستید ... 

ساعتها به دیوار گچی خیره شدم بدون هیچ فکری ... بعد مگسها را شمردم ... از تعداد پاهایشان جذر گرفتم ... بعد به چند دسته تقسیم اشان کردم و سعی کردم ... کوچکترین مضرب مشترک بین دسته ها را پیدا کردم ... دیگر به حوزه جبر خطی رسیده بودم ! ...که سرباز جوان در را باز کرد و مرا به دفتر پاسگاه برد حاج اقا و سروان کیوانی انجا نشسته بودند ... سروان ازمن خواست که با حاج اقا حرف بزنم ... بعد برخاست ازدفترش خارج شد ... حاج اقا با من دست داد ...

- من هنوز هم فکر می کنم تو مرد خوبی هستی ... نمی دونم چی کار کردی ... سروان به من نگفت ... اما اجازه دادکه با تو تنها صحبت کنم ...

نگاهی خسته به او انداختم و دوباره متوجه مگسی روی میز شدم ایا می شد از مساحتی که بدور ان می چرخید انتگرال بگیرم ؟ ...افزود : کار خوبی کردی که طلاهای ان رباخوار را به مردم داری پس می دهی .. اما اینکار حساب و کتاب دارد ...باید براساس اموالی باشد که به ربا گرفته شده ... اینطوری اوضاع این شهر بیشتر از این بهم می ریزه ... مدعی ها از همه جا سرازیر می شوند ...

نگاهم متوجه او شد ... تمامی فرمولهای ریاضی به ناگهان منفجر شد ... حاج اقا افزود : ازهمه بدتر ممکن است بلایی سرخودت بیارند ... این طلاهای لعنتی ... پول خون خیلی هاست ...

بزحمت پرسیدم : شما چطور خبردار شدید ...

متعجب شد : بابای خدا بیامرز من زمینش را از دست دادوما برزمین خودمان کار می کردیم و محمودخان هر سال محصولاتمان را می گرفت ... دیشب ... که به خانه برمیگشتم ... دم در خانه با یک کیسه منجوق دوزی شده که به دستگیره در اویزان بود مواجه شدم ... 3 تا سکه پهلوی در ان بود ...نزدیک بود سکته کنم ...

- اگر شما حرفی نزنید کسی نمی فهمه ...

- استغفرا... پسرجون نمی فهمی ... این سکه ها پول ربااست ... می خوای منو اتیش بزنی ...

- این پول زمین اتان ... است ...

حاج اقا اخمی کرد : یعنی تو این روهم می دونستی ... که بابای من زمینش رو از دست داده ...

پاسخی ندادم حاج اقا با ناراحتی افزود : پرس و جو کردم و به چند نفر دیگر هم سکه داده ای ... باور کن نگرانت شدم ... همه جا رو گشتیم ... پیدایت که نکردیم ... مجبور شدیم که به پلیس بگیم ...

- اهانت نباشد شما بطور دقیق چه می خواید ...

- گوش نکردی ... اول حساب و کتابهای محمود خان را پیدا کن و بعد سکه ها را تقسیم کن ... با سند و مدرک ... بدون شک خیلی ازکسانی راکه اموال خود را از دست داده اند .. را هم پیدا نخواهی کرد ... درهرحال خود دانی ... البته من فکر می کنم ... تو مرد جوان باهوشی هستی ... 

بعد برخاست ... منهم برخاستم ... جلو امد و پیشانی مرا بوسید ... و لبخندی زد : نگران نباش ... شک ندارم خداوند راهی برای غلبه بر مشکلات خودت هم فراهم می کنه ... 

پس از اتمام صحبتم با حاج اقا ... او برخاست و به سمت در رفت ... قلبم با سرعتی باور نکردنی می تپید ... پس از دقایقی سروان کیوانی بازگشت و به سمت میزش رفت و پرونده ای را از کشوی میزش بیرون اورد و دقایقی کشنده را به ورق زدن پرونده گذراند ... سپس سر بلند کرد نیم لبخندی زد و با کنجکاوی سرتاپای مراورانداز کرد ...

- منهم خیلی مشتاق بودم که از نزدیک ببینمت ...

بعد ازمکثی طولانی افزود : عجب پرونده ای داری ...

منتظر ماندم از روال اداره پلیس مطلع نبودم نمی دانستم از مرکز برای او چه فرستاده اند و ارتباط بین دو استان چطور است ... دلیلی برای ترسیدن نداشتم ... اما مواجه شدن دوباره باان کابوس ... این را دیگر نمی خواستم ...

- نمی فهمم چرا اینقدر خودت را به دردسر انداخته ای ...

- پرونده ام دوباره باز شده ...

لبخندی معنا دار زد : بسته نشده بود که باز شود ...

نفس عمیقی کشیدم سروان دوباره متوجه برگه ها شد : اما خانواده ات رضایت شاکی پرونده تصادف را جلب کرده اند ...

هنوز برای اسودگی خاطر زود بود ... که او از پرونده ویلا خبر نداشته باشد ... بعد از این فکر منذجر شدم وقتی همه کسانی که مرا می شناختند از ان خبر داشتند ... پنهان کاری از مردم این شهر مضحک بود ...که به یکباره برای اولین بار ... متوجه نکته ای شدم ... که تا قبل از این به ان توجه نکرده بودم ...

برخودم مسلط شدم : می تونم برم ...

- طلاها را پیدا کردی ...

نیم لبخندی زدم : اگر پیدا کرده بودم اینجا مونده بودم ...

با خونسردی پاسخ داد: این طلاها بوی خون می دهند مراقب باش ...

سعی کردم هیچ حسی در صورتم منعکس نشود لبخندی زد : می تونی بری ... 

برخاست و منهم برخاستم دستش را جلو اورد ... با او دست دادم اما دستم را ول نکرد نگاهی سرد و برنده به من انداخت ...

- هرچند درقضیه اتفاقی که در ویلای شمال افتاد تبرئه شدی ... اما می خوام مراقب رفتارت باشی ...

ما با وضعیتی اسفباربازگشتیم ... تمام طی راه ... هیچ کدام نمی توانستیم ارام بمانیم ... باورم نمی شد که لیلا مرده باشد ...در ابتدا ما سعی کردیم که موضوع را از پدر و مادرم مخفی کنیم .. و برادرم و دوستش پیگیر پرونده بودند ... از نظر همه ما شمال بودیم ... اما مهرداد با تلفن لیلا تماس می گیرد و پلیس خبر کشته شدن لیلا را به او می دهد ... و پدرو مادر لیلا هم می فهمند ...انها با پلیس به در خانه ما امدند ... احتیاجی نیست که تعریف کنم ... چطور پدرو مادرم در محله بی ابرو می شوند بطوریکه پدرم سکته می کند و او را به بیمارستان می برند ... وخیلی سریع همه از جمله تمام کسبه بازار از این ماجرا با خبر می شوند ... وکیل به من توصیه کرد که تسلیم شوم ... 

با برادرم به اداره پلیس رفتیم و بلافاصله باز داشت شدم و بازجویی ها شروع شد ... وکیل ازمن خواست هرانچه که در ان روز اتفاق افتاده بود تعریف کنم و من همانند یک احمق ... ماجرای تصادف و بازداشتم را تعریف نکردم ... راستش انقدر از ناله و گریه های مادرم که هر بار به ملاقات من می امد پریشان شده بودم ...که فکر می کردم که اگر ماجرای تصادفم را هم بگویم ... دیگر راهی برای بازگشت به خانواده ام را ندارم ... و از طرفی فکر نمی کردم که اهمیتی داشته باشد و می تواندمهم باشد ! ...

تمام غرور و شخصیت من در این رفت و امدها به زندان و دادگاه خورد شد ... یکبار ارسلان به دیدنم امد ... باهم حرف زدیم ... به سختی می توانست انزجار و نفرتش را مخفی کند ... می خواست بداند که لیلا را چطور کشته ام ... مشخص بود که نمی خواست حرفی خلاف انچه که فکر می کند را بشنود برای همین ... منهم سعی نکردم او را قانع کنم که بیگناهم ...

هرگز ان احساس حقارت راتا اخرین نفسی که می کشم فراموش نخواهم کرد ... راست گفته اند که در مصیبت است که دوست از دشمن شناخته می شود ... 

با عجله خودم را به خانه خان رساندم ... دیگر هواتاریک شده بود ... تا وارد خانه شدم پیرزن ازاتاقش بیرون امد ... نگران بنظر می رسید با دیدن من لبخندی زد ... و با خوشحالی ازپله ها پایین امد ...

- پسرجون کجا بودی ... نگرانت شدم ...

نفس عمیقی کشیدم ... من بیشتر نگران امنیت اوشده بودم و از اینکه دوباره او را می دیدم خوشحال شدم جلو امد و با شادی خاصی بازوی مرا گرفت ...

- باید گرسنه باشی ...

کمی بعد با یک سینی پلو مرغ از من پذیرایی کرد ... برخلاف همیشه از اتاق خارج نشد روبروی من نشست ...و با محبت نگاهم کرد : غذایت بخور ... جوان ...چی شده ...

پاسخی ندادم افزود : صورتت خیلی تکیده ... بنظر می اد ...

- دیروز پسر میرزا را به خاک سپردیم ...

اهی کشید : یادمه جوان خوش قیافه ای بود ... انگار با زهره دختر یکی از همین ادمهای بدبختی که برای التماس پیش محمود امده بودند ازدواج کرد ... مرد بیچاره ... با خانواده اش ... توی طویله یکی از اهالی جا گرفت ... و هروز برای التماس می اومد ...

-صغری خانم ... هم اومده بود ... خیلی برای پسرش گریه کرد ...

پیرزن پاسخی نداد افزودم : معتقد بود شاید بد نشده که پسرش مرده ... چون ممکن بوده پسرش هم شبیه بابایش شه ...

پیرزن اخم کرد : ان عزت لعنتی ... گولم زد ... به من گفت کبری در خطر ه ... منهم رفتم به سمت ویلادر باغ انگور ... اما ... 

به ناگهان شروع به نالیدن کرد برخاست و گریه کنان به سمت در رفت ... غذا را در سکوت خوردم ...ودوباره ماجرای باغ پایینی را برای خودم مرور کردم ... و از اول قطعات معما را کنار هم گذاشتم ... احمقانه است ... یا شاید مضحک ... اما من پس از اتفاقی که در زندگی خودم افتاد ... متوجه شده ام ... که در زندگی انچه اهمیت دارد در حقیقت موارد با اهمیت نیست ... بلکه یکسری اتفاقات بی اهمیت ... است که زنجیر وار رخ می دهند و خیلی ساده از کنار شان می گذریم ... چون فکر می کنیم مهم نیستند ! ...

اما وقتی طوفان فرو کش می کند وزمان براورد خسارتها فرا می رسد ... خوب که توجه می کنیم متوجه می شویم که زندگی خیلی زودتر با یکسری اتفاقات بی اهمیت و گذرا از وقوع ان طوفان خبر داده بوده ! ... 

قدیمی ها راست گفته اند اب رفته در جوی بازنمی گردد ... ابروی از دست رفته بازنمی گردد ... وپلهای خراب شده ... را نمی توان به همان خوبی قبل ساخت ...

حکم من قطعی شده بود که یکباره از راهنمایی و رانندگی رامسر از نیروی انتظامی درخواست بررسی وضعیت من را کرده بود ! همه شوکه شده بودند! وکیلم با برادرم به زندان امدند هردو تا سرحد مرگ عصبانی بودند ! مرا به اتاق ملاقات اوردند! برادرم فریاد زد : فکر کردی ... زندگی یک شوخی مضحک است ...

- اروم باش امیر ... 

بعد وکیلم متوجه من شد : مگر به تو نگفته بودم که همه اتفاقات اون روز عصر رو تعریف کن ...

- چیزی رو جا انداخته ام ...

امیر اخمی کرد : نمی دانستم کم حافظه هم هستی ...چرا به وکیلت نگفتی که اون روز عصر ...

بعد به پیشانی خود محکم کوبید : اه خدای ...من ...وثیقه ... منهم اونجا بودم ... 

وکیل مداخله کرد : اروم باش امیر ..تقصیر تو که نیست ...باید برادرت خودش جریان تصادفش ... را میگفت ...

سرم را پایین انداختم امیر با ناراحتی متوجه من شد : تو بیگناهی ... احمق ... نفهم ... می فهمی ... اگر زودتر گفته بودی ...

وکیل حرف او را قطع کرد : البته ... پلیس هم مقصره که استعلام نکرده ... درهرحال ... تو بزودی ازاد می شی ... تنها چند مورد جزئی مانده که باید بررسی شه ...

بعد به من نگاه کرد : گزارش پزشکی قانونی را دیدم ... قتل غیر عمد بوده ... او به عقب هل داده شده ... و متاسفانه سرش به میز برخورد کرده ... 

امیر با خشم غرید : در هرحال به برادرمن ربطی نداره ... اه خدایا شکر! ... پس از 3 هفته بلاخره می تونم امشب رو راحت بخوابم ...

بعد برخاست و بدون خداحافظی به سمت در رفت انگار که در خواب راه می رود با خروج او وکیلم متوجه من شد : مشکل تو نزدیک بود زندگی برادرت رو نابود کنه ... او به دانشگاه نرفته ... چندین اخطار دریافت کرده ... من به سختی تونستم مسولین دانشگاه رو قانع کنم که او در شرایط روحی مناسبی نیست ... انها موافقت کردند که استادی رو جایگزین او کنند ...و به او مرخصی بدند ...

- خانواده لیلا می دونند ... 

- بله ... و نمی خواستند بپذیرند ... باور شون نمی شد که در لحظه ای که قتل رخ داده ... تو در باز داشت بوده ای ... و امکان نداشته که تو پس از خرید به ویلا بازگشته باشی ... 

بعد نیم لبخندی زد : این اولین باره ...که از حماقت موکلم خوشحال می شم ... اگر تو با اون راننده درگیر نمی شدی ... چطور باید بیگناهیت رو ثابت می کردیم ... چون چمدانت رو در ویلا پیدا کرده بودند ... یعنی تو قصد داشتی بازگردی ...

- می توانی عکسم رو بدهی به عنوان احمق ترین موکل سال چاپ کنند ...

لبخندی معنا دار زد : می بینم روحیه ات هنوز خوب است و می توانی شوخ طبع باشی ...

- به دلقک ها همین رو می گویند ...

وکیل نفس عمیقی کشید و با دلخوری برخاست و به سمت در رفت ... 

... و حالا زمان اعتراف دیگری است ! زمانی که وسایل را برای پیرزن از طویله بیرون می اوردم همان موقع تمامی صندوقها را گشتم ! اما هیچی پیدا نکردم ! ... 

پس از خوردن شام چراغ مرکبی را روشن کردم و به طویله رفتم و به تنها وسایل باقیمانده در طویله نگاه کردم پاسخ معما تمام مدت جلوی چشمم بود! اما من به ان توجه نکرده بودم ما وسایل تمامی اتاقها را چیده بودیم به جز یک اتاق در قسمت بیرونی که باید متعلق به پسر بچه ای باشد و اتاق زن دوم محمود خان که در ان موقع من به این مورد به ظاهر بی اهمیت توجهی نکردم با تمسخر به تخت ... کمد و بوفه و دو صندوق در انتهای طویله نگاه کردم عبدل نجار ... این وسایل را در حیاط پشتی می سازد! تا مدتها صدای اره و کوبیدن میخ ها روی اعصاب خدمه بوده است! این حرفی بود که مشهدی حسن گفت ! چه لزومی داشت او این وسایل را در خانه داماد بسازد ! ... بدون هیچ تردیدی این توافق بین عبدل و رباخوار بوده ...اما چطور او را وادار کرده که جداره های کاذب در وسایل جهیزیه دخترش بسازد شاید هرگز نفهمم ... اما بلاخره طلاهای لعنتی پیدا شدند ...

با شنیدن صدایی در پشت سرم وحشت زده به عقب برگشتم! پیرزن جلو امد نگاهش برخلاف همیشه بود ! جوان ... نیرومند و لبریز از پیروزی ...با وجود چین و چروک روی صورتش حسی متفاوت را القاء می کرد ! نیم لبخندی زد : محمود فکر می کرد که خیلی زرنگ و باهوشه اما ملوک خانم با وجود انکه خیلی از اون مردپست بدش می اومد ... اما درمقابل اون کاری از دستش برنمی امد ...با وجود این همیشه می دونست که روزی فرا می رسه که می تونه اون رباخوار کثیف رو شکست بده ... 

پیرزن خنده ای پیرزومندانه کرد : استخوانهای محمود توی قبر می لرزه ...

- ممکنه... به خطر بیفتید ...

پیرزن لبخندی مادرانه زد : ازهمان اولی که تو رو دیدم فهمیدم که تو همان کسی هستی که کمکم می کنی ...

- حاج اقا می گفتند باید با حساب و کتاب ... طلا ها رو پس بدهیم ...

- حق با توست ! من فقط بعضی ها رو که برای التماس می اومدند رو یادمه ... 

بعد مکثی کرد : تنها مردم این شهر نیستند او جاهای دیگر هم عواملی برای رباخواری داشت ... 

- اگر میرزا اینجا بود ... کمکمون می کرد ... 

پیرزن متعجب شد : پسرم ! ... گفتی ... میرزا یادم اومد که فراموش کردم که بگم ! که میرزا ! دو تا بقچه اورد و گذاشت در خونه ! به من گفت برای توه ! منهم دیدم تو کتاب دوست داری اوردم داخل ...

هیجان زده به سمت اتاق اقابزرگ رفتیم بقچه ها را باز کردم ... پر از دفترچه های حساب و کتاب بود ... با خطی که بزحمت سر در می اوردم و با ادبیاتی که برای من خیلی غریب بود .! در هرحال بهتر از هیچ بود .! حداقل میرزا ... اخرین کاری که از دستش برمی امد را انجام داده بود ...

متوجه پیرزن شدم : شما ها که در ان زمان از اینجا رفته بودید! و محمود خان زن جدیدی گرفته بود چطور متوجه جای طلاها شدید ...

پیرزن متعجب پاسخ داد : ما ؟ ... کجا رفته بودیم ... پسرم ... من سالهاست در این خونه زندگی می کنم ... 

پس تایید بیگناهیم و رفع اتهام به سمت بازار رفتم مشتاقانه از میان دالانها گذاشتم در کل دیدن مغازه های قدیمی با درهای چوبی برایم حال و هوایی دیگر داشت انگار اولین بار است که در این بازار قدم می زنم پر از ... نور با رنگهایی بدیع ، عابرها همه محو تماشای مغازه هابدون توجه به دیگران فقط درپی یافتن انچه می خواهند هستند .. با وجود انکه به بدلیجات علاقه ای ندارم اما دقایقی متوقف شدم ...عاشق تلائلو رنگها تابیده شده هستم ... نفسی عمیق می کشم وروحم از هرانچه دربند است ازاد می شودمی خواهم زندگی جدیدی اغاز کنم وبه پدرم نشان دهم سنت ها برایم مهم است و حرفه خانوادگی را دیگر حقیر نمی شمارم ...

ازکنار چند معتمد بازار گذاشتم هرچند رفتارشان غیر ازگذشته است اما اهمیتی ندارد ...بزودی همه می فهمند من کارخطایی را انجام نداده ام وباعث سرافکندگی خانواده ام نشده ام پس از احوال وپرسی سرد باهرکدام متوجه مغازه عطاری پدرم شدم پشت دخل درحال صحبت با پیشنماز مسجد بازار بود حاج اقا راازبچگی می شناختم در صف دوم نماز کنار برادربزرگم می ایستادم و ازستایش کسبه ازنمازخواندنم لذت می بردم ... چه دوران خوبی بود ! ...اول پدرم متوجه من شد ... ساکت شد حاج اقا هم ازطرز نگاه پدرم حس کرد اتفاقی پشت سرش افتاده است به عقب برگشت ومرا دید سلام کردم تعجب کرد ...بزحمت لبخندی زد : علیک السلام امیرجان ...

با او دست دادم سردرگم بود نمی دانست چه بگویید افزود: خوبی ان شاا... 

- ممنون حاج اقا ...

- این طرفها ؟! ...

لبخندی معنا دار زدم : اومدم کربلایی طاهر رو ببینم ... و دوایی برای سردردم بگیرم ...

خندید و به شانه من ضربه ای زد و به پدرم نگاه کرد: بعد ازنماز صحبت می کنیم ...

بارفتن او پدرم متوجه من شد : مادرت حالش خوب نیست ...

- سلام حاج اقا ...

- اینجا چی کار می کنی ... برو خانه ...

متعجب شدم این طرز صحبت شگفت زده ام کرد سعی کردم که اهمیتی ندهم پاسخ دادم : اول اومدم شما رو ببینم ...من بیگناهم ... با امیر حرف نزدید ...

- استغفرا... 

ناراحت شدم نفس عمیقی کشیدم تسبیح اش را در اورد و شروع به ذکر گفتن کرد: اینجا ناایست ...من مشتری دارم ...

بزحمت لبخندی زدم : حاج اقا من جای مشتری ...حالا که مشتری ندارید ...اجازه بدید بیام با هم چای بخوریم ...

وخواستم چوب پیش خوان را بردارم محکم دستش را روی چوب پیشخوان گذاشت زیر لب غرید : من اینجا نماز می خونم ...

نفسم بند امد دستم انگار خشکید ... باخشم افزود : این مغازه حرمت داره ...

دندانهایم به هم می خورد ازمغازه نجاری روبرویی دایی بزرگم ما را دید به سمت ما امد شاید حس کرده بود که حرفهای خوبی بین ما ردو بدل نشده است ...بدون هیچ حرفی جلو امد و دست مرا گرفت و به داخل نجاری کشاند بوی چوب کمی حالم را بهتر کرد ... اما نفسم بالا نمی امد ...

دایی ام توی صورتم زد : امیر ... خوبی ... امیر ...

بزحمت گفتم : سلام عباس اقا ...

- بچه بیچاره ... من داییت هستم ... پدربزرگت نیستم ...

لبخند زورکی زدم : شوخی کردم ...

با تمسخر پاسخ داد : نمی خواد وانمود کنی که حالت خوبه ...

بعد مکثی کرد: پدر ان دختره هفته قبل جلوی مغازه ... وسط بازار بدترین حرفها رو به پدرت زد ... 

یک لیوان اب دستم داد بزور چند جرعه خوردم دایی ام اهی کشید : ابرویمان را برد من و دایی محسن ات سعی کردم پدردختره رو اروم کنیم ...اما بیفایده بودمردک فریاد می زد که تو به دخترش دست زدی و بعد ...

سرم را پایین انداختم دایی ام اخمی کرد: هرچند من خودم با امیر رفتیم اداره اگاهی و پرسیدیم ...دروغ می گه ...

دیگر تحملش را نداشتم برخاستم وبه سمت در رفتم نمی دانم چطور از بازار خارج شدم انگار فرار می کردم دالانهای تاریک و خفه مراتا سرحد مرگ منذجر کرده بود ! ...

با تابیدن نور خورشید برایوان خانه خان برخاستم ... به سمت نانوایی رفتم ... با خوشحالی متوجه شدم که اولین نفر هستم .. اسماعیل هم کنار تنور نبود ... نانوا اخمی کرد : امروز پخت نداریم ... سهمیه اردمان رو نیوردند ...

با دلخوری به سمت در رفتم ... نانوا غرید : صبر کن ...

- بیاتو ...

بعد جلو امد و کرکره اهنی مغازه را پایین کشید : باید باهم حرف بزنیم ...

بعد به سمتم امد و بی مقدمه گفت : کارخوبی کردی ... منکه خسته شده بودم ...

- جناب ... ازچی حرف می زنید ...

بی توجه هزیان وار افزود : هیچ کی نمی دونه در اون ویلا چه اتفاقی اوفتاد ... اما من می دونم ... 

قلبم دیگر نمی تپید می دانستم منظورش ویلای باغ انگور است اما ... تشابه اسمی اعصابم را بهم ریخت ... باخشم او را کنار زدم : این همه سال ساکت موندید ... حرف می زدید و خودتون رو راحت می کردید ...

- متوجه نیستی ... کسی اون موقع به حرف من گوش نمی کرد ... بعدهم انقلاب شد ... اوضاع تغییر کرد ... ازهمه مهمتر ... انها گناهی نداشتند ... 

بعد با حالت عصبی دستهایش را در هوا تکان داد : من خیلی ساله که می دیدم ! میرزا کنار دیوار باغ پایینی گریه می کنه ...

به سرفه افتادم !ازتعجب نمی توانستم حرفی بزنم نانوا با صدایی لرزان افزود : اما جلو نرفتم ! باید چکار می کردم؟ اما تو شجاعتش رو داشتی ! ... جلو رفتی ... و با میرزا حرف زدی ...

با به یاد اوردن ان شب خندیدم : اخرین حسی که ممکن بود در اون لحظه داشته باشم ! شجاعت بود ! ...

اما نانوا فریاد زد : مردک دختره رو می خواست .... لعنت به این روزگار که بعضی از ادمها هرکاری که بخواند می تونند انجام بدند! ... و ما باید فقط تماشا کنیم ...

بطری ابی را که روی پیشخوان دیدم ان را برداشتم و به نانوا دادم : اینطوری که من نمی فهمم... کمی اروم باشید ...

نانوا با دستی لرزان بطری اب را ازمن گرفت چندجرعه ای خورد و نفس عمیقی کشید تا تنور داغ بود باید نان را می چسباندم ! این جمله محبوب مادر بزرگم بود ...

- بیاید از اول شروع کنیم ... اسماعیل به من گفت شما توی خیابانها ول می گشتید ...

لبخند تلخی زد : نانوا مرد مهربونی بود ! سرپرستی منو قبول کرد من گوشه نانوایی می خوابیدم ... اون موقع دیوارهای اینجا کاه گلی بود ... شبها موشها جیر جیر می کردند ...

نمی توانستم مانع تداعی شدن خاطراتش شوم ! چون ممکن بود از حرف زدن سرباز زند! پرسیدم : نانوا بچه نداشت ...

- نه !... روزهای خوبی ... پس از اوارگی برام بود ... دیگه برای یه لقمه غذا مثل سگ له له نمی زدم ...اما عادت به ولگردی ... هنوز توی وجودمه ...

بعد چشمهایش به گوشه نانوایی خیره شد دقایقی بطور عمیق به ان گوشه خیره شد بدون شک برایش معنایی خاص داشت! در حالیکه برای من فقط گوشه ای از نانوایی بود ...

یک نانوایی قدیمی با دیوارهای سیاه شده و بایک تنور کاه گلی وشاطری که از گرما سرخ شده بود وتا کمر در داخل تنور خم می شد و نانها را بر دیواره تنور می چسباند .بوی نان ، داغ و تازه را می توانستم حس کنم چقدر متفاوت از نانهایی بود که ما میخوریم . حتی ذرات معلق خاک با ارد را میتوانستم ببینم که بیشتر مرا یاد تنور مادر بزرگم در مزرعه قدیمی اشان می انداخت ...

حتی می توانستم ببینم که پسرکی با لباسهای پاره با حسرت در گوشه ای ایستاده و به نانها خیره می شده است !نانوا اشکهایش را پاک کرد و به من نگاه کرد : ابراهیم کر یه دختر زیبا داشت ... همسن وسال اون موقع من بود ...او حدود 14 سال داشت ... من که شناسنامه نداشتم ... اما حس می کردم ... منم باید همین سن و سال رو داشته باشم ... من دخترک رو چندباری یواشکی دیده بودم که می اومد و از قنات اب می برد ... یک چادر گل گلی خوشگل داشت ...

اخم کردم بازهم مردی دیگری که نمی تواند غم های گذشته اش را فراموش کند!نانوا افزود : اسمش فیروزه بود ... و همانند فیروزه می درخشید ...

ازشدت غم نمی توانست درست نفس بکشد دقایقی طول کشید تا توانست برخود مسلط شود : اون مرتیکه قرار بود با ملوک خانم ازدواج کنه ... به اون دخترک چیکار داشت ...

متفکرانه سرتکان دادم . نانوا با خشم فریاد زد : من دیدم که یه روز اومدند دم درخونه ابراهیم ... مرتیکه دخترک رو صیغه کرده بود ... شنیدم که بزودی دخترک رو می ایند و می برند ...

با صدای ضعیفی پرسیدم : چرا ابراهیم کر قبول کرد؟ ...

-: نمی دونم !... برو ازخود لامصبش بپرس ... البته اگر بتونه پاسخ بده ...

حرفی نزدم . نانوا اشکهایش را پاک کرد : من غلام رضا رو کشتم ! ... نه محمود خان ...

انچه که شنیدم باورنکردنی بود او اخرین کسی بود که می توانستم روی قاتل بودنش حساب کنم! فقط به او خیره ماندم با ناباوری به سرفه افتادم نانوا با خشم افزود : همه منو هیچ حساب می کردند ... کسی حتی منو نمی تونست ببینه .. من فقط یه پسر ولگرد بی ارزش ...بی اصل و نصب بودم ... 

بعد مکثی کرد و خشم دندانهایش را بهم فشرد : غلام رضا رو تا ویلا تعقیب کردم ... او با محمودخان دعوایش شد ... پس از رفتن او ...یواشکی به داخل رفتم ... معطل نکردم ازپشت سر چاقویی رو در پشت او فرو کردم و فرار کردم ...حقش رو کف دستش گذاشتم ! ...

به سختی پرسیدم : اقا سید هم مثل شما عادت داره شبها ول بگرده ...

- چرا می پرسی ... البته من می بینم او شبها به چند خانواده فقیر سر می زنه و یا می ره کنار قبرستون نماز می خونه ...

- فقط یه سوال دیگه ... ایا متوجه نشدی اون روز ... ملوک خانم کجا رفته بوده و یا چرا کبری خانم به ویلا می ره ...

لبخندمره ای زد : من هرگز به خاطر کشتن اون مرد احساس پشیمونی نکردم اما به خاطر اون اتفاقی که برای ان دو زن اوفتاد ... شبها هنوز خواب ندارم ...و بی هدف در کوچه و پس کوچه ها قدم می زنم ...

- فقط بگویید که چی شد ...

نفس عمیقی کشید : من پشت درختچه های مو مخفی شده بودم ... کنجکاو بودم که چی می شه ... از طرفی می خواستم بدانم که مردک مرده یا هنوز زنده است ...

تحملم تمام شده بود اما سعی کردم ارام بمانم به لحظه حساس رسیده بودیم نانوا افزود : اول عزت سر رسید ... خیلی زود وحشت زده از ویلا زد بیرون ... و به سمت انتهای مزرعه دوید ... شاید چند دقیقه بعد ملوک خانم ... وارد ویلا شد من صدای جیغش رو شنیدم ... منهم ترسیدم برخاستم تا فرار کنم ... و درحالیکه از میان درختان مو فرار می کردم به کبری خانم برخوردکردم ...

نفسم بند امد نانوا با صدایی لرزان افزود : زن بیچاره صدای جیغ ملوک خانم رو شنیده بود ازمن پرسید چی شده من جوابی ندادم و فرار کردم ... 

دیگر تحملش را نداشتم برخاستم و به سمت در رفتم کرکره را بالا زدم نانوا ازپشت سرم فریاد زد: من مثل میرزا فرار نمی کنم ... من شجاعت روبرو شدن با ...

با خشم به عقب برگشتم و مشت محکمی توی دهان او کوبیدم ...

با خشم نانوایی را ترک کردم از شدت خشم حال خودم را نمی فهمیدم تا انکه یکباره متوجه شدم که کنار قنات هستم از کنار قنات گذشتم و زمانی که به قبرستان رسیدم فریادی از اعماق وجودم کشیدم و کنار قبر پسر میرزا نشستم پیرمرد عقب مانده با نگرانی به سمتم امد . شاید صدایم را شنیده بود لبخندی خسته به او زدم خیالش راحت شد که حالم خوب است.کنار قبر نشست ... 

یک اعتراف ساده به اشتباه ، یا یک گناه می تواند نه تنها سرنوشت خودمان راعوض کند بلکه بطرزی مضحکی سرنوشت زندگی ادمهایی که درگیر شده اند را عوض می کند .البته اگر به موقع انجام شود ! چرا این حقیقت ساده اینقدر بنظر حقیر می اید بنظرمی امد که خلاص شده باشم . منظورم ماجرای باغ پایینی نیست ! درحقیقت منظورم ، پس از ازادی از زندان بود . همیشه فکر می کردم . به زندان افتادن باید خیلی وحشتناک باشدمواجه شدن با یکسری ادمهای بقول معروف پس مانده جامعه ، دزد ... قاتل ... یا ادمهای شرور ... 

من تنها تحصیل کرده بین انها بودم هرچند کمی بعد فهمیدم . تحصیل کرده ها هم می توانند جرمهای بدتری رامرتکب شوند . دنیای باشکوه، بی نقص و ایمن من در همان جا فرو ریخت و فهمیدم که ادمهایی وجود دارند که هیچ تقصیری ندارند فقط قرعه به نام انها افتاده و در یک خانواده فقیر و یا مشکل دار بدنیا امده اند .هرچند درمواردی خود چنین ادمهایی هم به بدتر شدن اقبال خود کمک می کنند واضح است که همه شانس این را ندارند که در یک خانواده خوشحال و بدون هیچ درگیری بدنیا بیایند ... 

اگر همه ما شخصیت های یک رمان عظیم به وسعت کره خاکی باشیم به هرکداممان یک نقش می افتد و مجبوریم یا ان نقش را به زیبایی ایفا کنیم و یا با انتقاد مواجه شویم و متاسفانه این انتقادممکن است در مواردی بطرز هولناکی بی رحمانه باشد !اما کسی نمی تواند بگوید که من این نقش را نمی خواهم مگر نویسنده ها نظر شخصیت های داستانشان را می پرسند ! ...

...یک شب پسری نوجوان را اوردند .او تمام شب را گریه کرد از او پرسیدند که چه جرمی مرتکب شده است برایمان از پدر بیکارش گفت برای همین مجبور شده مدرسه را ول کند و کار کندبا صاحبکارش دعوایش شده بود و به او چاقو زده بود متاسفانه صاحبکار که خود 7 تا نان خور داشت و یک عالمه بدهکاری داشت در بیمارستان تمام کرده بودپسرک فقط می توانست گریه کند ! ... 

با خشم از کنار قبر برخاستم و رو به اسمان کردم و فریاد زدم : خدایا چرا ... 

نعره زدم : چرا ؟...

و بازفریاد زدم : چرا ... 

دستی به شانه ام خورد برگشتم و اقا سید را دیدم با خشم دستش را کنار زدم : نمی خواهم هیچ حرفی بشنوم ...می فهمید هیچ حرفی ... 

مکثی کرداز این برخورد من شوکه شده بود در نهایت پاسخ داد : ننه حمیده مرده ...

همانند دیوانه ها فریاد زدم : دست از سرم بر دارید ...

وبه سمت بیابان دویدم انقدر دویدم تا نفس کم اوردم دهانم تلخ شده بود در کنار تپه ماهوری متوقف شدم افتاب سوزاننده فراتر از تحملم بودم .در سایه تپه نشستم و به اسمان خیره شدم ...

...پس از بازگشت از بازار دم در خانه امان با برادرم مواجه شدم انگار دایی ام به او خبر داده بود هنوز هم با خوش باوری مضحک می خواستم به زندگی سابقم بازگردم امابا دیدن قیافه او متوجه شدم هنوز این دست بازی روزگار تمام نشده است ودیگر حتی یک نیم نگاه برایم هزاران معنا داشت .به سردی گفت که سوار ماشین شوم لبخندتلخی زدم اعتراضی نکردم با او به خانه مادر بزرگم رفتیم و وقتی برادرم به من گفت که بهتر است همان جا بمانم خیلی متعجب نشدم درهرحال استقبال گرم مادر بزرگم هم نتوانست حسم را بهتر کند اتاق دایی کوچیکم را خالی کرده بودند مادر بزرگم با خوشحالی برایم تعریف کرد که وسایلم را در اتاق جا داده است .برادرم کلید ماشینم و تلفنم را به من داد ماشینم را به حیاط بزرگ و وسیع خانه مادر بزرگم اورده شده بود ...

مادر بزرگم شام مفصلی پخته بود و سعی می کرد که سکوت سنگین را با حرفهای محبت امیزش بشکند .اما برادرم بی قرار بنظر می رسید انگار می خواست هرچه زودتر ازانجا برود .نگاههایش برخلاف همیشه بود من با چنین رفتاری نااشنا بودم تا قبل از این امکان نداشت که دیده نشوم .به سختی تا رفتن او، تحمل کردم به اتاق دایی ام رفتم و زمانی که با خشم کمدهای اتاق را وارسی کردم دیدم تمامی وسایلم انجاست ! نفسم بند امده بود ! ...

...من از خانه بیرون انداخته شده بودم ...

اوضاع در شرکت بدتر بود همه تا مرا می دیدند ساکت می شدند و تا می رفتم پچ پچ ها شروع می شد .خیلی سعی کردم اوضاع را با شوخی و خنده بهبود ببخشم اما انگاربی فایده بود تمام وجودم را شاخکهای حساسی فرا گرفته بود برای همین به سرعت متوجه تصنعی بودن برخوردها ،لبخندها ، یا ابراز همدری ها شدم .حدود دوماه این وضعیت را تحمل کردم تا اینکه یک روز ، بردیا پس از پایان کار در پارکینگ شرکت قبل ازانکه ماشینم را روشن کنم به سمتم امد و به من پیشنهاد کرد که برویم یک قهوه بخوریم . با ماشین من رفتیم .درتمام طی راه ساکت بودیم .پس ازسفارش دادن قهوه ، کمی مضطرب بود بردیا شاگرد تنبل کلاسمان بود امابا سرمایه گذاری بابای پولدارش شرکتش را بنا کرده بود و با دختر نازپروده یک خانواده تازه به دوران رسیده مرفه ازدواج کرده بود ... 

- داری جون می کنی ...

- من رئیستم ...

با خونسردی پاسخ دادم : تا دقایقی دیگر رئیس سابقم ...

شوکه شد با تمسخر افزود م : کی رو جای من استخدام کردی ...سیروس ... یا مهرداد ...

- خدا لعنتت کنه ... چرا اینکار رو برام بدتر می کنی ...

پوزخندی زدم : باید اهمیتی بدهم ... 

بردیا اهی کشید : تو بهترین مهندس شرکت من هستی ...

خندیدم : اما ... فارغ التحصیل بیکار زیاده ... بلاخره یکی در حد من یا بهترش رو پیدا می کنی ...

لبش را گاز گرفت . نیم لبخندی زدم : خودت رو زیاد اذیت نکن ... من بی دردسر استعفایم رو می نویسم ...

بعد مکثی کردم : من تا قبل از کار کردن برای تو فقط یک خانواده اصیل ... و یک مغازه عطاری که پس از پدرم به ارث می بردم رو داشتم ... اما حالا یک خونه ... یک زمین در یک منطقه مرغوب ... ماشین و یک حساب بانکی پر.. دارم ... 

حرفی نزد قهوه را برایمان اوردند من قهوه تلخ سفارش داده بودم اما بردیا به تندی قهوه تلخ را برداشت و من مجبور شدم اسپرسو را بخورم ... 

- تو مغز متفکر پروژه های ما بودی ... جاه طلبی و بلند پروازی هات ... باعث پیش برد کارها می شد ...

حرفش را قطع کردم : من فقط یه قطار ترمز بریده بودم ... 

با ناراحتی سرتکان داد : امیر من چاره ای ندارم ... تا یکسال ... حقوقت رو می پردازم ... که فکر نکنی من ناسپاسم ... شکی ندارم خیلی زود کار پیدا می کنی ... 

- قهوه ات رو کوفت کن و گورت روگم کن ...

خندید : خیلی تلخه ...

برخاستم : خودت انتخاب کردی ...

کم کم از شدت افتاب کاسته شده وعصر شده است اما همچنان گرما نفس بر است خسته ،خاکی و عرق کرده به سمت شهر برگشتم درکناره میدان متوقف شدم جماعتی قلیل تابوت چوبی ننه حمیده را به سمت قبرستان می بردند صغری خانم بین انها دیده نمی شد ...

به خانه خان برگشتم جماعتی ازمردم دم در خانه تجمع کرده بودند چند نفر از پاسگاه هم در بین اشان دیده می شد یکی فریاد زد : اینها اومدش ...

همه متوجه من شدند علی با نگرانی از میان جمعیت دستم را گرفت ...

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- تورو بخدا یه کاری بکن ...

لبخندی اطمینان بخش به او زدم داوود درازه با دیدن من لبخندی زد : کجا بودی ...

- رفتم یک قهوه بخورم ...

با حیرت پرسید : قهوه ... کجا ...توی این شهر ...

سروان کیوانی و حسن ننه محبوبه به سمت من امدند با دیدن سرو وضع من اخم کردندسروان بی مقدمه گفت : به تو اخطار ندادم ...

بعد به حسن نگاه کرد : سرکار همراه این مرد بروید ... و طلاها رو توقیف کنید ...

با صدای بلند به طوریکه جماعت تجمع کرده بشنوند پاسخ دادم : جناب ... جسارت نباشد ... ما مدارک رباخواری رو داریم و من براساس مدارک ... طلاها رو به مردم پس می دیم ...

سروان اخم کرد : اما این ممکنه موجب ... اشفتگی و بلوا شه ...

با صدای بلندتری پاسخ دادم : برای همین از سه نفراز معتمدهای شهر کمک می گیریم ... ودر مسجد در حضور مردم درمورد سرنوشت طلاها صحبت می کنیم ...

بعد مکثی کردم : من اگر می خواستم طلاها رو برای خودم بردارم ... اینجا نمانده بودم ...

مشهدی حسن با رضایت تایید کرد : من به حرف این پسر اعتماد دارم ...

یک زن یاداور شد : میرزا تنها پیش او اعتراف کرد ... تا قبل از این به همه گفته بود که پسرش ... خانواده اش رو ترک کرده ...

بقیه هم به نحوی همراهی کردند کسی با پیشنهاد من مخالفت نکرد فقط با نحوه اجرا مخالف بودند برای انکه کفه ها میزان شود افزودم : می خوام چند تا از مامورها برای حفاظت ... در اطراف خانه مستقر شند ... ما فردا پس از نماز صبح تکلیف طلاها رو مشخص می کنیم ...

سروان لبخندی معنا دار زد و به داوود درازه نگاه کرد داوود سلام نظامی داد. کمی بعد مردم متفرق شدند داوود به شانه من زد و چشمکی زد : با ما چطور حساب می کنی ...

- هنوز یک مقدار تاپاله مانده ... بدهم خدمتتان ...

خندید با علی به سمت خانه رفتیم در زدیم .پیرزن با صدایی نگران فریادزد: چی می خوای ...

علی با ناراحتی پاسخ داد : من و امید هستیم ...در رو وا کنید ...

پیرزن بسرعت در را باز کرد و با نگرانی تا ما را دید نفس راحتی کشیدبه علی نگاه کردم علی سری تکان داد با ورود من به خانه پیرزن به تندی در را بست و اهرم چوبی را پشت در قدیمی چوبی قرار داد ...

- کجا بودی؟ ... پسرم ... خیلی ترسیده بودم ... فکر کردم ... منو تنها گذاشتی ...مادر...

- نه خانم ! ... رفتم نان بخرم ...

بعد با اخم به یاد نانوا افتادم ... 

تا صبح نوشته های میرزا را مرور کردم خوابم که نمی برد حداقل تکلیف این طلاهای شوم را روشن می کردم . پیرزن انها را در سه خمره ترشی ریخته بود زمانی که مردم به در خانه هجوم می اورند او وحشت زده ،هرچه تیر وتخته بوده می اورد و جلوی در قرار می دهد. اما حالا اسوده شده است و رفته تا بخوابد چراغ اتاقش خاموش است .امامن هنوز نتوانستم . به این قسمت معما دست پیدا کنم که او چطور فهمیده که طلاها کجاست ؟البته اگراین پیرزن ملوک خانم باشد هرچه باشد شوهرش را خوب می شناخته که چه جانوری است و با سبک کار او اشنا بوده است ... 

البته بنظرمن ملوک خانم زن باهوشی بوده است رد پای او در لحظه لحظه ماجرای باغ پایینی مشهود است! او در ماجرا ی قتل یک قربانی بوده است اما بخوبی توانسته تا حدی اوضاع را به نفع خود پیش ببرد ممکن است کبری خانم را قانع کرده باشد که از حضور او در ویلا حرفی نزد ... 

هرچند جالب است که چگونه از ویلا فرار می کنند وچطور افراد ژندارمری فقط کبری را می گیرند امکان ندارد که در صورت یافتن اودر انجا و دستگیرکردنش ، توانسته باشند! این موضوع مسکوت بگذارند دهان مردم را با پول به سختی میتوان بست ! چون بلا خره حرف می زنند! و فقط اسدا... او را دیده بوده است به عقیده من ملوک خانم با محمود خان معامله کرده بوده است ...

او زن باهوشی بوده که بدون شک وقتی می شنود که همسرش زن دومی اختیار کرده و پدر زن همسرش تخت و کمد و بوفه ای را در حیاط پشتی می سازد به شک می افتد . در استانه انقلاب زمانی که مردم خشمگین به خانه حمله می کنند همه جای خانه و تمامی وسایل را به غیر ازاتاق زن جوان که تاحدود 71 یا 72 زنده مانده بوده است. را می گردندپس ازمرگ زن جوان ، ترتیب جمع اوری وسایل خانه در طویله و ریختن کاه در جلوی وسایل را می دهند. محمود با توجه به اوضاع کشور متوجه بوده که بزودی مجبور بفرار می شود و نقشه شیطانی را می کشد و برای انکه عبدل ازجداره های کاذب حرفی نزند او را می کشد این استدلال من است و فقط خدا می داند حقیقت کجاست و کی افشاء می شودو دلیلی وجود ندارد که تمامی سوالها پاسخ داده شود ... 

صبح زود نزدیک اذان صبح برخاستم .نیازی نبود برای پیرزن توضیح دهم او خودش مرا بیدار کرد صبحانه مختصری خوردم . فقط به او گفتم امروز تکلیف طلاها را مشخص می کنم . لبخندی زد انگار که باری از دوش اوهم برداشته شده باشد دم در با اسماعیل مواجه شدم .در تاریکی گوشه ای نشسته بود .داوود درازه جلو امد و به بقچه هایی که در دستم بود نگاه کرد : کمک می خوای ...

- این بقچه ها رو ببرید ...

بعد مکثی کردم : سه خمره ترشی در مطبخه ... 

هیجان زده لبخندی زد : وای ...

- مراقب باش ...

اخمی کرد : مراقب چی ...

لبخندی معنا دار زدم : بستگی به خودت داره ...

نفس عمیقی کشید : کار سختیه ... اما سعی خودم رو می کنم ...

بعد به سمت اسماعیل رفتم و باهم به سمت مسجد رفتیم . برخلاف انتظارم ساکت بود او مردی نبود که حرفی برای زدن نداشته باشد ...

- من همه جوابها رو ندارم ...

- نانوا رفت ...

به سختی توانستم بی تفاوت بنظربیایم . دستم را گرفت و به چشمهایم نگاه کرد : همسرمن تنها فرزند اسدا... است ... می تونی بفهمی اونها سالها بدون سرپرست چگونه زندگی کردند ...

اومردی نبود که بشود با چرب زبانی پیچاند . برای همین حرفی نزدم افزود : کربلایی محمد تا زمانی که زنده بود مبلغی رو به این خانواده کمک می کرد ... و همیشه تاکید داشت از طرف خیری ناشناسه ...ودرنهایت رازفرد خیر رو با خودش به گور برد ...

- اما تو باید از کربلایی محمد پرسیده باشی ...

لبخند تلخی زد : باید قاتل واقعی ... با عذاب وجدانی سخت مواجه شده باشه ... 

بعد اهی کشید : به کربلایی این رو گفتم ... او به من گفت امکان نداردکه فرد خیر قاتل باشه ... کسی که پولها رو می ده در زمان وقوع قتل پسرکوچکی بوده ... حدود 13 یا 14 سال ...

به سختی می توانستم احساسم را مخفی کنم اسماعیل با خشم افزود : نانوا کجا رفته !؟...

دلیلی نداشت که دروغ بگویم لبخند تلخی زد : امیدوارم بزودی بفهمیم ... به من که حرفی در مورد رفتن نزد ...

- ایا او قاتل بود ؟! ...

- تو بدنبال پاسخ سوالت نیستی! ... چون جوابش رو می دونی! ... بگو چی می خوای !؟...

اسماعیل نگاهی نامفهوم به من انداخت و رفت . دم در مسجد با حاج اقا مواجه شدم.لبخندی زد : امیدوارم ختم به خیر شه...

همه برای نماز رفتند و من کنار حوض نشستم و به سطح مواج اب حوض خیره شدم . داوود درازه و چند سرباز با خمره ها و بقچه از راه رسیدند . داوود به سمت حوض دوید زود وضو گرفت .سه سرباز هم دنبالش رفتند من در کنار طلاهای شوم و نوشته های میرزا تنها ماندم ...

سکه های طلا را شمردیم و ثبت کردیم و چند نفرامضاء کردند بعد انگشت زدند . با توجه به قیمت طلا و ارزش طلاها مشخص کردیم که چطور حسابها را صاف کنیم . خوشبختانه همه حرف اقا سید و حاج اقا را قبول کردند پس ازان هرکس برگه ای به امضاء میرزا و مهر محمود خان را داشت توانست بدون هیچ دردسری حقش را بگیرد و بعضی برگه ها را سالها قبل پس از انکه هیچی در خانه خان پیدا نکرده بودند. را سوزانده بودند و یا گم کرده بودند کی فکرش را می کرد یک روز طلاها پیدا شوند وما با نوشته های میرزا و شهادت بعضی از اهالی محل حقشان را دادیم . البته اگر کسی زمینش را از دست داده بود و توانسته بود پس از فرار محمود زمینش را پس بگیرد دیگر نمی توانست حقی مطالبه کند مگر انکه مجبور شده باشد مدتی روی زمین خودش بیگاری کرده باشد ...

تا حدود ظهر تنها چند نفری با قیمانده بودند. هرچندهنوز اصلی ترین مدعی ها یعنی صاحبان با غ پایینی نیامده بودنددر حالیکه اقا یوسف که باغ پایینی را غصب کرده بود با داشتن سه سند از بدهکاری برادرش برای گرفتن حقش امد هرچند این می توانست دلیل خوبی برای همکاری عبدل برادر اقایوسف با محمود باشد که تخت و کمد جهیزیه را بسازد اما دادن دخترش به ان رباخوار کثیف ، این فراتر از درک من بود ...

صف مدعی ها به انتها رسیده بود با وجود این یک خمره و نصفی باقی ماند خیلی ها این شهر را ترک کرده بودند و یا ازشهرهای دیگر قربانی رباخواری محمود واقع شده بودند قرار شد از مراجع کسب تکلیف کنند ! ... 

دیگر از اینجا به بعد به من مربوط نمی شد برخاستم و به سمت در رفتم انها انقدر غرق صحبت در مورد سرنوشت باقی طلاها بودند که متوجه خروج من نشدند می خواستم به سمت خانه خان بروم اما ناخود اگاه به سمت جایی رفتم که اولین بار با پیرزن مواجه شدم انگار چندین سال گذشته باشد .در حالیکه 22 روز قبل کنار همین تیر چراغ برق با صدای پیرزن ازخواب پریدم ...

- جوون ... من یه طویله دارم که باید تمیز شه ! ...

همان جایی که با علی اشنا شدم و خواست پولی برای برگشتنم به من بدهد .دوباره دستی به شانه ام خورد یکه خوردم .وقتی به عقب برگشتم با علی مواجه شدم .ناراحت بود ! لبخندی زدم : نیومدی حقت رو بگیری ...

- من اون طلاهای کثافت رو نمی خوام ... می خوام این لکه ننگ از نام من پاک شه ... می فهمی ...

لبهایش می لرزید افزود : من حقیقت را می خوام ...می فهمی ... مادر بزرگ من اونجا چی کار می کرد ... چرا پدر بزرگ من کشته شد ... من حقیقت لعنتی رو می خوام ...

پاسخی ندادم و به راه افتادم با ناراحتی فریاد زد : کجا می ری ...

- پیش جناب دکتر ...

بعد به شانه او زدم : خیالت راحت ...مادر بزرگت بیگناه بود ...

حرفم با فریاد باباحمید قطع شد او فریاد زنان به سمت ما می امد .هردو متوجه او شدیم ...

- دکتر خبر کنید ... اسماعیل ... اقا یوسف رو کشت ...

بعد با خشم متوجه من شد : من می دونستم که تو باعث دردسری ...

و به سمت درمانگاه دوید .علی وحشت زده به من نگاه کرد : اسماعیل ... بیچاره! ...

و سراسیمه به سمت میدان دوید . دقایقی متفکرانه ایستادم و بعد سمت نجاری اقایوسف را انتخاب کردم .در بین راه دقایقی کنار حسینیه توقف کردم درها باز بود مشخص بود که با عجله انجا را ترک کرده اند به سمت انتهای حسینیه رفتم در اتاقک انتهای حسینیه قفل بود از پشت شیشه ها به قفسه ها نگاه کردم و کتابهایی که میرزا مرتب و تعمیر کرده بود در درون قفسه ها دیده می شد زمانی که به نجاری رسیدم . جمعیت زیادی دیده می شد چند تا ازماموران ازپاسگاه دیده می شدند ازیکی ازعابرها جریان را پرسیدم ...

- اقایوسف زخمی شده ... اسماعیل دندانهاشو خورد کرده ...

- پس زنده است ؟ ...

بعد مکثی کردم : دعوا سر چی بوده ؟ ...

- درست نفهمیدم ...انگاری به خاطر تصاحب مغازه نانوایه ... اسماعیل بیچاره ! حالا بیکار می شه ...

سری تکان دادم ومتوجه خانه خان شدم .من انجا کاری نداشتم و این موضوع به من مربوط نمی شد ! و برایم مهم نبود که برای اقا یوسف چه اتفاقی می افتد ...

در طی راه برگشت پسربچه ای جلویم را گرفت : صغری خانم کنار جاده منتظرتونه !؟

بعد بدون انکه منتظرپاسخ من شود دوید و دور شد .کنار جاده ، صغری خانم تکیده تر از قبل روی لبه پیاده رو نشسته بود لبه چادرش را به دندان گرفته بود و اتوبوسهای عبوری را نگاه می کردیک کیف دستی و یک بقچه کنارش دیده می شد و الاغش هم کنارش سرمی جنباند نزدیکتر رفتم با خشم سرزنشم کرد : کجا بودی ؟! می دونی ازصبح منتظرتم ! داره شب میشه ...

- توی مسجد بودم ... همه می دونند شما چطور خبردار نشدید !؟ شما چرا نیومدید... دوسند به نام پدرشما بود ... خودم دیدم ...

با انزجار پاسخ داد : چند سکه طلا می تونه جوانی و عمری که برباد رفت را به من برگردونه !؟ ... وایاکمکم می کنه که سالهایی که با اون مرد تلف کردم برگردند ... من اون پول کثیف رو نمی خوام ... من بچه ام رو می خوام ... من ...

بعد صدایش شکست! کنارش نشستم لبخند تلخی زد : منم دارم می رم ... 

ملتمسانه نگاهش کردم : تنها چند قطعه مونده ! علی ... می خواد حقیقت رو بدونه ...

اهی کشید : عزت ... از اینکه مردم ده اشون رو زجر بده ... لذت می برد ... چون از بچگی مورد تمسخر اهالی بوده ... پدرش کارگر روزمزد بود ... و مادرش گردو چینی می کرد ... خیلی بدبخت بودند ... بگذریم ...اینها حالا دیگه چه اهمیتی دارند ...

بعد مکثی کرد : اون روز ... محمود قصد داشته که ملوک خانم رو به دام بیندازه ... او دختر جوان مغروری بود که حاضر به ازدواج با محمود نبوده ... ازطرفی ملوک خانم... غلام رضا روهم دوست نداشته اما حداقل بهتر از این رباخوار بوده ... محمود نقشه ای میکشه او غلام رضا رو به ویلا می کشاند ... نمی دانم به چه بهانه ای یا چه کاری ...

- چرا محمود بعد به خانه مادر بزرگ علی می ره ...

- او با معلم ، شوهر کبری مشکل داشته ... او تنها باسواد ده بوده ... معلم می فهمه که حسابها به عمد اشتباه جمع زده می شه ... برای بچه های ده توضیح می ده و بچه ها برگه های بدهکاری رو که میرزا صادر می کرده ودر دست والدین اشون بوده رو می بینند ...و نتیجه مشخصه ... اهالی معترض می شیند و چند روزی ده شلوغ میشه ... به سختی ژندارمها ده رو اروم می کنند ...

- با یک تیر دو نشان ...

صغری خانم لبخندی زد : درسته پسرجون ... قرار بوده عزت بره غلام رضا رو بکشه ...و ملوک رو به محل قتل بکشونه ...تا او از ترس مجبور به ازدواج با محمود شه و از طرفی قتل غلام رضا رو متوجه همسر کبری کنند ...اینها رو عزت میگفت ... نمی دونم چطور میخواست این کارها رو بکنه ! ...

- اما تقدیر ... مهره ها رو به طرز عجیبی تغییر داد ...

- نمی دونم منظورت چیه ... فقط می دونم ...عزت که می رسه غلام رضا مرده بود ... 

نفسم بند امده بود .صغری خانم متوجه من شد : یه سوال در تمامی این سالها برای منهم بی جواب مونده ... کی بلاخره قاتل بوده ... 

- فهمیدن این به شما کمکی نمی کنه ... برای من موضوعی مهمتر بدون حل مونده و اون اینکه ملوک خانم هم اونجا بوده ... چرا فقط کبری رو اونجا پیدا می کنند ...

خندید: باید کبری به ملوک کمک کرده باشه که فرار کنه ... خرابه ویلا هنوز پابرجاست ... باید می رفتی و اونجا رومی دیدی ... شکی ندارم که اون ژندارمهای احمق انجا رو خوب نگشته بودند ... وملوک خانم یادر پستو قایم شده باشه ... و یا شاید کبری با جنجال حواس اونها رو پرت کرده باشه تا ملوک خانم فرار کنه ...

تعجب کردم : اخه چرا !؟ ... 

لبخند تلخی زد : این رو باید یه زن باشی تا بفهمی ! ...

شانه هایم را بالا انداختم :پس اگه ملوک خانم ازاونجا به هرطریقی فرار کرده ... چرا در نهایت با محمود ازدواج می کنه ...

- این هم یه دلیل دیگه... دو زن بدبخت در بدترین شرایط باهم کنار می ایند و هرکدام نیمی از مصیبت وگرفتاری رو به دوش می کشند ...

دیگر نمی توانستم حرفی بزنم .نفس عمیقی کشید : زمان اون رسیده که منهم برم ...

- اخه به کجا ؟! ... ودر این سن و سال ...

خندید : باید سالها پیش می رفتم ... اما موندم و در این غم کشنده ... هرروزم رو شب کردم ... وقت اون رسیده که این غم رو رها کنم و برم ... 

بعد افسار خر را به من داد : تا زمانی که اینجا هستی ... مواظبش باش ...

بعد لبخند عمیق و تلخی زد : برایم دعا کن ... پسرم ...

بعد ساکش را برداشت و برای یک اتوبوس عبوری دست تکان داد . زمانی که او سوار اتوبوس شد . خر شروع به سروصدا کرد ! نفسم را حبس کردم و به زحمت لبخندی زدم . 

در میان خرابه های ویلا با باغ خشک شده انگور ، که حالا پس از گذشت 40 سال به زمینی بایر تبدیل شده بود . قدم زنان به خرابهای اتاقهای باقیمانده سر زدم . تیرهای چوبی برزمین افتاده بودند و زمین سست بود !پس از اینهمه سال باید چی پیدا می کردم؟ رذالت و پستی بعضی از ادمها ویا فداکاری و گذشت اشان ، روزگاری در اوج و حالا فقط خرابه ای که برای رهگذری بی خبراز اتفاقات رخ داده هیچ معنا و مفهومی ندارد ! ...

صدای خر مرا متوجه اطرافم کردماری کنار یکی از ستونهای قدیمی دیده می شد . بسرعت از ساختمان مخروبه خارج شدم و افسارخر را بازکردم و به راه افتادم کمی بعد روبروی در اهنی درمانگاه بودم کمی مکث کردم و روی سوالی که باید می پرسیدم تمرکز کردم دکتر در حال معاینه پیرمردی بودبا دیدن من متعجب شد ... 

پس از رفتن پیرمرد بی مقدمه پرسید : کارطلاها تموم شد؟! ...

- تا اونجایکه به من مربوط می شد ...

بعد مکثی کردم : حال اقایوسف چطوره ...

خندید: نباید یه دکتر اینطوری فکر کنه ... اما دلم خنک شد ... او پیرمرد پولداریه ... خیلی راحت دندان می کاره ... نباید اسماعیل رو بیکار می کرد ...

- نمی فهمم ... نانوایی که مال اقایوسف نبود ...

- انگار نانوا از اقایوسف پول قرض گرفته بوده ... تا نانوایی اش را بازساری کنه ... چون همین اقایوسف از نانوایی قدیمی او به اداره بهداشت شکایت می کنه ...

- جالبه ...

- رباخواری مد روز ...

لبخندی معنا دار زدم : بقیه اش مشخصه ...

بعد نگاه معنا داری به او انداختم : یادمه گفتی حرفی برای زدن داری ...

دکتر تاکید کرد : فقط تا اونجاکه برخلاف اخلاق حرفه ای من نباشه ...

کمی فکر کردم : چطور ازت بپرسم ... 

- راستش نمی دانم ...

هردو ساکت شدیم دکترمضطرب و مستاصل بنظر می رسید ! به ناگهان گفت : می دونستی که خان قلب ضعیفی داشته و خیلی ها این موضوع رو می دونستند ... و نمی دونم ...که تو می دونی که بعضی از مواد خوراکی موجب بیماری قلبی می شه ...البته همه این نمی دونند ... و ممکن است باعث مرگ کسی شوند بدون انکه خود بفهمند و بعد که فهمیدند دیگه کاری از دستشون برنمی اد ! ... 

بعد مکثی کرد وبدون انکه به من نگاه کند با حالتی بیتفاوت افزود : انگار پدر ملوک خانم ... اینطوری می میرد ... 

لبخندی زدم شانه هایش را بالا انداخت !ترجیح دادم نپرسم چطور این موضوع را فهمیده است .نفس عمیقی کشیدم : همین نشون می ده چرا بعضی ها ازحرف زدن فرار می کنند ...

در بیرون درمانگاه داوود درازه و دو تا سرباز منتظرم بودند نیم لبخندی زدم : فقط همین !؟ ... انتظار یگان ویژه پلیس ... و یا حتی نیروی ضربت ویژه رو داشتم ...

بازویم را چسبید و با دلخوری گفت : دیگه جدی جدی ... داری می ری روی اعصاب من ...

زهرخندی زدم : اما من فکر می کردم تو خیلی فازت بالاست ...

- مرده شورت رو ببرند ...

قهقهه ای زدم انها مرا سوار ماشینشان کردند ! ...

- می دونی می تونم ازتون شکایت کنم ... حکم اتون کو ...

- توی ... خر اقا ابراهیم ...

- چه بی ادب ... 

نفس عمیقی کشیدم : می تونم بپرسم ازچه جهت این بار افتخار همراهی با شما عالیجنابان عالیقدر نصیب این بنده حقیر شده ...

- عجله نکن ... می فهمی ...

- خیلی خب مشکلی نیست ... فقط ... ممنون می شم ... خرم رو هم بیارید ...

پاسگاه حسابی شلوغ بود زمانی که من وارد شدم چند مرد ناشناس با دیدن من نعره کشیدند می خواستند به سمت من حمله ور شوند که داوود درازه باچند تا از سربازها مانع شدند و به زحمت مرا به داخل دفتر بردند مردها فریاد می زدند و فحش های رکیک می دادند و تهدیدم می کردند .سروان با حاج اقا و اقا سید در دفترش منتظرم بودند هرسه مرد دقایقی به سرتاپای مرا ورانداز کردند ! احتیاجی نیست که سرووضع خودم را توصیف کنم ! اگر مرا نمی شناختند امکان نداشت که حتی زحمت ، دادن جواب سلامم را به خود بدهند ! 

- روزهمگی خوش ... کار طویله تمام شده ... بعد از تصفیه حساب با ملوک خانم و یا شاید کبری خانم زحمت رو کم می کنم ... مگر اینکه طویله دیگری سراغ داشته باشید ...

سروان نفس عمیقی کشید : کم کم داره صبر و تحمل من تموم میشه ! ...

حاج اقا مداخله کرد : برخلاف انچه وانمود می کنی ! ... خیلی می فهمی! ... فقط درکت نمی کنم چرا اینطوری رفتار می کنی ...

- حاج اقا !... زندگی با من شوخی های زشتی کرده ... من از اوج با مغز سر برزمین کوبیده شده ام ... چیکار باید می کردم ... در مقابل شوخی چه می کنند ؟!...

هرسه مرد از لحن جدی من متعجب شدند اقا سید نیم لبخندی زد : بیا بشین ...

بعد مکثی کرد : نگرانت شدم ...همه جا رو دنبالت گشتم ...

نگاه معنا داری به او انداختم. تعجبی ندارد که از قبرمخفی پسر میرزا خبردار شده بود ! همه نشستیم . سروصدای بیرون هم ارام شده بود سربازی برای همه امان چای اورد سروان چای اش را نخورد متوجه من شد : فکر می کردم قضیه تمام شده ... نمی فهمم چرا اسماعیل این کار رو کرد ...

اقاسید لبخند تلخی زد : مرد خوبیه ... علاوه برخانواده خودش ... خانواده همسرش ... و برادرخواهرهایش رو سرپرستی می کنه ... نان خور زیاد داره ...

- از طلاها باقی مانده ... یک نانوایی بزنید ... یک نانوایی وقفی ... این بدبخت در اون کار کنه ...

هرسه حیرت زده به من نگاه کردند اخمی کردم : فکر کردن داره ؟!... مطمئن باشید اونهایی که زندگی اشان نابود شده و یک جایی در این سرزمین زندگی می کنند و خبری از این اتفاق ندارند ... خوشحال می شند که یک مرد به جای له شدن ازجا برخیزه ...

سروان مداخله کرد : مشکل فقط این نیست ... اسماعیل ... اقا یوسف رو متهم به قتل کرده ... و می خواد با تو حرف بزنه ! ... ادعا می کنه ... تو هم اون رو تایید می کنی ...

اخم کردم اقا سید با ناراحتی استکان را در نعلبکی قرار داد : اسماعیل اشتباه می کنه ...

- شاید بهتر باشه من با او حرف بزنم ...

حاج اقا نیم لبخندی زد : خوبه ... قانعش کن که از خر شیطون پیاده شه ...

به سروان نگاه کردیم سروان با نارضایتی یاداور شد : بهتره قضیه کدخدا منشی حل شه تا اینکه به مرکز یا استان کشیده شه ... 

روی صندلی کنار تخت نشستم داوود درازه بدون گفتن حرفی ما را تنها گذاشت به اسماعیل نگاه کردم سرو صورتش باند پیچی شده بود اگر او امکان تحصیل داشت می توانست یک تحلیگر خوب در امور سیاست شود و شاید اگر در سرزمین دیگری بدنیا امده بود مشاور سیاسی انتخاباتی یا اقتصادی می شد ... اما حالا فقط یک شاطر بود و تنها مردمی کم سواد از قدرت بیانش استفاده می بردند ...نمی فهمم ! ...

- قاتل غلامرضا اقایوسف نیست ...

- می دونم ...

حرف احمقانه ای بود می دانستم ! با شرمندگی نگاهش کردم : تا جسدی در کار نباشه ... حرف من و توچه اهمیتی داره ... اگرجسدی هم باشه پس از چهل سال چی ازش مونده ...

- اونچه که در یادها می مونه مهمتر از هرمدرکیه ...

اهی کشیدم ...حقیقتی تلخ ...هرروز ان را با ذره ذره وجودم حس می کردم ! شاطر افزود : حرمت لعنتی اقا یوسف ... باغرور و قدرت جهنمی اش رو شکستم ... 

اخم کردم زیاد با این فکر او موافق نبودم البته مشخص بود در این لحظه تحمل شنیدن حرف مخالف را ندارد !

- ازمن چی می خوای ...

شانه هایش را بالا انداخت افزودم : این دومین باریه که اینوازت می پرسم ...

- میخوام داستان منو رو هم بشنوی ...

بعد بدون انکه منتظر پاسخم شود افزود : بدون شک می دونی که نانوا فیروزه دختر ابراهیم کر رو می خواست ...پس از قتل غلام رضا ... رقیب در ظاهر از دور خارج شده بود .. اما نانوا با دو رقیب قدرتمند دیگر مواجه می شه برادر خان و اقا یوسف ...

متفکرانه سرتکان دادم شاطر افزود : ازطرفی کمی پس از ماجرای قتل غلام رضا ، خان به طرز مشکوکی یکباره میمیره ! و مشخص بود برادرکوچکش مالک همه زمین ها می شد و این خطری جدی برای محمود خان بود ..ومی تونی حدس بزنی که بعد چی شد ..

- باید محمود برای ازراه بدر کردن رقیب ...یوسف رو فریب داده باشه که برادر خان رو سربه نیست کنه ...به احتمال زیاد نانوا شاهد کشته شدن برادرخان بوده ...

اسماعیل با خشم تایید کرد : اگر نانوا به جای فرار کردن نانوایی رو به من می سپرد من به خدمت اقا یوسف می رسیدم اما با رفتن او ...یوسف می تونه در پایان مهلت قانونی نانوایی رو تصاحب کنه ...

- چرا نانوایی برات مهمه ...

اهی کشید : برای تو یک نانوایی قدیمیه اما من که سالهاست پشت تنور نان پخته ام تیرک های چوبی سقف دود گرفته ..و حتی انبارش برای من اهمیت داره اما برای تو احمقانه است ...

بعد باخشم و انزجار افزود : یوسف نانوایی رو خراب می کنه و یک نانوایی جدید با تنور برقی می سازه ...

دقایقی به سکوت گذشت در نهایت شاطر گفت : فقط یک شاهد می خوام کسی در مورد این ماجرا حرفی به تو نزده ...

نیم لبخندی زدم : شاید بتونم کمکت کنم اما خیلی هم مطمئن نباش ... 

داوود درازه دم در منتظرم بود بلافاصله گفتم : زن ... مشهدی حسن رو بیارید ...

- امری باشه ...

منهم با همان لحن تمسخرامیز پاسخ دادم : یک دست چلو کباب ...هم ضمیمه شود ...

- ...

خندیدم داوود افزود : فکر کردی کی هستی ... شرلوک هلمز ...

- ببین واتسون ... برو کاری که گفتم رو انجام بده ...

- ...

پوزخندی زدم وبا خونسردی پاسخ دادم : چه کم توقع ! ...

نفس عمیقی کشید منهم زهرخندی به او زدم ازقیافه اش مشخص بود که بدش نمی اید که توی دهانم بکوبد دوباره به سلول برگشتم دقایق به کندی می گذشت سرباز دوباره در را قفل کرد ... اسماعیل با نگرانی برخاست و طول و عرض سلول کوچک را پیمود ...تا اینکه سروان کیوانی با داوود وارد سلول شدند ...

- فکر نمی کنم درست باشه که پای زنها رو وسط بکشی ... مطمئن هستی که زن مشهدی حرفی برای زدن داره ... ممکنه دردسر بشه ...

- واکنش مشهدی چی بود ...

داوود مداخله کرد : اولش عصبانی بود اما تا اسم تو رو اوردم ساکت شد ...

- ما خودمان به روشهای پلیسی می تونیم ازاینها حرف بکشیم ...

- البته ... جناب ...اما مجبورید پای ماموران حرفه ای اتون رو از مرکز پیش بکشید ...

داوود با تمسخر پرسید : جسارت نباشه ... ایا تمیز کردن طویله ... به حضرتعالی قابلیت خاصی بخشیده ...

می دانستم که می خواهد انتقام بگیرد زهرخندی زدم : امتحانش مجانیه پسرم ! ... کمی تاپه مانده ...

رنگش پرید سروان مداخله کرد : کافیه ...

بعد متوجه من شد : در حضورمن با او حرف می زنی ...

- شرمنده ...فقط من ... اسماعیل ومشهدی وزنش ... شما حس صحنه رو به هم می زنید ...

داوود با خشم منفجر شد : این دیگه شورش رو در اورده ...

سروان خندید خیلی جدی افزودم : بقول صغری خانم ... باید بدونی که چی بپرسی ...

سروان با بی تفاوتی موافقت کرد : باشه ...قبوله ...فقط قضیه حل شه ...

بعد به داوود نگاه کرد : برو مشهدی و زنش رو بیاور ...

یکباره گفتم : صبرکن ...

داوود با نگاه تهدید امیزی متوقف شد و زیر لب بدوبیراه گفت با لبخند ملیحی افزودم : خرم گشنشه ... صداش رو می شنوم ... میشه کمی یونجه براش ببری ...

داوود چشمهایش را باریک کرد...سروان دوباره خندید و به سمت او رفت و به شانه او زد و باهم از سلول خارج شدند ... 

اسماعیل در سکوت منتظر سوال من بود ... اما من مانده بودم چطور سوالم را مطرح کنم تا این لحظه به نظر خودم بیشتر شانس اورده بودم اکثر ادمها خودشان حرف زده بودند. من کسی را وادار به حرف زدن نکرده بودم من فقط با بی خیالی بدون هیچ انگیزه خاصی با انها زندگی کرده بودم شاید دلیل اینکه هرکدام انها حاضر شده بودند با من حرف بزنند همین بود ! ...

زن مشهدی از ان دسته زنهای هراسانی بود که در زندگی سعی می کنند همه را راضی نگه دارند و همیشه خودشان را فراموش می کنند.شک دارم حتی متوجه شوند که دارند نفس می کشند و زندگی می کنند خطوط چهره اش خیلی عمیق بود اما سن و سال زیادی نداشت شاید حدود چهل سال، نگاه از او برگرفتم و سعی کردم به خاطر بیاورم که مشهدی حسن و دکتر چه گفتند! بدون هیچ تردیدی محمود همانند اکثر رباخوارها ازرازهای پنهان بعضی از قربانی هایش خبر داشته و بموقع از ان استفاده می کرده و یکی از کسانیکه ازمرگ خان سود می برده خودش بوده است ! ... اما چطور مشهدی حسن و زنش را وادار به همکاری کرده است ؟ شاید همان طور که دکتر گفت! نمی دانستند که غذایی که برای خان می برند مناسب وضعیت او نیست ! با وجود این نتوانستم سوال خوبی پیدا کنم برای همین به سراغ حلقه مفقوده داستان رفتم ...

- چرا به ملوک خانم گفتید که به ویلا بره ...

زن مشهدی با ناباوری به شوهرش نگاه کرد مکثی کردم : یکنفر باید ملوک خانم را به ویلا کشونده باشه ! ... و بنظرمن شما باید به ملوک خانم گفته باشید ! که به اونجا بره ! ... چی به او گفتید ... اجازه بدیدکه حدس بزنم به او گفتید که کبری خانم در خطره ...شما می دونستید که این دو زن همانند دوتا خواهرند ! ...

لبهای زن می لرزید بسردی تاکید کردم : محمود خان باید شما رو وادار به این کار کرده باشه ... درسته ! اما چرا ؟!...

مشهدی با ناراحتی مداخله کرد : تو که همه چی رو می دونی چرا می پرسی ...

- من شک دارم که شما در اون حادثه تقصیری داشته باشید ...

زن مشهدی به گریه افتاد : من هیچی نمی دونم ... تو رو خدا ابروی منو نبرید ... 

شوهرش با ناراحتی یاداور شد : دیگه چه ابرویی؟ همه دیدند که داوود دنبالمون اومد ...

مداخله کردم : چرا خود تونو رو خلاص نمی کنید ... شک ندارم ... اون اتفاق هنوز هم بعد از چهل سال ازارتون می ده ...

لبهای زن می لرزید مشهدی با خشم غرید : صغری این رو هم برات تعریف کرده ... خدا این زن رو لعنت کنه ...

اخمی کردم و حرفی نزدم بعد نیم نگاهی به اسماعیل انداخت مشخص بود که اوهم گیج شده است مشهدی افزود : مرتیکه چشم چرون ... دنبال زن من ... بود ...

زن ضجه ای زد و برسینه کوبید ... مشهدی با خشم غرید : وقتی می دونید برای چی بگم ...

لبم را گزیدم چی باید جواب می دادم که اسماعیل مداخله کرد : اتفاقی که بعد افتاد مهمه ...

زن مشهدی با صدای لرزانی پاسخ داد : نمی دونم اون بچه اونجا چی کار می کرد ... من به پسرک برخورد کردم ... ازپله ها پایین پرت شد ... به خدا ندیدمش ...

سکوتی محض حکم فرما شد . نفسم بالا نمی امد منظورم من و اسماعیل از حادثه این اتفاق نبود در حقیقت من منظورم مرگ مشکوک خان بود مشهدی با خشمی سرخورده حرف او را تکمیل کرد : پسر محمود از پله پرت شد ... نمرد اما عقلش پرید ...

مشهدی به گریه افتاد نگاه من متوجه اسماعیل شداسماعیل لبش را گزیید دیگر حرفی وجود نداشت که زده شود و اگر هم وجود داشت هردو بهتر دیدیم که خفقان بگیریم. کمی بعد ان دو رفتند .اسماعیل لبخند تلخی زد : چقدر احمق بودم ... چطور نفهمیدم ؟! ... همیشه حس می کردم که باید ...

- فکر می کنم ... باید به بقول قدیمی ها اقا یوسف را بسپریش بخدا ... 

سری تکان داد برخاستم اسماعیل هم برخاست با من دست داد و لبخند گرمی زد بدون هیچ حرفی به سمت در سلول رفتم . هوا دیگر تاریک شده بود پاسگاه خلوت شده بود .. خر به نرده بسته شده بود و درحال خوردن علف بود افسارش را باز کردم و به سمت حمام قدیمی رفتم .پیرمرد عقب مانده با شنیدن صدای پایم بیرون امد مرا به شامی فقیرانه دعوت کرد ...

یک صبح دیگر اغاز و زندگی دوباره از سر گرفته شده است هر چند نانوایی قدیمی بسته مانده و مشهدی حسن درمغازه اش را بازنکرده است اما بنظر نمی رسد که کسی متوجه تغییری شده باشد..به جای مغازه مشهدی همه متوجه یک سوپری جدید شده اند که اجناس با تنوعی چشمگیر دارد ...

به سمت مدرسه رفتم. خر را به تیر چراغ برق بستم .و ازمیان بچه های شاد که به سمت خانه می دویدند وارد مدرسه شدم به تندی به باباحمید سلام کردم و بدون انکه منتظر جواب شوم وارد کلاس شدم .علی در حال صحبت با یک دانش اموز خطاکار بود با دیدن من، بسرعت قضیه را جمع کرد و پسرک را فرستاد که برود و با دیدن قیافه من به تندی گفت : ملوک خانم دنبالت می گرده بازکجاغیبت زد ...

بی مقدمه گفتم : مادر بزرگت فقط برای ملوک خانم فداکاری کرده ... همین ... ماجرای باغ پایینی همین جا تمومه ...بگذار اونایی که رفته اند بروند ...

- و اونایکه موندند؟ ...

نیم لبخندی زدم : برند سراغ مهناز خانم ...

برخلاف انتظارم لبخند نزد ! عصبانی شدم : این ماجرای لعنتی تمومه... می خوای قاتل رو وسط میدون دار بزنند ... ماخدا نیستیم ... بگذار این ماجرا برای همیشه تموم شه ...

با صدای غم زده ای پاسخ داد : ممنون ...

- پس چرا غمگینی ؟ ... باورکن ... هیچ کس اون اتهام کثیف به مادر بزرگت رو نپذیرفته ... همه می دونستند که مادر بزرگت بیگناهه فقط خطاهای خودشان مانع گفتن حقایق می شد ...

پاسخی نداد و به شانه اش زدم : حرفم رو قبول نداری ...

- البته که قبول دارم ...

- پس چته ...

دقایقی به سکوت گذشت وبعد نگاهم کرد : راستش ... این یعنی که تو هم می ری ... 

- احمق ... کله پوک ... 

- اینطوری نرو ...

بعد مکثی کرد : راستی اسم واقعی ات چیه ...

خندیدم . علی افزود : نپرسیدم ... چون حس کردم ... که ... مجبور می شی ...که ...

- نگران نباش ! فقط یه کمی دیگه مونده !؟ ماجرای باغ پایینی! به من درس بزرگی داد ...

بعد به سمت در رفتم و افزودم : می رم ... ملوک خانم ... یا شاید مادر بزرگت رو ببینم ... و با او هم خداحافظی کنم ... 

- کی می ری ...

- فکر کنم ... فردا باید با چند نفری خداحافظی کنم ...در ضمن الاغ صغری خانم هم هست ...

...و حالا برگردیم به ان روزی که من خانه مادر بزرگ خودم را ترک کردم ! این تنها ناگفته من است. بهتر است که دیگر شرش را بکنم ! حالا که ماجرای باغ پایینی به خیال خودم تمام شده است ! ...

پس از اخراج از شرکت ، سعی کردم در شروع ترم بهمن در دانشگاه کلاس بگیرم ! اما اوضاع در انجا بدتر بود دانشگاه از کلاس دادن به من سرباز زد !.برای همین شروع به کار در خانه کردم و چند کار کوچیک گرفتم! چندباری مادرم و خواهرهایم به دیدنم امدند.اما حال و روزم خراب بود افکار جهنمی دیوانه ام کرده بودند. ان روز صبح من در نهایت ، بی نهایت گیر کرده بودم .

با افکاری جنون امیز ماشینم را روشن کردم .کارم را باید عصر تحویل می دادم اما اعصابش را نداشتم ! نمی دانم چطور رانندگی کردم . به خانه امان که رسیدم .حدود 2 بود .بدون شک حالا سفره پهن بود و پدرم از مسجد بازگشته بود واگر خانواده برادرم انجا بودند حسابی خانه شلوغ بود ...

مریم با دیدن من دم در خانه متعجب شد : نمی دونستم مادر قبول کرده به خونه بیایی ...

- شما بی خبری ... 

نیم لبخندی زد : بدجنس ! ...

بعد گونه ام را بوسید و به داخل برد . همه بادیدن من شروع به سروصدا کردند . همسر برادرم سربه سرم گذاشت . مادرم با شنیدن سروصدای ما ازاشپزخانه بیرون امد ...

- امیرکوچیکه ...

- ببخشید ... امیدوارم به اندازه یک شکم دیگر غذا داشته باشید ...

خواهر بزرگم پوزخندی زد : شرمنده !... بایدزودتر سفارش می دادی! قبل از ساعت 11 ...

مادرم مداخله کرد : اینجا چیکار می کنی ؟ ... امیر ... اگه پدرت تو رو ببینه ... همسایه هاکه تو رو ندیدند؟ ...

ناراحت شدم اما با وجود این به شوخی پاسخ داد م : مادر ... می تونی به من نون و پنیر بدهی ...

- نمی فهمی؟... امیر ... 

بعد به مریم نگاه کرد : برای برادرت غذا رو بگذار تو قابلمه ...

نفسم بند امد با ناراحتی اخم کردم : من همین جا غذام رو می خورم ...

برادر بزرگم به شانه ام زد : امیر! بیا بریم تو اون اتاق صحبت کنیم ...

بعد به حضار نگاه کرد ! اما من ازشدت حقارت نمی توانستم برخودم مسلط باشم ...

- من جنایت نکردم ... چه صحبتی؟... فقط می خوام ... اینجا غذا مو بخورم ... اونوقت به من قابلمه می دید مگر من گدا م ...

مادرم ناراحت شد : امیر مواظب حرف زدنت باش ! ... جلوی برادر زاده ها و خواهر زاده هایت درست صحبت کن ...

بعد تاکید کرد : قابلمه رو ببر ... غذا همانطوریه که همیشه دوست داشتی ...

- غذاتونو نمی خوام ...

این حرف من با واکنش جمع مواجه شد .اما اهمیتی ندادم و به سمت پله ها رفتم . مادرم جیغ زد : وقتی ... دنبال اون دختره ... رفتی ... شمال ! باید فکرحالات رو می کردی ... که حالا اینطوری با ما رفتار میکنی ...

بعد تهدید کنان افزود : بگذار بابات برگرده ...

اما من نایستادم که جوابش را بدهم در پایین پله ها با پدرم مواجه شدم مادرم دنبالم می امد . مریم و امیر هم دنبالش بودند می خواستند وساطتت کنند ...

- سلام حاج اقا ...

- اینجا چه خبره ...

با تمسخر نگاهش کردم : حداقل حمال بازار بیشتر ازمن احترام داره ... جواب سلامش را میدید ...

همه از این لحن صحبت من شوکه شدند پدرم با ناباوری متوجه من شد افزودم : حاج اقا ...به خاطر پسر ناخلافتان در کوچه بازار ابرو ندارید ... حالا با طرد کردنش ابروی اتان برگشت ...

امیر با ناراحتی به شانه من زد : امیرعلی ...درست صحبت کن ...

مادرم با خشم به سینه کوبید : خدا منو بکشه !...که این پسر اینطوری به شما بی احترامی می کنه حاج اقا ...

بعد با خشم متوجه من شد : شیرم رو حلالت نمیکنم ... تو ابروی ما رو بردی ... و حالا می خوای نهارمون رو کوفت امون کنی ...

لبهایم کبود شده بود دیگر نمی توانستم درست فکر کنم به پدرم برای حمایت نگاه کردم اما او اخمی کرد : برو خونه مادر بزرگت ...

دیگر مغزم درست کار نمی کرد تمام وجودم می لرزید فریاد زدم : من فرزندواقعی شما م نه اینا ! ... و اینه رفتار شما بامن ...

انگار شیشه های عظیم ساختار این خانه فرو ریخت با صدایی مهیب درهم شکست ! ترکهایی عظیم برپایه های خانه ظاهر شد!مادرم وحشت زده به چهره برادر و خواهرهایم نگاه کرد ... 

پدرم با خشم فریاد زد: از این خونه برو بیرون ...

لبخند تلخی زدم : نه تنها از این خونه بلکه از زندگی اتون خارج می شم ...

کنار جاده متوقف شدم و به ماشین هایی که با سرعت میگذشتند خیره شدم اتفاقات به همین سرعت رخ داده اند دلم می خواست برمی گشتم و فریاد می زدم که صبر کنید تا من عبور کنم اما بدون هیچ شکی همه ماشینها نمی ایستند . بلاخره یکی ازانها بدون توجه با سرعت به طرفم می امد و حالا من به گوشه ای پرت شده ام ومی خواهم که برخیزم ! ...

زمان رفتن منهم فرا رسیده است افسار خر را رها کردم بدون شک بدون ما ادمها زندگی بهتری خواهد داشت . دلم نمی خواست با کسی مواجه شوم من در این شهر دیگر کاری نداشتم لزومی نداشت با کسی خداحافظی کنم .نفس عمیقی کشیدم و دستم را بالا بردم که به ناگهان صدای ملوک خانم را از پشت سرم شنیدم به عقب برگشتم او را با دو تا ساک دیدم پیرمرد عقب مانده با بقچه ای در دست کنارش ایستاده بود ملوک خانم لبخندی به من زدو به خر که هنوز کنار من ایستاده بود نگاه کرد و افسار خر را گرفت و به پیرمرد عقب مانده داد و بقچه را ازاو گرفت ...

- ملوک خانم در اخرین لحظات ازمن خواست که مواظب پسرش باشم ... اما منکه نتونستم پسرش رو پیدا کنم ... 

فقط به او خیره ماندم ! این بار کبری خانم افزود : این مرد بیچاره مرا یاد پسر ملوک خانم می اندازه ... خدا می دونه محمود با پسرک چیکار کرده ... و حالا اون پسرک چیکار می کنه ...

لبخندی تلخ زدم : شما اینجا چیکار می کنید ...

- پسرجون ... فکر می کنی ... چطور می شه رفت مشهد ! ...

بعد به پیرمرد نگاه کرد : به خاله زینب سپردم ... برات غذا می اره ... ما باید بریم ...

بقچه را به دست من داد و افزود : وسایلت رو جمع کردم ... دست تکان بده ... یک اتوبوس وایسه ...

نگاه پیرمرد عقب مانده به من دوخته شده بودنگاهی عمیق انگارمی دانست که زمان رفتن فرا رسیده است! بعد افسار خر را کشید و رفت . کبری خانم لبه جاده ایستادو دست تکان داد...

احساس می کردم روی لبه پرتگاه ایستاده ام ذهنم درگیر بود دوباره درون سیاهچاله ای عمیق پرتاب شده ام تاریک و بی انتها ، نمی توانم درست تصمیم بگیرم . نوری نمی تابد تا راهم را پیدا کنم چشمهایم را بستم دوباره یاباید بپرم یا همانطور در این فضا غوطه وربمانم ! اتوبوسی متوقف شد . چه باید می کردم ایا باید مانع پیرزن می شدم . پیرزن بدون توجه به من سوار اتوبوس شد. نفس عمیقی کشیدم وبه سمت اتوبوس امدم ... 

در اخرین لحظه به دورنمای خانه خان ودرخت توت نگاه کردم نمیتوانستم خداحافظی کنم احمقانه بود نگاهم را برگرفتم چه ناگهانی؟! ... مگر امدن من به اینجا دست خودم بود که رفتنم غیر از این باشد ... پس بدون هیچ احساسی سوار شدم ...

قرار بود از شمال کرمان به سمت مشهد برویم اگر تا قبل از این با یک تور با بلیط های از قبل خریده شده و با هتل مشخص که پس از بررسی وضعیت و موقعیت هتل اتاق میگرفتم مجبور به مسافرتی متفاوت شدم . در مسیری طولانی ، که مجبور به عوض کردن دو اتوبوس شدیم تا حدود نیمه شب به بیرجندرسیدیم . در داخل ترمینال خوابیدیم . پیرزن ، زیراندازی را پهن کرد و چادرش را روی صورتش کشید و خوابید . خیلی خسته بودم . اما خوابم نمی برد .کمی اعصابم درهم بود و کمی بعد بدون انکه بفهمم خوابم برد ...

صبح روز بعد با صدای پیرزن برخاستم به من کمی پول داد تا چای و نان بخرم و از توی بقچه اش پنیر و کمی گردو در اورد درحالیکه مردمی که با عجله از کنارمان می گذشتند را تماشا می کردیم صبحانه را خوردیم دلم برای پیرمرد عقب مانده تنگ شده بود و بعد به یاد علی افتادم اگر می دید مادر بزرگش نیست . بدون شک نگران می شد چطور باید به او خبر می دادم من نه تلفن همراه داشتم و نه شماره او را بلد بودم ! حدود ساعت 11ما به یکی از باجه های فروش بلیط رفتیم و دوبلیط برای مشهد خریدیم پیرزن با ناباوری به اتوبوس نگاه کرد ...

- باخانم توی اون کشور غریب سوار یکی شبیه همین شدیم ...

مشخص بود حالا در نقش کبری خانم است ! چطور روح این دو زن اینطور درهم پیچیده شده بود ؟! شاگرد راننده با تنقید به سرتاپای ما نگاه کرد و با تحقیر اخطار کرد : به ننه ات بگو کف ماشین اشغال نریزه ...

نیم لبخندی زدم :چشم اقا ... ما که بلد نیستیم ... 

- بلیط اتون کو ؟! ...

بلیط را به او دادم ...

- زود اومدی ... نیم ساعت دیگه راه می افتیم ...

با صدایی ترحم برانگیز یاد اور شدم : اقا من که نمی دونم ... به ما گفتند ... این اتوبوس زرده ...

- نوشته ساعت 12...

کله ام را کج کردم : اقا منکه سواد ندارم ...

- خیلی خب .. حالا برو بشین روی اون نیمکت ... صداتون میکنم ...

بعد متوجه دکه روزنامه فروشی شدم بزحمت بروسوسه خریدن یک روزنامه غلبه کردم ! کمی بعد سوار اتوبوس شدیم به معنای واقعی من با ان شلوار کار خاکی کثیف و پیراهن ابی که باید عوض می شد با پیرزنی با چادری مشکی با ان پیراهن گل گلی با مدل قدیمی در میان مسافران تابلو بودیم.بزحمت جلوی خودم را گرفتم که نخندم ...

شب به مشهد رسیدیم خیلی خسته بودیم . دوباره داخل ترمینال جایی که در مسیر رفت و امد را نباشد پیدا کردیم . زیرانداز را پهن کردیم . به شدت گرسنه بودم . پیش ساکها ماندم تا پیرزن به دستشویی برود کمی بعد با یک کیسه پیدایش شد . نیم لبخندی زد ...

- کباب خریدم ... از این غذاهایی که جوانها دوست دارند نخریدم ...

من همانند وحشی های قحطی زده کیسه را از او گرفتم خندید : انگار خیلی گشنته ...

بدون انکه جواب دهم یک لقمه بزرگ را توی دهانم گذاشتم . کمی بعد بلاخره وضعیت ام به وضعیت عادی بازگشته بود . یک لیوان دوغ خورده بودم با رضایت به اطراف نگاه کردم تازه متوجه شدم کجا هستیم . در ان لحظه تنها موردی که مانده بود رفتن به دستشویی و بعد خوابیدن بود...

×××

با تابیدن افتاب برصورتم برخاستم .حدود ساعت 10 صبح سوار یک تاکسی شدیم پیرزن مشتاقانه می خواست به سمت حرم برود . اما من مخالفت کردم . اما پیرزن به حرفم گوش نداد .تاکسی ما را کنار ورودی حرم پیاده کرد زمانیکه مقدار کرایه را از راننده پرسیدم نگران شدم که نکند پیرزن نداشته باشد اما او ازدرون کیف دستی اش پول را در اورد . پیرزن مگرچقدر پول همراهش داشت . در اولین فرصت باید این موضوع را با اومطرح میکردم . شاید مجبور به کارگری در این شهر می شدم. این دیگر فراتر از قدرت اراده من بود ! ...

درهرحال مانع ورود مشتاقانه او به داخل حرم نشدم اما خودم در ورودی جنوب غربی حرم ایستادم یکی از ساکها را با خود برد و بقیه وسایل را پیش من گذاشت و چادرش را زیر بغل زد انگار پرواز می کرد با انچنان سرعتی می رفت که از سن و سال او بعید بود نیمی از گنبدازان زاویه ای که ایستاده بودم دیده می شد ... 

نیم لبخندی به گنبد امام رضا زدم و با پوزخندی گفتم :حضرت اقا ... کمی اشتباه در محاسبات ... شما باید مادرم رو به اینجا می کشوندی ...نه منو ! ...

شب شده بود که برگشت .خسته وگرسنه بدون هیچ پولی کنار ورودی روی زمین نشسته بودم. اگر پیرزن برنمیگشت چه باید می کردم؟ مشخص بود که نمازش را خوانده و زیارت مفصلی کرده است ... 

- بلند شو ... مادر ...

با دلخوری پرسیدم : کجا بودید ؟ ... ترسیدم ! ... شما هرلحظه برگردید ... باید برم دستشویی ...

- تقصیر خودته چرا بامن نیومدی داخل ... 

با ناراحتی پاسخ دادم : من گرسنه ... خسته ام ...

خندید و سرمرا نوازش کرد : چقدر شبیه ... علی منی ... بریم یک مسافرخونه پیدا کنیم ...

برخاستیم .مشخص بود که معطل من نمی شود که به دستشویی بروم . در حالیکه درمرز انفجار بودم به راه افتادیم . نمی دانم چقدر بعد، یک هتل کوچک ومحقر در یکی از پس کوچه ها پیدا کردیم درحالیکه مردجوانی پشت میز هتل می خواست کلید را بدهد من با التماس محل دستشویی را پرسیدم پس از اتمام کار، وقتی شلوارم را بالا کشیدم تازه مغزم بکار افتاد من که شناسنامه نداشتم ! چطور میخواستیم اتاق بگیریم !؟ ...

در کنار پله ها پیرزن با کلیدی در دست ایستاده بود . لبم را گزییدم ونفسم را حبس کردم ! مرد جوان به سمت ما امد متذکر شد : کولر خرابه کلیدش رو نزنید ...

لبخند زورکی زدم بدون شک پیرزن بطریقی مردجوان را قانع کرده باشد ترجیح دادم که نپرسم چه گفته است ! پیرزن بقچه را به من داد : فراموش کردم برات غذا بخرم ...کمی نان وپنیر مونده ...

بعد روی یکی از تخت ها دراز کشید وچادرش را روی سرش کشید وکمی بعد شروع به خرخر ملایمی کرد و من انقدر خسته بودم که بزور یکی دولقمه خوردم و روی تخت ولو شدم دلم میخواست از شدت خستگی بمیرم! 

×××××

...دو روز دیگر گذشته است. پیرزن از صبح زود به حرم می رود و تا حدود ظهر حرم می ماند ومن به گشت زدن در میان بازار می پردازم باید کمی فکرم را جمع و جور میکردم .می دانم زمان ان رسیده که تصمیم خودم را بگیرم . دیگر در به دری کافی است ! پس از برگرداندن پیرزن باید قاطعانه برای اینده خودم برنامه ریزی میکردم اما مشکل اساسی این بود . هیچ فرصتی برای من در بازگشت نبود خانه ، زمین و پس اندازم بدون یک شغل مناسب تا کی میتوانست برایم بماند ؟! پس باید می رفتم اما به کجا ؟ ... 

ازهمه مهمتر بدون مدارک دانشگاهی ام یا مدارک شناسایی که نمی توانستم شغلی پیدا کنم . پس مجبور می شدم دوباره کارگری کنم . دیگر داشتم خسته می شدم شاید در ابتدای کار با وضعیت بدی روحی که داشتم اهمیتی نداشت که هیچ پولی نداشته باشم یا یکمرد بدون هویت باشم ! اما کم کم داشت برایم ازار دهنده می شد ...پس من به مدارکم و کمی پول برای شروع کار در یک شهر جدید نیاز داشتم . پس مجبور می شدم بازگردم وگردن کج کنم . حال چگونه این گره را بازمیکردم ؟! ...

پیرزن دیشب به من گفت که پس از زیارت میخواهد که بازگردد ... صبح خیلی زود ، ساعتی قبل از اذان صبح در خواب عمیقی بودم که مرا بیدار کرد ...

- شما برید زیارت ... من میخوام کمی بخوابم ...

- نه مادر ... تو هم همراه من میایی ... پول هتل رو می دیم ویکراست از حرم می ریم ترمینال ...

دم حرم قبول نکرد که من بیرون منتظر بمانم . به عمد کمی معطل کردم اما در نهایت به موقع رسیدیم .درنهایت در صحن گوهرشاد مکانی را برای برگشت وعده کردیم.هوا هنوز تاریک بود ... همه برای نماز جماعت می رفتند .هوا کمی سرد بود کم کم صحن ها خلوت می شد ...به ناگهان صدای نقاره طنین انداز شد متوقف شدم واجازه دادم این طنین تمام وجودم را در نوردد ... با این صدا یکی شدم و تمامی انچه که گذشته بود را برای لحظه ای به فراموشی سپردم ...

در صحن گوهرشاددر گوشه ای جایی که بتوانم گنبد امام رضا را ببینم. نشستم . این صحن تنها صحنی بود که مرا به وجد می اورد. کودک که بودم به پدرم اصرار می کردم مرا به این صحن بیاورد . قبلا اینطور نبود ! سرعت تغییرات مرا عصبی می کند . از اخرین باری که امده بودم تغییرات زیادی کرده است . اما این صحن انگارهمانند گذشته است ...

نیم نگاهی به گنبد طلایی انداختم . بعد شانه هایم را بالا انداختم . من حرفی برای زدن نداشتم . مثلا چه باید میخواستم برگردم به زندگی سابقم !؟ پوزخندی زدم. برخاستم و به سمت مسجد محبوبم رفتم . داخل مسجدبا ان سقف گنبدی شکل با چلچراغ سبز، که با شکوهی خیره کننده جلب نظر می کرد. شکوهمندی که گذشت قرنها را مقتدرانه از سرگذرانده است ! فضایی معنوی که با سادگی بی نظیرش نفسم را بند می اورد ! در انتها ی صحن منبر نمادین دیده می شد ! من روبرویش می ایستادم وپدرم مشغول نماز می شد ... قرنها است که این مسجد ، تنها شکوهی در پس سایه گنبد طلایی است باوجود این ارزش منحصر به خود را دارد ! ... درحالیکه نماز گزارها در حال نماز بودند . گوشه ای نشستم تا نماز صبح تمام شود ... و به دیواره ها نگاه کردم .کاشی کاری های ابی سقف با ایات قرانی ، همه نقش عشقی پاک وجاوادانه هستند . سازه ای که می ماند چون هر ذره ذره از این بنا با یاد خدا بنا شده است ...

پس از پایان نماز شتابان به محل وعده رفتم . باعجله به سمت زنی که کنار حوض ایستاده بود. رفتم.بدون انکه دقت کنم به شانه اش زدم . زن برگشت . چشم در چشم شدیم . جریان عظیم تکان دهنده ای از میان وجودم بی رحمانه عبور کرد و تا مغز استخوانم را تکان داد . نفسم بند امده بود ! زن با ناباوری در مقابلم شکست ! دستش را دراز کرد و گونه مرا لمس کردو بعد ضجه ای زد : یا امام رضا ! ...

قدرت تکلمم را از دست داده بودم .! پیرزن به سمت ما امد . مرا کنار زد و دست مادرم را گرفت .می خواست مانع افتادن مادرم شود !مادرم به سختی می توانست روی پاهایش بایستد لبهایم می لرزید . دو زن به هم نگاه کردند ... نگاهی عمیق که تنها یک مادر درک می کند ! مادرم بلاخره با صدایی درهم شکسته گفت :پسرم ... امیرم ... یا امام رضا ... بچه ام را برگردوندی ... 

خواست مرا بغل کند من بلاخره برخودم مسلط شدم ! مادرم را کنار زدم ...

- اینجا چکار میکنید ...

مادرم با لبهایی لرزان در حالیکه اشک می ریخت پاسخ داد : الهی بمیرم! ... امیرعلی ... پسر خوش تیپم ...چرا اینطوری شدی ؟ ... چقدر لاغر شدی ...چه به روزت اومده ...

بعد در حالیکه به گنبد طلایی نگاه می کرد با خوشحالی افزود :مهم نیست ! ... امام رضا... بچه ام رو برگردوند ... امیرم ... بچه ام !...الهی مادرت فدات شه ! ... تو که منو کشتی ... کجا رفتی!؟ ... 

عصبانی شدم : بس کن مادر...

مادرم با ناراحتی ساکت شدو نفس عمیقی کشید . قطره اشکی از گوشه چشمش فرو افتاد با غصه متوجه من شد در حالیکه سرگشته مستاصل مانده بودم با خشمی کور فریاد زدم : از اینجا برو مادر! ... نمیخوام ببینمت ...

لبهای مادرم می لرزید ازمن چشم برنمی داشت انگار می ترسید دوباره محو شوم ازمیان جیبش تلفن همراهم را بیرون اورد و در میان دستانم قرار داد و ملتمسانه نگاهم کرد : به خونه زنگ بزن ... پدرت ... بیمار شده ...دوباره سکته کرده ...خونه نشین شده ...

پاسخی ندادم مادرم اخرین حربه را به کار برد : مهری ...تو رو بخشیده ... خودم باهاش حرف زدم ...هنوز دوستت داره ...

با خشم پاسخ دادم : الان نه مادر ... می فهمی ...

پیرزن مداخله کرد : خانم ... 

مادرم متوجه پیرزن شدلبهایش می لرزید . پیرزن افزود : من بچه ام رو بخاطر حرف مردم رها کردم ! اما در حقیقت بخاطر خودش ! نه بخاطر خودم ...کسی حرفم رو باور نمیکرد ... چیکار می کردم!؟ توی دهان مردم می زدم ... من ضعیف تر ازاون بودم که بجنگم ...

مادرم نالید . پیرزن با صدایی دردمند افزود: لاله کوچکم رو رها کردم ! در میان بیابانی برهوت ... گذاشتم و رفتم ... اما خدا مواظب لاله کوچیک من بود ... 

مادرم برسینه کوبید .پیرزن دستهای مادرم را فشرد : هرچند فرزندم ... تا اخرین نفسی که می کشید ...غمگین بود ...

با ناباوری به کبری خانم نگاه کردم پس مادر علی را شناخته بود ! ... پیرزن متوجه من شد : حالا تصمیم با توه ...مادرت ... برگشته ... چیکار میکنی ؟! ...

تا دقایقی به مادرم خیره ماندم . دلم می خواست او را در اغوش بگیرم . دلم می خواست با او بازگردم . دلم میخواست دوباره در جمع خانواده ، سربه سرهمه بگذارم . بخندم و شاد باشم . اما در این مدت کوتاه فهمیدم که زمان ان رسیده که منهم بروم ... ...وان روزها دیگر باز نمیگردند ... مادرم مثل سابق برایم نخواهد بود ...حتی پدرم ... برادرم ...و خواهرهایم ! ...حرمتی شکسته شده ... و حرفهایی زده شده که نباید زده می شدند! ... اما زده شده اند ... ودر اخر من دیگر امیر کوچیکه نیستم ...

...برایم زندگی همانند یک جاده طولانی در یک مسافرت معمولی تبدیل شده است در حالیکه مجبورم خستگی پاهایم را تحمل کنم به پیچ وخم جاده خیره می شوم و فکرم به گذشته بازمی گردد ... سعی می کنم گذشته را کنار بزنم به آینده فکر کنم ...برای آن تصمیم بگیرم ... درحالیکه با نزدیک شدن به مقصد همه آن تصمیمات پوچ و احمقانه بنظر می آیند ...

من هنوز نیاز به زمان دارم می دانم واکنشم در مقابل مادرم سبعانه بود ! اما با دیدن او دوباره دچار همان خشم و ناتوانی شدم که در هنگام ترک خانه داشتم ! .." شاید منهم مثل میرزا هنوزخودم را نبخشیده ام و شاید همانند صغری خانم برای رهایی از این غم ترجیح می دهم حاشیه امنی را که داشتم رها کنم و بروم ویا شاید برخلاف انچه که ادعا می کنم همانند نانوا شجاعت روبرو شدن با حقیقت را ندارم ! ..."

کنار جاده پیاده شدیم حدود 28 روز پیش همانند چنین شبی از اتوبوس پیاده شدم درحالیکه پولی نداشتم. ان شب کنار تیر چراغ برقی خوابیدم ! اما حالا به سمت خانه بازمی گردیم ! نمی دانم در مقایل این حسم نسبت به خانه خان چه واکنشی داشته باشم تصمیم گرفتم اهمیتی ندهم ...

نمی دانم چطور پیرزن مادرم را قانع کرد ! اما پذیرفت که همراه ما راه نیفتد ! هرچند می دانست که نمی تواند جلوی مرا بگیرد . اما تا ترمینال همراهمان امد . به سختی می توانست جلوی خودش را بگیرد که دست مرا نگیرد و من بدون انکه با او خداحافظی کنم سوار شدم ازجایی که نشسته بودم می دیدم که پیرزن در حال صحبت با مادر گریان من است . در نهایت مادرم صورت پیرزن را بوسید و می خواست دست او را ببوسد که کبری خانم مانع شد و بعد با اخطار شاگرد راننده سوار شد . مادرم با چشمهایی نگران و بیفروغ به من خیره شد ... درهم شکسته تر ازقبل بود و اتوبوس به راه افتاد مشخص بود که حال خود را نمی فهمد در اخرین دقایق دیدم که روی زمین نشسته است...و برسر و سینه می کوبد ... 

×××

مسیر بازگشت انگار خیلی کوتاهتر بود عجیب است در سفر همیشه بازگشت کوتاهتر بنظر می رسد !پس از پیاده شدن کنار جاده به سمت خانه خان به راه افتادیم .هردو خسته ایم کسی را در مسیر ندیدیم. منهم حوصله صحبت با کسی را نداشتم بدون حرفی به اتاق اقا بزرگ رفتم و خوابیدم . اما کمی بعد با سرو صدایی برخاستم . توی حیاط دیدم پیرزن درحال جارو کشی است مرا در ایوان دید . لبخندی زد : کارم تموم شده ... اتاقها همه تمیز شدند ...

- میهمون داریم ؟ ...

- تا اخر این هفته میان ...

با خستگی پرسیدم :چه کسانی ؟ ...

- از... سازمان ...نمی دونم اثار ... یه همچنین چیزی ... این خانه قدیمی حیفه ... پولش رو هم دادم ... باید این خانه مرمت شه ... 

دیگر این اخرین حدسی بودکه می توانستم بزنم . این زن تا چه حد دیگر می توانست مرا شگفت زده کند ! به داخل اتاق برگشتم . کمی بعد با یک سینی قیمه امد ...

- این مدت خیلی گشنگی کشیدی ...مادرت هم دلش شکست ...

سینی را از اوگرفتم مشغول خوردن شدم. باید حدود دو یا سه نیمه شب باشد . در هرحال شکم گرسنه که ساعت نمی فهمد. جلوی من نشست و با محبتی مادرانه خوردن من را تماشا کرد ... 

-ممنون بخاطر غذا ...

-فقط تو موندی که حلالم کنی ...

خندیدم : من غیر از خوبی از شما هیچی ندیدم ...

با صدایی غریب پاسخ داد : تو هم باید بری ...

اخمی کردم ! پیرزن افزود : کبری قبل از مرگش از من خواست ... که برگردم به شهرمون ... 

اهی کشیدم . این بار در قالب ملوک خانم جلوی من نشسته بود ملوک خانم افزود : غم جدایی از فرزند بد دردیه ...نباید میگذاشتم پسر کوچکم رو گرو نگه داره ... خدا می دونه که حالا کجاست وچه میکنه ...

- چرا نموندید ...

ملوک خانم اخمی کرد : تحمل ... اون مرد دیو صفت رو دیگه نداشتم ...ازطرفی می خواست بلایی سرکبری بیاره خودم شنیدم که داشت با عزت حرف می زد ...

-چرا برگشتید ایران ...

لبخند تلخی زد : من تنها شده بودم ... دخترم منو به خانه سالمندان فرستاد نتونستم تحمل کنم ... فرار کردم ... همه فکرمیکردند یک پیرزن دیوانه ام ...هویتم رو مخفی کردم ...به سختی به ایران بازگشتم ...

بعد جعبه ای کوچک را از درون پیراهنش بیرون اورد و جلوی من گذاشت و افزود :پس از بازگشت ... محل مخفی جواهرات مادرم رو به یاد اوردم ...در طی این چند سال مجبورشدم بیشتر جواهرات مادرم رو بفروشم ... فقط همین یک قطعه مونده ...

بعد گردنبند قدیمی طلایی سنگینی با سنگهای فیروزه ویاقوت از جعبه بیرون اورد : این رو به کسی بده که باتو همراه شه ...

حیرت زده پاسخ دادم : اما ...

گردنبند را در جعبه گذاشت و بزور در میان دستهای من گذاشت وافزود : بدون کمک تو ... خاطر من هرگز اسوده نمی شد ... 

سینی را برداشت لبخندی زد : می دونم خیلی کمتر از مزدت به تو پول دادم ...

بعد از توی جیبش چندتا سکه طلا بیرون اورد و هشت تا از سکه های طلای قدیمی را دست من گذاشت : این چهار تا ازسکه ها مال تو ... و چهار سکه روهم به علی بده ...

اخمی کردم : ملوک خانم ... این سکه ها پول رباست ! من نمی توانم قبول کنم ...

خندید : پسرعزیزم ... این سهم خانواده ما ست که به ربا از پدرم گرفته شده ... پدرم به خاطر خرج تحصیل برادرم مجبور به قرض گرفتن از محمود شد ... و محمود پدرم رو به خاک سیاه نشوند ...

بعد مکثی کرد : برای خاله علی هم سکه بردم ... هرچند ارزش باغ پایینی فراتر از تمومی اون سکه های طلا ی مخفی شده بود ...

به سمت در رفت به دنبالش رفتم در پایین پله ها ...ایستاد و به من نگاه کرد ... نگاهی عمیق و غریب ...

سی روز از امدن من به این شهر گذشته ... تنها سی روز گذشت !اما من انچنان درگیراتفاقات نیم قرن گذشته در این شهر شده ام که احساس می کنم که دچار گمگشتگی زمانی شده ام ! ... در کنار قبر تازه کنده شده ایستادم. به پیکر لاغر کفن پیچ شده چشم دوختم ... حاج اقا پس از خواندن نماز ، نیم نگاهی به ما انداخت و بدون گفتن حرفی به سمت انتهای قبرستان رفت . علی ، با چشم های گریان به کفن سفید در میان قبر خیره مانده بود ... اقا سید در حال قرار دادن سنگها بود ... لبهای علی می لرزید ... اقا سید نیم نگاهی معنا دار به من انداخت ... 

صبح که برخاستم افتاب تانیمی از ایوان پهن شده بود تعجب کردم پس چرا پیرزن ، صبحانه برایم نیاورده است. به یکباره ، حسی عجیب تمام وجودم را فرا گرفت . بسرعت برخاستم و به سمت اتاق پیرزن دویدم . وسط اتاقش درمیان چادری سفید برای همیشه خوابیده بود ... لبخندی بر چهره اش یخ زده بود ... 

او به خواب ابدی رفته بود و بدون تردید این خواب ابدی برایش همانند یک موهبت بود ... شاد وخوشحال ... به انچه که می خواست بلاخره دست یافته بود ... و روح سرگردانش به ارامش رسیده بود ... اما روح کدام زن ...کبری خانم ...و یا ملوک خانم ... این را هرگز نخواهیم فهمید ... در نهایت هردو باهم رفتند ... و انچه را که باید انجام می دادند انجام دادند ... و رفتند ...

اقا سید در حال خاک ریختن به داخل قبر بود پیرمرد عقب مانده کمی ان طرفتر ناله میکند ... نفس عمیقی کشیدم و ارام ارام به سمت انتهای قبرستان رفتم فاتحه ای برقبر پسرمیرزا و بعد پسرصغری خانم خواندم ... علی هنوز کنار قبر ایستاده بود ... 

به سمت جاده رفتم.منهم باید می رفتم نیمی از راه را پیموده بودم ، که علی نفس نفس زنان به دنبالم می دوید! ایستادم تا به من برساند . با خشم گفت : هر وقت دلت میخواد می ای ... و هروقت که دلت بخواد ... می ری .. وبعد دوباره برمی گردی ...

- اعتراضی داری ...

بعد مکثی کردم : منهم دارم می رم ... مثل ...میرزا ... یا حتی صغری خانم ... و نانوا ...

علی بدون حرفی ، باپریشانی سری تکان داد . حال خود را نمی فهمید به دنبال من به راه افتاد ما به لب جاده رسیدیم . او انگار در خواب راه می رفت ...

همانند پیرمردها او را نصیحت کردم : دفعه دیگه اگه یه جوونی رو دیدی که از اتوبوس جامونده ... بیشتر از سی هزارتومان به اش بده ...

خنده تلخی کرد. با تمسخر افزودم : حالم ازت به هم می خوره! ... یادت نره زودتر از 6 ماه دیگه به من زنگ نمی زنی ...

- هنوز هم خبیثی ...

- امیدوارم ادرسم رو گم کنی ...

با هراس دست به جیبش برد . بعد به ناگهان گفت : بسته ای که برادرت اورده بود رو برداشتی ...

به ساکم نگاه کردم علی افزود :گمش نکنی ... یه مقدار پول با تمامی مدارک دانشگاهی ات ... سوابق کاری ... تدریست در دانشگاه داخلشه ... لعنتی! ... تو چقدر بدجنسی ...

پوزخندی زدم : به تو یاد نداده اند که فضولی کاربدیه ...

نفس عمیقی کشید لبخندی معنا دار زدم : کی منو لو داده ... 

علی نیم لبخندی زد : داوود درازه خیلی از دستت دلخور بود به خونه اتون زنگ زده ...

شانه هایم را بالا انداختم ...عجب انتقام شیرینی! ... مشکل من خود به خود حل شد : سلام منو به داوود برسون و بگو خیلی نامردی ! اما دوستش دارم ! ...در ضمن ازاقای دکتر هم خداحافظی کن ... 

علی ملتمسانه نگاهم کرد : هنوز سوالات بدون جواب دیگری مانده ... امیرعلی ...

خندیدم بعد نیم نگاهی به جاده انداختم دیگر فرصتی نبود یک اتوبوس از دور ، به سمت ما می امد . علی هم متوجه شد . همانند یک پسربچه شروع به گریه کردن کرد . من زبانم را گاز گرفتم ، می دانستم روح حساسی دارد ! او در شرایطی نیست که من بیشتر از این متلک بارش کنم ...جلوتر رفتم و او را اغوش گرفتم و او روی شانه های من گریه کرد . اتوبوس کنار ما متوقف شد . هردو متوجه اتوبوس شدیم. علی اشکهایش را پاک کرد . می خواست حرفی بزند اما نمی توانست، منهم نتوانستم . سوار اتوبوس شدمدرحالیکه او هنوز انجا ایستاده بود ... 

...." نگاه از پشت سر برگرفتم و متوجه جاده شدم .جاده ای طولانی با راهی طولانی تر ... در نیمه عمر ..هنوز من به انچه می خواستم ویا حق من بود نرسیدم ! هنوز راه برای من طولانی است مقصد برای من کجاست ؟کی این راه تمام می شود؟! ... چشمهایم را بستم و سعی کردم بر بغضی که گلویم را می فشرد غلبه کنم ... من برای اشتباهاتم تاوان سنگینی را دادم ... اما خوشحالم حداقل بلاخره رها شده ازانچه که گذشته ... می روم ! ... هرچندسنگینی غم و ترک کسانیکه می شناختمشان قلبم را به درد اورده است ! تنها تر از قبل ... رو به سوی اینده "...... 

...میخواهم در یک شهر جدید ...بایک زندگی جدید در میان ادمهای جدید ... با رویکردی جدید ... شاد ، خوشحال و متفاوت را اغاز کنم ...

پایانی بر یک آغاز ...

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  دی 93

انتشار در سایت نودهشتیا : بهمن 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member256695.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member196715.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com